Cashback (2006)

Zeer mooie aparte film

Mooi geacteerd en goed elkaar gezet

de tijdloze scène zijn ook zeer mooi gemaakt

Mooie uitgebreide mening @ hierboven

Ik had dit niet van deze film verwacht

4*

mooie film die je met een warm gevoel acherlaat

Hij zeurt toch niet?

I could only say that I missed Lucy.

-

And also, I couldn't sleep.

-

And my God, I wanted Lucy back.

-

But because I was thinking of Lucy so much, I couldn't sleep ...

En ik dacht maar: waarom maak je het dan ook zo onomstoten uit? Zeurpiet!

Ben maakt het overigens niet helemaal zelf uit en al helemaal niet onomstoten. Nou moet je me de precieze details vergeven, het is al ruim een jaar terug dat ik de film zag, maar zoals ik het me herinner hebben ze een ruzie gehad, waardoor Ben voorstelt dat het misschien beter is als ze elkaar even niet zien.

Heb je er trouwens weleens van gehoord dat mensen vooral verlangen naar wat ze niet kunnen bereiken?

Tja, ik zeg ook niet dat het een rationeel proces is. In eerste instantie lijkt Ben niet zo'n probleem te hebben met de break-up, maar wanneer hij haar later met een andere jongen ziet, komen de gevoelens toch weer omhoog. Zo werken dat soort dingen.

Ik vind hem sowieso al geen zeurpiet, omdat hij de schuld van zijn problemen niet bij andere mensen neerlegt.

Diep vanbinnen is hij ook wel leuk hoor, maar ik vond het begin gewoon slecht gedaan. Alsof er weinig te vertellen was, wat wel over veel tijd moest worden uitgespreid. Waardoor het drammerig en zeurderig werd.

En ik vond eerlijk gezegd het hele Lucy-verhaal niks. Slecht geregisseerd, want ik kreeg er geen vat op. Dan weer verbrandt hij foto's, dan weer kan hij niet slapen omdat hij haar terugwil. Of dat in het echt zo gaat weet ik niet, maar het was me allemaal wat over-the-top tegenstrijdig, onwaarschijnlijk.

Tja, als je het niet kan behappen dat mensen tegenstrijdige gevoelens hebben, houdt het al snel op.

Het verbranden van foto's is overigens geen symbool van haat, maar juist een symbool van het proberen te vergeten van wat er op die foto's staat. Dat doen mensen juist als ze nog gevoelens hebben.

Ik vond het allemaal nogal veel gezever in de film ben dan lange laatsts ook in slaap gevallen.Niet voor mee te lachen in slaap vallen kan pijn doen.

De film nogal saai zal hem nogeens moeten kijken.

Ik geef 1op 5

Deze film begon als het soort film dat ik graag zie. ingenieuze persoonlijk/grappige ingevingen, letterlijk geillustreerd, voice-overs en wat filmtechnische snufjes, maar verloor dit elan naar het midden toe. Vanaan de saaie voetbalmatch ging het zowat achteruit, om dan toch wat in mineur te eindeigen. Spijtig, maar de melodrama nam de overhand, en het originele verhaal verschoof naar de achtergrond.

Ach, toch nog steeds een halve goede film.

Ik ze me er niet zo aan gestoord hebben, mocht de hele filosofie erachter 'waar' geweest zijn, maar ik heb geen voeling met 'het stoppen van de tijd' of 'liefde zit tussen de seconden'. Verder begreep ik ook niet goed of het stilzetten van de tijd nu een soort van metafoor of fantasietje was, of dat ie daadwerklijk, (binnen het kader van film, dus alles kan dan) de tijd kon stilzetten. Het leek op 'doen alsof', maar dan krijg je die hele gedachtenstroom over eventuele andere mensen die ook de tijd 'kunnen' stilzetten. Vreemd, volgens mij wist de regisseur het zelf ook niet goed.

leuke artistieke film(als je er van houd tenminste)

ik vond em kopen wel waard in ieders geval

Hele goeie film. Grappig, serieus, boeiend en apart.

3,5*

Wist mij vooral qua inhoud en thema wel te interesseren. Blijkt ook dat vooral die twee dingen mij naar bekoren zijn bevallen. Nu niet direct grote liefhebber van de romantische film die op zoek gaat naar betekenis van liefde en het zien van echte schoonheid. Het hele concept van het stilzetten van de tijd en tijdgebonden of juist tijdloze liefde is ook niet nieuw; toch waardeerde ik vooral de nuchtere manier waarop Sean Ellis deze onderwerpen weet te behandelen.

Moeilijkste van de film was voor mij toch wel de hele complexiteit rond liefde. Is veel te vaak te erg en direct gefocust op hoe moeilijk een split-up wel niet is en wat voor (symbolische) effecten dat wel allemaal niet kan hebben. Ontstond naar mijn smaak af en toe een te groot contrast met de nuchterheid die Ellis vaak in zijn sfeer wist te stoppen. Daarbij komt ook dat de afwisseling van scènes best verrassend is; Ene moment werkt de humor best goed, andere moment eerder belachelijk of gewoon niet grappig en (te) puberaal.

Nu kan ik daar nog gemakkelijk overheen kijken. De kracht zat 'm voor mij toch in de passie die Sean Biggerstaff wist te tonen in zijn personage. Best simpele acteur, maar daarom wel heel genietbaar. Zijn passie voor kwast en potlood word sterker nadat zijn vriendin hem verlaat. Wat volgt zijn slapeloze nachten en heel veel tijd. Die tijd word enkel groter als hij in staat is de tijd stil te zetten. Vooral deze scènes kennen een hoop mooie momenten.

Kunststudenten (of anderen) die wel eens naakt- of figuurstudies gedaan hebben kunnen dit volgens mij wel waarderen in zijn symbolisme. Wanneer je je in zo'n groep begeeft geheel gefocust op het naakte lichaam van een (onbekend) persoon lijkt ook de tijd stil te zaan; je richt je op kleine dingen, maar altijd met het geheel voor ogen. Ellis weet in deze scènes best een mooi gevoel van fantasie en magie weer te geven. Technisch ook heel leuk gedaan, gelukkig niet te indrukwekkend - zou denk ik afdoen aan de pracht. Mooie scènes ook in de supermarkt.

Cashback weet mij op momenten echt te verwennen. Maar met zijn onevenwichtigheid te weinig om echt onder de indruk te zijn. Einde ervaarde ik helaas niet zo goed als bedoelt. Veel te makkelijk om een vorm van schoonheid en geluk in te vinden. Ellis wist datzelfde wel te tonen in andere scènes doorheen de film; geluk vind je als je weet wat je wilt, wat je droom is: net als het werk van Ben, tijdens het schetsen van een mooi gezicht; beginnend bij een oog, lijn voor lijn een neus, een mond en streep voor streep het haar.

3.5/5.0

Goede film, maar wel een die iets teveel schommelt tussen een plat en een poëtisch gevoel. Één gevoel werkt, de ander niet. Rara, welke?

Ik ga hier niet teveel in op de flauwe humor, die al door genoeg andere is aangehaald. De vraag voor mij is wat Ellis in Godsnaam hoopt te berijken met zo'n groot contrast. Waarom van Ben zo'n ideaal mannetje maken met filosofische ideeën, gevoel voor kunst en menslievendheid en vervolgens alle, ja alle, mannelijke bijrollen presenteren als seksistische klootzakken. Het lijkt haast een soort van zelfverheerlijking van Ellis zelf die zichzelf ongetwijfeld identificeert met Ben en de andere typetjes logisch als minderwaardig ervaart. In de short werkte het, maar bij een langere speelduur gaat het toch wat tegenstaan.

De vrouwelijke personages zijn er om naar te kijken. Dat is geheel in de geest van de film, maar ook hier past het beter in de short dan in een film van volle lengte. Sharon mag ik graag zien en Emilia Fox doet haar best, maar ze vervult uiteindelijk ook geen andere rol dan mooi en lief zijn, waardoor ze een kandidaat is voor Ben om het einde mooi tegemoet te lopen. Op een bepaalde manier vind ik dat dan weer niet in de geest van de film. Een film die voor een deel over vrouwverheerlijking gaat moet toch de vrouwen ook karakter geven vind ik. Dan wordt het pas echt diep.

Het einde vond ik dan ook niet helemaal geloofwaardig. Die rustige houding van Sharon als ze haarzelf heel vaak afgebeeld ziet vond ik zeer onwaarschijnlijk. Het is nog al een extreme situatie als je jezelf tientallen keren getekend ziet zonder zelf bewust als voorbeeld gedient te hebben. Volgens mij kan de enige logische reactie iets zijn als "WTF!" en dan druk ik me mild uit. Het gevoel dat je privacy hebt gaat er ook niet op vooruit. Sharon accepteerd het mij iets te gemakkelijk, omdat dit het plot natuurlijk goed uitkomt.

Buiten dat om is het allemaal wel geslaagd hoor. Visueel schitterend, fijne muziek, soms wel degelijk geslaagde humor (ik vond de voetbalmatch een fijne intermezzo op de liefdesperikelen), een boeiende hoofdrolspeler en soms wat momenten van een mooie en oprecht visie op liefde. In principe genoeg voor een kleine 4*.

Maar er knaagt toch iets. Ik kende de short al en eerlijk gezegd wist de short voor mij precies de essentie van het verhaal te vangen. Eigenlijk is de lange film wat overbodig als je de kortfilm kent en de compacte lengte voorkwam de zwakheden die ik nu wel noemde. Er wordt niets essentieels aan toegevoegd. De short zou van mij 4-4,5* krijgen, maar bij de lange film blijf ik toch op 3,5* steken.

P.S.: ik ben nooit in Zweden geweest, maar wat is het toch voor een rare aanname in Engelstalige films dat alle Scandinavische vrouwen zich niet schamen om naakt te gaan? Het is me al regelmatig opgevallen dat veel filmmakers het idee hebben dat ze in Zweden geen seksuele moraal hebben en hier gaat er weer een geheel naakt terwijl er een 5-jarig jongetje bij is (?????????). Ik heb geen idee hoe de Zweedsen werkelijk zijn, maar dit lijkt me toch grote flauwekul.

Ondanks het feit dat ik ‘Cashback’ een walgelijke film vind, kunnen we er heel wat uit leren. Zo toont Sean Ellis wat voor raar beestje “stijl” eigenlijk is. Zijn debuut ziet er namelijk vlekkeloos uit tot in de puntjes, de nadeloos getimede voice-over en de duidelijk uitgekiemde muziekkeuze incluis.

Ellis heeft echter de neiging om zijn film zodanig naar zijn hand te zetten dat alle naturel verloren gaat: visueel is 'Cashback' totaal overgestileerd, zodat elk object een soort steriele schoonheid krijgt die de kijker niet meer kan ontroeren. Is perfectie het absolute ontbreken van imperfectie? Dat betwijfel ik. Schoonheid is eerder het alledaagse in een esthetische context weten te plaatsen. ‘Cashback’ speelt zich echter af in een wereld van glitter en glamour-poppen, en daar heb ik persoonlijk geen boodschap aan.

Alsof alleen het beeldende palet echter nog niet genoeg naar Ellis’ hand was gezet, gaat ook de muziek volledig verloren in een onnatuurlijk streven naar de ‘juiste’ emotie. Elk nootje voelt weloverwogen aan, elk stukje klassieke muziek moet tonen hoe intellectueel 'correct' Sean Ellis wel is. Ik baal ervan. “Overdreven zeemzoeterig” is voor mij dan ook de enige typering die de ganse film behelst.

Daarenboven gaat er ook verhaaltechnisch het één en het ander fout. ‘Cashback’ heeft eigenlijk niets te vertellen, maar neemt zichzelf zodanig serieus dat je plaatsvervangende schaamte gaat voelen voor wat Sean Ellis schijnbaar als diep filosofisch beschouwt. Bovendien is het taalgebruik allesbehalve poëtisch, en zwelgen de personages in een zielig zelfmedelijden dat de kijker onder de gordel probeert mee te slepen. Wie stevig in zijn stoel zit kan alleen maar lijdzaam toezien hoe meer onwerkelijk de film wordt, met de minuut.

Mogen we zo vernietigend zijn? Ja, mits we ook de goeie kanten belichten. Echt saai wordt ‘Cashback’ immers niet (wel irritant, maar genoeg daarover), en een goede mop af en toe houdt ons bij de les. Meer kwaliteiten heeft deze film voor mij helaas niet.

Het Moviemeter-publiek stelt me eens te meer teleur, en waarschijnlijk ook vice versa. Ah, even goeie vrienden, nietwaar?

1,75*

Overgestileerd ... een mythisch woord waarvan het bestaan nog nooit aangetoond is, en zolang even geloofwaardig is als groene marsmannetjes

Zo gestileerd dat het af gaat leiden. Niet zo moeilijk, lijkt me toch?

Een 5-jarig jongetje heeft bovendien nog geen seksuele gevoelens en wat dat betreft lijkt het me ook geen laakbaar gedrag, laat staan dat he schade berokkent.

Wat is er voor walgelijks aan? Heb ik iets gemist?

Om daar een verklaring voor te vinden moeten wij terug naar de preutse jaren vijttig van de vorige eeuw, waar in de wereld van de cinema naakt absoluut taboe was.

Maar er was één uitzondering en dat was Zweden. In die jaren maakte Ingmar Bergman films die wat het tonen van naakt betreft zijn tijd ver vooruit waren. Een film die daar in de jaren vijftig model voor stond was de film "Een Zomer met Monika" uit 1953, waar wij voor de eerste keer in de westerse cinema een naakte vrouw zagen. Die film zorgde voor zo veel opwinding dat men dacht dat dat in Zweden de normaalste zaak van de wereld was. Op de basisschool - dat was in het jaar 1959 - werd mij nog tijdens de les door een ondoorwijzer verteld dat in Zweden alle vrouwen met "niets aan" zwommen. Ja, ik kan het mij nog goed herinneren.

De vrije sexuele moraal was dus het algemene beeld wat men toen van de Zweden had en zoals in deze film blijkt zijn de Zweden nooit meer van dat stempel afgekomen..

De misplaatste pretenties van Sean Ellis, daar word ik onpasselijk van. Lees mijn review er maar op na.

Toch bestaat het echt hoor. Film is namelijk niet alleen maar vorm. Sommige mensen vinden het zo nu en dan ook wel fijna als het iets te vertellen heeft en zo de vorm op een tweede plaats komt te staan.

En kan je voortaan gewoon iets zeggen, in paats van zo'n debiele smiley te plaatsen die werklijk he-le-maal nets toevoegd...

Heb ik heel goed gelezen, maar wat jij schrijft is gewoon jouw persoonlijke mening. De film deed jouw gewoon helemaal niks. Niks mis mee, maar andere zoals ik vinden dit gewoon een hele mooie film en wij zoeken niet datgene achter de film wat jij er achter zoekt. Deze film oogde voor mij gewoon heel mooi en wat de pretenties waren van Sean Ellis interesseert mij daarom ook gewoon geen ene biet.

Ik spreek niet in naam van sommige mensen.

Het leek me wel duidelijk wat ik wilde zeggen met m'n eerste bericht Het gebrek aan toegevoegde waarde begon al met de reactie daarop, die echt nergens over gaat ...

Ok, heb ik absoluut geen problemen mee.

Tjah, ik weet niet of er objectieve parameters zijn om het gegeven stijl aan te toetsen. Waarschijnlijk niet, "overgestileerd" heeft dus alles met "persoonlijk aanvoelen" te maken. We kunnen er met andere woorden ook niet over discussiëren.

Verder ben ik het niet volledig eens met gotti: ik geloof namelijk wel dat stijl op zich een doel kan / mag zijn (zoals jij), wat uiteraard niet wegneemt dat de stijl enerzijds binnen de perken (van 'het aanvaardbare') moet blijven en anderzijds dat het inhoudelijke kader niet mateloos mag irriteren.