I Am Belfast (2015)

Een poëtische stadssymphonie, maar dan meer in de beschouwende, contemplerende zin van het woord, en ook duidelijk anders dan de films van Vertov en Ruttmann, met name qua tempo. Wie Cousins' monumentale filmgeschiedenis The Story of Film: An Odyssey (2011) heeft gezien, weet dat hij graag mag mijmeren. In I am Belfast laat hij zich dat geen twee keer zeggen, al komt hij zelf in deze film weinig aan het woord, en is het meer Helena Bereens personificatie van de stad Belfast zelf die we horen.

Het is een prachtige ode aan de stad geworden die Cousins zelf ook ooit achter zich liet, maar ook de mensen die er wonen en gewoon hebben, en wat er zich zoal heeft afgespeeld in het brede scala der menselijke emoties. Prachtig geschoten door niemand minder dan Christopher Doyle (In the Mood for Love), is I am Belfast een plaatje om te zien. Cousins weet de schoonheid van een toch wat vervallen en geschandaliseerde stad als Belfast uitstekend in beelden te vangen, en wie niet opziet tegen een filmische overpeinzing als deze, kan het een stuk slechter treffen. De trailer geeft een goed beeld van de film, en als die je niet enthousiasmeert, kun je wellicht beter iets anders opzetten.

Na verscheidene mooi verwoorde gedachten en enkele rake vragen en observaties, is het bijna jammer dat de boodschap van Cousins er naar mijn zin net iets te duidelijk bovenop ligt. Want ik dacht er op momenten over om naar boven af te ronden, en dan had I Am Belfast de top tien van dit jaar gehaald. Daar blijft hij nu net buiten.

4.2*