Cashback (2006)

Geloof niet het bovenstaande bericht. Bucht is sowieso een term waar ik een hekel aan heb, maar bovendat komt dat dit een geweldige goede film is. Toegegeven: er zitten een aardig aantal (seks)grappen in, die niet allemaal even leuk zijn. Dat maakt me echter helemaal niks uit.

Liefde is iets dat ik graag voel als ik naar films kijk. Dat gevoel heb ik niet vaak. Er staan een paar titels in mijn top 10 die dat voor elkaar krijgen. Deze komt met stip bovenaan. Allereerst is daar de pijn van de break-up van Ben en Suzy. De pijn die hij voelt en hij met de situatie leert leven, is zo treffend in beeld gebracht, zonder ook maar een centje sentiment. De film sleept hem vervolgens langzaam uit de put, laat zien wat schoonheid en liefde voor hem betekent, en projecteert dat vervolgens op zijn huidige leven. De eerste glimlachjes, de eerste ontmoetingen, dat is pure liefde en ik smelt daarvoor, helemaal door de warme setting.

Het zal weinig toevallig zijn, ook ik studeer en werk als bijbaan in de sup[ermarkt, maar het leek wel alsof elke zin die de hoofdpersoon uitbracht rechtstreeks uit mijn hart kwam.

Het zal een film blijven waarbij veel mensen niet langs de tienerhumor zullen komen, maar voor mij was het een beleving die ik nooit zal vergeten. Ik zal het maar doen, de eerste plek en een hele dikke 5*.

Ik hou van romantische films, maar deze weet me niet echt te raken. Nergens krijgen de personages echt een derde dimensie. Een mooie dialoog over toekomstdromen, maar verder blijven ze te vlak en is het allemaal te vrijblijvend. Verder is de vorm wel leuk met mooie freeze frames en veel mooie dromerige shots. Maar uiteindelijk kom ik niet verder dan een drie. Mede omdat de humor soms te flauw was.

Visueel is Cashback een film die gezien mag worden. Prachtige freeze-frames en slow-motions gepaard met prachtige muziek.

Maar Knisper zei het al:

Heb me veelal geel en groen geergerd aan dit niveau.

Pubers die kunnen lachen om American Pie, maar toch een kijkje willen nemen in het wereldje dat arthouse heet: Cashback is uw ding.

Gelukkig staan de romantiek en het visuele spektakel als een huis. Tegenvallertje, slechts 3 sterren. Zit die kolder ook in de kortfilm?

Zo echt. Zo dichtbij. En zo ongelofelijk welgemeend. Dat is wat Cashback is. Het is een film die naar waarschijnlijkheid semi-autobiografisch is. De manier waarop de regisseur bepaalde gevoelens, bepaalde emoties weet over te brengen is iets wat je niet in elke film ziet. Hij heeft daarbij de hulp van een aantal zeer getalenteerde acteurs, en wat mooie cameratrucjes. Die worden prima gebruikt om een verhaal te vertellen dat recht uit het hart komt. Een verhaal dat geniale scenes bevat, maar ook niet bang is een scene voorbij te laten komen waarvan het nut niet direct duidelijk is, en die misschien kinderachtig en flauw overkomen. Feit is dat de film zonder deze scenes toch heel wat minder goed zou zijn geweest. Het geeft de film extra realisme mee.

Ik snap heel goed dat veel mensen enkel de flauwe humor zien. De flauwe humor die het echte leven nou eenmaal ook echt bevat. En dat is wat deze film wil laten zien. Natuurlijk, het tijd-stilzetten aspect draagt niet bij aan het realisme, maar om Ben's situatie zo echt mogelijk over te laten komen moet deze humor aanwezig zijn. Dat is tenminste hoe het op mij overkwam. En daarom is mijns inziens geen van de flauwe scenes misplaatst.

Cashback is een van de weinige films die mij echt heeft weten raken. Zodra een film dat doet vind ik het moeilijk om echt heel objectief (qua kwaliteit) te kunnen zijn, maar dat is in zo'n geval ook niet echt meer belangrijk vind ik. Zoals A.I. dat deed, en zoals ook Garden State en Before Sunrise dat deden heeft Cashback mij ontroerd, laten lachen, en laten meeleven. En ik kwam de zaal uit met een voldaan gevoel, met het gevoel dat ik iets heb gezien wat echt 100% welgemeend is. Wat recht uit het hart komt. En daarvoor kan je niet veel minder geven dan een 4,5* En wie weet maak ik er binnenkort wel 5* van.

Vreemd genoeg dacht ik dat dit een soort arthouse-achtig iets was.

Het bleek meer een soort studentikoze komedie inclusief een hoop sexhumor.

Op zich niet erg, want het was in ieder geval een stuk beter gedaan dan in de Amerikaanse tegenhangers.

Maar ergens knaagt het wel een beetje dat de romantische/serieuzere scenes toch wel mooi waren en wat teniet worden gedaan door de rest van de film.

Op papier een film voor mij. Veel reacties van mensen die struikelen over de flauwe humor. Maar wat betreft de visuele kant lijkt iedereen het eens te zijn.

Als student zijnde weet ik als geen ander wat voor een flauwe studentikoze humor er af en toe onderling wordt uitgehaald. Sleutels verstoppen, met zijn allen door het raam naar buiten staren als een van de laatste veroveringen van een van ons zich aandient....

Ik stoorde mij dan ook geenszins aan de lekkere flauwe humor in deze film. Veel sexgrappen, maar what `s new in het studenten leven? De regisseur tracht nergens om bepaalde personages wat meer diepgang te geven, maar zet ze vaak vrij expliciet neer als karikaturen. Tegelijkertijd slaagt hij erin om sommige personages vooral oprecht neer te zetten. Onder de categorie karikatuur valt: de baas van de supermarkt die we achter een bureautje uit zijn mok zien drinken, die van de volgende tekst is voorzien: The Boss. Onnoemelijk droog vond ik. Niet alleen omdat het daadwerkelijk de baas betrof, maar ook omdat er gelijk wat sarcastisch aan vastkleefde. Hoe serieus moet je zo iemand nemen? Desondanks, kan ik begrijpen dat sommige mensen zich eraan storen.

De humor is nog geen eens altijd clichèmatig. Wel valt hij soms in herhaling en handelt dus veel over sex. Dat moment met dat graaien in de chipszak in de bioscoop was trouwens echt lachen!

Visueel dus geweldig. De pijn van liefdesverdriet wordt ondersteund door flashbacks met hoe illustrerend `een achterom kijkend meisje die zich op een droomlocatie bevindt`. Een passende metafoor voor een mooi, maar nu vooral pijnlijk verleden.

Op romantisch vlak ook vreselijk oprecht. Ik viel als een blok voor de ontluikende liefde tussen Ben en het meisje in de supermarkt. Waarom? Omdat de voice over wat manipuleerde, door allerlei leuke wetenswaardigheden over haar tentoon te spreidden. Zo krijg je immers toch een band. Vaak ook nog vormgegeven aan de hand van visuele trucjes. Net zoals in Amelie, ook zo `n film waarin een nogal expliciete voice over en de begeleidende beelden hand in hand gaan. Het leverde in ieder geval veel stuntelende, maar daardoor niet minder magische en uiteindelijk romantische beelden op. De muziek was trouwens ook schitterend op zijn plek en gaf de beelden zo niet, nog meer impact.

Qua verhaal niet bijzonder, maar wel heel sfeervol uitgewerkt. De film staat soms net zoals de boodschap die de film uitdraagt letterlijk even stil bij sommige momenten. Trouwens wel clichè als Ben even met Suzy zoent en het supermarkt meisje net kijkt, maar daarentegen omzeilt de film ook veel clichés d.m.v. visuele ondersteuning. Zo zegt Ben niet als goedmakertje: ik hou van jou, maar zeggen de schilderijen meer dan genoeg.

100 minuten topamusement! Visueel boeiend en voorzien van personages met een gouden hartje. Komt allemaal heel sympathiek over. Ik moet Inland Empire binnenkort gauw eens herzien, maar wellicht de beste film van 2006. 5*

Heerlijk om te zien dat er nog mensen zijn die met zoveel inventiviteit, originaliteit en gevoel films kunnen maken. De personages zijn stuk voor stuk goud, versierd door de ene na de andere geniale scène (val op bed, freezes, slowmo's) en begeleid door heerlijke muziek. Daarnaast biedt de film een afwisselend scala aan humor, van droogkomische momenten tot recht-in-je-gezicht humor Jackass-style, en toch weet het ook tot wat minder platte onderwerpen te komen. Het mag dan bij vlagen wat pseudo-intellectueel overkomen, voor mij raakte het een erg goede snaar.

4,5*

Sfeervol in al zijn luchtigheid? Of toch luchtig in al zijn sfeervolheid? Humor en ambiance lopen in Cashback kris-kras door elkaar en worden bijgestaan door frisse, visuele vondsten. Apart gaan beide elementen hand in hand met de leuke trucjes die op het beeldscherm getoverd worden, maar passen zij ook samen door een deur?

Ik vind van wel. De puberale ondertoon neemt nergens overhand, van een opdringerige sfeer is eveneens geen sprake. Drukke typetjes wisselen af met plotse kalmte. Dit alles wordt begeleid door een prachtige maar helaas ietwat overaanwezige soundtrack. Iets meer subtiliteit in het gebruik ervan had de mooie klanken meer recht gedaan. Maar ondanks deze kleine nuance biedt Cashback een aangenaam geheel.

Toch zullen velen de arthouse insteek niet kunnen behappen naast de tamelijk simpele humor. Het is een mix die niet voor iedereen zal werken en ik denk dat vooral een jonger publiek zich tot deze film aangetrokken voelt. Moge ik me in ieder geval nog lang jeugdig blijven voelen. Stop de Tijd.

4*

Degelijke film die een beetje ondermijnt wordt door de zeer monotone voice-over en het expressieloze gezicht van Biggerstaff.

Misschien was het wel de bedoeling, maar de leegheid en het saaie leven van Ben werd geprojecteerd op de kijker zodat de film toch wat saai overkwam.

Prettige film, paar keer goed gelachen en een apart verhaal.

Te lange inleiding en een aantal mindere stukken verhinderen een betere score.

Echt een heerlijke film. De openingsscene zorgt ervoor dat je direct in de film zit en het einde zorgt ervoor dat je de film niet kan loslaten. Met een starende blik - en gekluisterd aan het scherm - naar de aftiteling kijken en nog even goed bedenken wat je zonet hebt gezien: Cashback...

Het is al in veel berichten eerder aangegeven, maar Cashback is echt één van de weinige films waar de liefde echt van het scherm spat. Het lijkt allemaal zo echt en je voelt wat de hoofdpersoon ook voelt; liefde, maar ook zeker de pijn. Klasse geacteerd door Sean Biggerstaff die de rol van Ben op zich neemt. Heerlijk hoe je voelt dat hij niet kan slapen en dat je tegelijkertijd ook voelt dat hij niet helemaal wakker is. Emilia Fox is net zoals Biggerstaf klasse bezig. Beide laten de kijker vergeten dat het een film is waar we naar kijken, want het lijkt net of we dromen. Althans, dat had ik dan.

Na de eerste beste grap - met die dikke worst - dacht ik dat het met de humor niet meer goed zou komen, maar niets was minder waar. Heerlijke humor die natuurlijk vooral van die twee gekken moet komen, maar ook die kung-fu gast en de baas van de supermarkt dragen hier een steentje aan bij. Het camerawerk is subliem en weet een paar keer bijzondere shots te creëren. De scenes dat de tijd voor Ben stilstaat is iets waar we allemaal wel eens aan hebben gedacht. Wow, kon ik dat maar.

De muziek is geweldig. De score, de klassieke muziek die we van tijd tot tijd horen, maar als klap op de vuurpijl krijgen we ook nog ''The Power of Love'' te horen van Frankie Goes To Hollywood, helemaal geweldig. En alles bij elkaar, van de levensechte personages, het sublieme camerawerk, geweldige muziek tot de perfecte setting maken een visuele pracht. De eindscene in de sneeuw is dan ook onbeschrijvelijk mooi.

Een film die je laat lachen, laat ontroeren, maar ook vele herkenningspunten voor veel kijkers kent. Een levensecht kunstwerk zoals ze maar weinig gemaakt worden. Ik start op vier en een halve ster, maar dit is een film om vaker te zien en dat ga ik zeker doen.

4,5*

Sometimes love lets you keep the change

Lange tijd geleden dat een film me zo wist te raken als Cashback vanmorgen heeft gedaan. De film wist me ondanks mijn aardig hoge verwachtingen nog steeds compleet te overrompelen. Visueel is de film prachtig, de film straalt één en al sfeer uit, het verhaal wordt voortreffelijk verteld en de film weet nergens ook maar iets te vervelen. Maar boven alles verteld Cashback één van de meest hartverwarmende verhalen die ik tot nu toe in een film ben tegengekomen.

Het is af en toe even wennen, aangezien Cashback een hoop tegenovergestelde zaken in de blender lijkt te gooien. Realiteit en pure fictie, subtiliteit en alles behalve subtiliteit, Garden State en American Pie; alles gaat door elkaar heen. Het heeft mij echter weinig moeite gekost om me vanaf het begin meteen compleet in de film te werpen en volluit te genieten van de prachtige plaatjes en muziek en het schitterende verhaal.

Bravo, Ellis. 5 sterren.

Normaal gesproken ben ik helemaal niet van de zwarte comedy, maar ondanks het genre viel me deze 100% mee. Daar waar ik in het begin nogal gemengde gevoelens had, door de hoge melodramatiek van een puber en daarnaast de prachtige beelden met werkelijk een magnefieke soundtrack. Wat een genot om sommige scenes te beleven. Ik noem een voetbal-scene, de tijd-freeze-scene in de supermarkt, of de scenes waarin de portretten van Fox weergegeven worden.. Wat een prachtige warme platen zeg. Vol emotie en passie, gecombineerd met oorstrelende geluiden en componieën.

Groot pluspunt van de film zijn ook de karakters van de supermarkt, welke allemaal een overtuigende rol neer zetten. Voor mij onbekende acteurs, die ik vanaf deze film niet snel zal vergeten. Vooral de baas speelt ijzersterk. Heerlijk lachwekkend typetje ook, net als die twee gasten die van de onzin leven. En die kung-fu gast is ook hilarisch inderdaad. Heerlijke ijsbrekers tussen de zwaardere kost. Deze chemie werkt en zorgt ervoor dat de film achtbaan van emoties overdraagt. Zware topper in zijn genre dus, met momenteel een beoordeling van 4.0* met zeker kans op verhoging na een herziening.

Het is wel een aangename film, maar ik vind het allemaal niet zo origineel en bijzonder.

Het idee van de film is een soort van arthouse variant op Fight Club (slapeloosheid, daardoor andere werkelheid binnentreden, op een coole manier verteld in voice-over), hoewel natuurlijk compleet ander genre.

De voice-over pakte me niet. De filosofische teksten die die knul uitspreekt vind ik een beetje too much.

De hoofdrolspeler acteert goed, maar wat mij betreft had iemand anders de rol gekregen. Een iets oudere acteur, of iemand die er niet jonger uit ziet dan z'n leeftijd.

Wat me het meest aanspreekt is Emilia Fox. Mooie actrice.

Erg mooie en warme film.

Visueel erg mooi met de freeze frames en de slow-motions. Verder ook nog prachtige muziek die de beelden perfect ondersteunt.

Het aantal seksgrappen vond ik nog vrij klein en die kwamen dan nog meestal van Matt en Barry hetgeen dan goed aantoonde wat voor twee personen ze zijn. De humor zat voor mij vooral in het karikaturale weergeven van de bijpersonages: zijn beste vriend die een echte vrouwenversierder is maar die het voor het einde van de avond telkens weet te verbrodden, de baas van de supermarkt die achter z'n bureau uit een mok drinkt waarop staat "The Boss" en dan in de laatste minuut van een voetbalwedstrijdje, waarin ze 26-0 achterstaan, helemaal dramatisch begint te doen over dat ene doelpuntje: "I need that cross, I need that ball", fantastisch.


Cashback is een vrijwel perfecte combinatie tussen serieuze romantische scènes en komische momenten

Ik wilde deze film aanschaffen omdat ik gegrepen werd door het idee van een jongeman die, net als ik, in de buurtsuper werkt en daar, naast een mateloos boeiend tijdverdrijf, de liefde tegenkomt. De liefde die toch zó mooi zou zijn. Dus zo geschiedde; ik kocht de film en gisteren werd de eerste kijkbeurt een feit. Mijn verwachtingen waren verder redelijk laag; ik hoopte op een soort auteursfilm met een aangename visuele stijl, veel humor, mooie muziek, een fascinerend uitgangspunt, supermarkten en, natuurlijk, de liefde. Allen dingen die ik gezien de recensies mocht verwachten.

En gezien de short, die ik eens op youtube had gezien en die me goed bevallen was, moest dat kat in het bakkie zijn. Moest zijn. Ben's vermogen om de tijd stil te zetten was me dus al bekend, maar wat op het eerste gezicht een zeer aardige vondst leek, bleek een nogal vervelende gimmick. Toegegeven, het lijkt me best lollig om te doen wat hij doet, maar ik werd steeds weer gestoken door het gevoel dat het gewoon totaal niet functioneel was. En onzinnig. De tijd stilzetten om te kunnen doen wat je wilt en volop te genieten van/te blijven hangen in het moment? Klinkt leuk, maar erg realistisch is het natuurlijk niet, en als je toch al niet bepaald gegrepen wordt door de oh zo magische liefdesperikelen van het verhaal, dan stoort dat. Dat hele tekensessie-gebeuren kon me door de vermoeiende vrouwvereringen niet pakken, en het werd nogal idioot. En ja, ik werd doodmoe van wat uiteindelijk een onophoudelijke opstapeling van tieten en seksgrappen bleek. De schoonheid en diepere betekenis die ik er nog in moest zien ontging me volledig. Ik werd het spuugzat. De hele geschiedenis van Ben en zijn kennismaking met seks en liefde boeiden me niet. Sterker nog, ik werd er misselijk van. Begrijp me niet verkeerd, ik ben volledig en 100% hetero, maar aan een overkill als deze heb ik geen boodschap. OK, Ben waardeert de schoonheid van het vrouwelijke lichaam, maar wat boeit het mij dat hij verliefd werd op een behaarde arm toen hij 10 was? Wat boeit het mij dat hij ondertussen stiekem in de Hustle spiekte? Juist, niks.

Niks is overigens het goede wordt, want tja, niks klopt gewoon.

Visueel vond ik bijna alles bijvoorbeeld nogal krampachtig overkomen. Van veel shots doorzag ik meteen hoe ze opgenomen waren en daardoor raakte ik compleet uit de film. Dit begon al aan het begin toen hij van de telefoon in één keer in zijn bed belandde. Het begin lag er sowieso veel te dik bovenop en was bovendien onlogisch: eerst maakt Ben het in mijn ogen gewoon uit en vervolgens loopt hij maar te mekkeren dat hij Lucy (?) zo mist. Lekker logisch jongen! Dan vindt Ellis het ook nog nodig om niet één, maar drie keer te mededelen dat Ben aan slapeloosheid lijdt ... pff. En dat is toch al de grootste makke; de film heeft totaal geen verhaal. Slechts flashbacks en enkele verhalende trucjes die hartstikke voorspelbaar zijn. De film duurde mij dan ook te lang, en hij bestrijkt slechts een ruime anderhalf uur. De short voldeed voor mij. Want al die filosofische bullcrap waarmee de film is uitgebreid is gewoon, sorry Sean Ellis, niet boeiend. Ellis heeft er werkelijk een talent voor om een simpel verhaaltje uit te breiden met dusdanig veel onzinnige interessantdoenerij dat dat simpele verhaaltje helemaal de grond in wordt geboord. Want opzich had het mooi kunnen zijn! Ook al was dat verhaaltje ook best standaard overigens.

Ook was de muziek continue totaal over-the-top. Zo wannabe-mooi; verschrikkelijk. Bijvoorbeeld dat shot van Lucy (dansend, springend, lachend voor Ben uit) in de zon bevat een score die zo van een bombastisch gestemde Hans Zimmer had kunnen komen. En werkelijk geen enkel deuntje is op zijn plaats. Die vriend van Ben (en dat grapje erbij als er een meisje in de buurt is ) is plat, Sharon, bij wie de schoonheid voor mij overigens ver te zoeken was, wordt op een paar droompjes na niet uitgediept, en Ben bleef ook gewoon saai. Een medewerker op Kung-Fu ( ) bevestigde voor mij al helemaal dat Ellis gewoon zijn anderhalf uur vol wilde krijgen. Simpel vermaak zonder drijfveer.

Het einde kon mij logischerwijs ook niet bekoren; eerst krijgen we OMG-CLICHÉ-ALERT een misverstand tussen Ben en Sharon en vervolgens lost zijn ultieme daad van liefde alles op. Wauw. Het element sneeuw stond me hier al helemaal tegen. Rot toch op man. Blijkt ook nog dat Sharon mee kan reizen door de tijd. De onzin is compleet. Ik snap ook wel dat dat een symbolische waarde heeft maar het is gewoon een vergelijking van niks.

Ik was heus pissed toen de film was afgelopen. Wat een afgang. Geen idee of het met je leeftijd te maken moet hebben ofzo (voordat ik dat over me heen krijg) maar het beviel me allemaal niks. Ik was blij toen ik weer in mijn eigen supermarkt was.

1* voor de keren dat ik kon lachen.

En waar slaat in godsnaam de bewering: Sometimes love is hiding between the seconds of your life op?! Wat een nonsens zeg, komaan.

Deze film begon als het soort film dat ik graag zie. ingenieuze persoonlijk/grappige ingevingen, letterlijk geillustreerd, voice-overs en wat filmtechnische snufjes, maar verloor dit elan naar het midden toe. Vanaan de saaie voetbalmatch ging het zowat achteruit, om dan toch wat in mineur te eindeigen. Spijtig, maar de melodrama nam de overhand, en het originele verhaal verschoof naar de achtergrond.

Ach, toch nog steeds een halve goede film.

Ik ze me er niet zo aan gestoord hebben, mocht de hele filosofie erachter 'waar' geweest zijn, maar ik heb geen voeling met 'het stoppen van de tijd' of 'liefde zit tussen de seconden'. Verder begreep ik ook niet goed of het stilzetten van de tijd nu een soort van metafoor of fantasietje was, of dat ie daadwerklijk, (binnen het kader van film, dus alles kan dan) de tijd kon stilzetten. Het leek op 'doen alsof', maar dan krijg je die hele gedachtenstroom over eventuele andere mensen die ook de tijd 'kunnen' stilzetten. Vreemd, volgens mij wist de regisseur het zelf ook niet goed.

Wist mij vooral qua inhoud en thema wel te interesseren. Blijkt ook dat vooral die twee dingen mij naar bekoren zijn bevallen. Nu niet direct grote liefhebber van de romantische film die op zoek gaat naar betekenis van liefde en het zien van echte schoonheid. Het hele concept van het stilzetten van de tijd en tijdgebonden of juist tijdloze liefde is ook niet nieuw; toch waardeerde ik vooral de nuchtere manier waarop Sean Ellis deze onderwerpen weet te behandelen.

Moeilijkste van de film was voor mij toch wel de hele complexiteit rond liefde. Is veel te vaak te erg en direct gefocust op hoe moeilijk een split-up wel niet is en wat voor (symbolische) effecten dat wel allemaal niet kan hebben. Ontstond naar mijn smaak af en toe een te groot contrast met de nuchterheid die Ellis vaak in zijn sfeer wist te stoppen. Daarbij komt ook dat de afwisseling van scènes best verrassend is; Ene moment werkt de humor best goed, andere moment eerder belachelijk of gewoon niet grappig en (te) puberaal.

Nu kan ik daar nog gemakkelijk overheen kijken. De kracht zat 'm voor mij toch in de passie die Sean Biggerstaff wist te tonen in zijn personage. Best simpele acteur, maar daarom wel heel genietbaar. Zijn passie voor kwast en potlood word sterker nadat zijn vriendin hem verlaat. Wat volgt zijn slapeloze nachten en heel veel tijd. Die tijd word enkel groter als hij in staat is de tijd stil te zetten. Vooral deze scènes kennen een hoop mooie momenten.

Kunststudenten (of anderen) die wel eens naakt- of figuurstudies gedaan hebben kunnen dit volgens mij wel waarderen in zijn symbolisme. Wanneer je je in zo'n groep begeeft geheel gefocust op het naakte lichaam van een (onbekend) persoon lijkt ook de tijd stil te zaan; je richt je op kleine dingen, maar altijd met het geheel voor ogen. Ellis weet in deze scènes best een mooi gevoel van fantasie en magie weer te geven. Technisch ook heel leuk gedaan, gelukkig niet te indrukwekkend - zou denk ik afdoen aan de pracht. Mooie scènes ook in de supermarkt.

Cashback weet mij op momenten echt te verwennen. Maar met zijn onevenwichtigheid te weinig om echt onder de indruk te zijn. Einde ervaarde ik helaas niet zo goed als bedoelt. Veel te makkelijk om een vorm van schoonheid en geluk in te vinden. Ellis wist datzelfde wel te tonen in andere scènes doorheen de film; geluk vind je als je weet wat je wilt, wat je droom is: net als het werk van Ben, tijdens het schetsen van een mooi gezicht; beginnend bij een oog, lijn voor lijn een neus, een mond en streep voor streep het haar.

3.5/5.0

Goede film, maar wel een die iets teveel schommelt tussen een plat en een poëtisch gevoel. Één gevoel werkt, de ander niet. Rara, welke?

Ik ga hier niet teveel in op de flauwe humor, die al door genoeg andere is aangehaald. De vraag voor mij is wat Ellis in Godsnaam hoopt te berijken met zo'n groot contrast. Waarom van Ben zo'n ideaal mannetje maken met filosofische ideeën, gevoel voor kunst en menslievendheid en vervolgens alle, ja alle, mannelijke bijrollen presenteren als seksistische klootzakken. Het lijkt haast een soort van zelfverheerlijking van Ellis zelf die zichzelf ongetwijfeld identificeert met Ben en de andere typetjes logisch als minderwaardig ervaart. In de short werkte het, maar bij een langere speelduur gaat het toch wat tegenstaan.

De vrouwelijke personages zijn er om naar te kijken. Dat is geheel in de geest van de film, maar ook hier past het beter in de short dan in een film van volle lengte. Sharon mag ik graag zien en Emilia Fox doet haar best, maar ze vervult uiteindelijk ook geen andere rol dan mooi en lief zijn, waardoor ze een kandidaat is voor Ben om het einde mooi tegemoet te lopen. Op een bepaalde manier vind ik dat dan weer niet in de geest van de film. Een film die voor een deel over vrouwverheerlijking gaat moet toch de vrouwen ook karakter geven vind ik. Dan wordt het pas echt diep.

Het einde vond ik dan ook niet helemaal geloofwaardig. Die rustige houding van Sharon als ze haarzelf heel vaak afgebeeld ziet vond ik zeer onwaarschijnlijk. Het is nog al een extreme situatie als je jezelf tientallen keren getekend ziet zonder zelf bewust als voorbeeld gedient te hebben. Volgens mij kan de enige logische reactie iets zijn als "WTF!" en dan druk ik me mild uit. Het gevoel dat je privacy hebt gaat er ook niet op vooruit. Sharon accepteerd het mij iets te gemakkelijk, omdat dit het plot natuurlijk goed uitkomt.

Buiten dat om is het allemaal wel geslaagd hoor. Visueel schitterend, fijne muziek, soms wel degelijk geslaagde humor (ik vond de voetbalmatch een fijne intermezzo op de liefdesperikelen), een boeiende hoofdrolspeler en soms wat momenten van een mooie en oprecht visie op liefde. In principe genoeg voor een kleine 4*.

Maar er knaagt toch iets. Ik kende de short al en eerlijk gezegd wist de short voor mij precies de essentie van het verhaal te vangen. Eigenlijk is de lange film wat overbodig als je de kortfilm kent en de compacte lengte voorkwam de zwakheden die ik nu wel noemde. Er wordt niets essentieels aan toegevoegd. De short zou van mij 4-4,5* krijgen, maar bij de lange film blijf ik toch op 3,5* steken.

P.S.: ik ben nooit in Zweden geweest, maar wat is het toch voor een rare aanname in Engelstalige films dat alle Scandinavische vrouwen zich niet schamen om naakt te gaan? Het is me al regelmatig opgevallen dat veel filmmakers het idee hebben dat ze in Zweden geen seksuele moraal hebben en hier gaat er weer een geheel naakt terwijl er een 5-jarig jongetje bij is (?????????). Ik heb geen idee hoe de Zweedsen werkelijk zijn, maar dit lijkt me toch grote flauwekul.

Ondanks het feit dat ik ‘Cashback’ een walgelijke film vind, kunnen we er heel wat uit leren. Zo toont Sean Ellis wat voor raar beestje “stijl” eigenlijk is. Zijn debuut ziet er namelijk vlekkeloos uit tot in de puntjes, de nadeloos getimede voice-over en de duidelijk uitgekiemde muziekkeuze incluis.

Ellis heeft echter de neiging om zijn film zodanig naar zijn hand te zetten dat alle naturel verloren gaat: visueel is 'Cashback' totaal overgestileerd, zodat elk object een soort steriele schoonheid krijgt die de kijker niet meer kan ontroeren. Is perfectie het absolute ontbreken van imperfectie? Dat betwijfel ik. Schoonheid is eerder het alledaagse in een esthetische context weten te plaatsen. ‘Cashback’ speelt zich echter af in een wereld van glitter en glamour-poppen, en daar heb ik persoonlijk geen boodschap aan.

Alsof alleen het beeldende palet echter nog niet genoeg naar Ellis’ hand was gezet, gaat ook de muziek volledig verloren in een onnatuurlijk streven naar de ‘juiste’ emotie. Elk nootje voelt weloverwogen aan, elk stukje klassieke muziek moet tonen hoe intellectueel 'correct' Sean Ellis wel is. Ik baal ervan. “Overdreven zeemzoeterig” is voor mij dan ook de enige typering die de ganse film behelst.

Daarenboven gaat er ook verhaaltechnisch het één en het ander fout. ‘Cashback’ heeft eigenlijk niets te vertellen, maar neemt zichzelf zodanig serieus dat je plaatsvervangende schaamte gaat voelen voor wat Sean Ellis schijnbaar als diep filosofisch beschouwt. Bovendien is het taalgebruik allesbehalve poëtisch, en zwelgen de personages in een zielig zelfmedelijden dat de kijker onder de gordel probeert mee te slepen. Wie stevig in zijn stoel zit kan alleen maar lijdzaam toezien hoe meer onwerkelijk de film wordt, met de minuut.

Mogen we zo vernietigend zijn? Ja, mits we ook de goeie kanten belichten. Echt saai wordt ‘Cashback’ immers niet (wel irritant, maar genoeg daarover), en een goede mop af en toe houdt ons bij de les. Meer kwaliteiten heeft deze film voor mij helaas niet.

Het Moviemeter-publiek stelt me eens te meer teleur, en waarschijnlijk ook vice versa. Ah, even goeie vrienden, nietwaar?

1,75*

Oké dan......Cashback.Een film die mij in eerste instantie helemaal niet trok qua verhaal, en waar ik na het zien van een geweldig shot in de MM contest toch wel benieuwd naar was geworden.En het leuke was dat ik vannacht zelf ook niet kon slapen en dat leek me wel een goed moment om de film er dan maar even in de dvd speler te doen(om 3 uur 's nachts nog ).En de film spookte de hele dag nog door m'n hoofd.

De film heeft mijn verwachtingen(die al niet zo hoog waren) compleet overtroffen.Er wordt meteen al een heerlijke dromerige sfeer neergezet, met een paar zeer leuke camera trucjes.Het verhaal blijft de gehele speelduur toch wel boeien en je bent dan ook echt benieuwd naar hoe het af gaat lopen.Ik heb af en toe echt een paar keer krom gelegen van het lachen met die typische droge Engelse humor, vooral het moment van Brian die net nieuw was en aan gevraagd word of hij kung-fu kent, waarop die jongen waar ik de naam even van kwijt ben zijn hand moest geven en Brian hem heel droog een klap in zijn gezicht geeft .Past helemaal in mijn straatje van humor.Het liefdes verhaaltje eromheen met Suzy kon mij wat minder boeien waar weer tegenoverstond dat het verhaal om Ben en Sharon wel weer heel mooi was gedaan.Wanneer hij de tijd stilzet om haar te tekenen vond ik één van de mooiste scènes die er inzat.Het potje voetbal is een genot om naar te kijken en ook het feest is leuk in beeld gebracht en dat stoppen van de tijd brengt ook een aantal memorabele momenten voort.

Acteerwerk van alle acteurs is goed maar ik vond dat niemand er echt met kop en schouders bovenuitstak.Het was gewoon degelijk.De film bevat wel een hele sterke regie en alles wordt dan ook erg mooi inbeeld gebracht, vooral de vrouwen .Tevens bevat de film ook een erg fijne soundtrack.

Ik moet zeggen nu ik dit allemaal zo typ gewoon weer zin krijg om de film op te zetten.Daarom een hele dikke

4.5*.

Film die lange tijd voornamelijk op de been bleef vanwege haar stijl maar mij richting einde toch nog wist te raken. Vooral in het begin doet de film zich veel te pretentieus voor. Ben wordt als het ware als een dromerige zelfs bij vlagen filosofische jongen geportreteerd maar de film maakt dit totaal niet waar. Vooral tijdens de puberale intermezzo's gaat de film flink de mist in. De scene's op het voetbalveld en het kung fu personage waren wat dat betreft de absolute dieptepunten. Pas als de film richting einde langzamerhand in een gewone zij het visueel interessante romantische komedie verandert wordt het nog erg leuk. Het was dan ook pas in dit laatste half uur dat de film me wel mee kreeg. Vind het om deze reden ook een moeilijke film om te beoordelen. Aangezien ik toch redelijk positief uit de film kwam en een aantal prachtige scene's het op dit moment winnen van de minpunten geef ik de film het voordeel van de twijfel.

3,5*

Luchtig filmpje. Het verhaal doet het hem niet gelijk voor mij. Duidelijk jongeren liefdesdrama, wat makkelijk had kunnen verzanden in een melig filmpje. De passie waarmee het neergezet wordt, zorgt echter voor wat extra's Niet alleen liefde, maar ook de algemene schoonheid van dingen en mensen om je heen. Een moraal die hier nu eens WEL werkt.

Dit komt ook mede door de montage en de camera technieken. Heel apart neergezet en paste perfect in de leefwereld van Ben. Beetje Fincher achtig? Mja, eigenlijk gewoon niet te vergelijken, lekker fris.

De soundtrack is dan wel wat minder vaak. Niet echt 1 sfeer, maar een beetje net wat uitkomt. Wel jammer.

Ja, dit beviel me. 4*

Verfrissende film!

Erg fijne film, die enigszins doet denken aan American Beauty, omdat ook in deze film schoonheid centraal staat, al wordt hier de nadruk meer op de humor gelegd, dan op het drama. De film is lekker luchtig en weet vaak goed de balans te bewaren door veel zaken op een luchtige manier te brengen. De film is visueel op sommige momenten echt een plaatje met erg mooie camerashots, waardoor het af en toe erg aangenaam kijken is. Ook de humor is leuk. Heb een paar keer moeten lachen om sommige komische situaties in deze film.

Het acteerwerk kon er verder wel mee door, dat is niet geweldig, maar verder ook niet slecht of zo. Alleen die lelijkerd van de twee “grapjassen” acteerde vrij matig, maar zijn onnozele kop en grappen van hem maakten dat gelukkig wel weer goed. De muziek is verder vrij rustig en sfeervol en past perfect bij deze film.

Ik was op het laatst wel even bang dat de film op het einde nadat Ben zijn ex hem gezoend had alsnog de mist in zou gaan, maar gelukkig had ik mis, want de eindscène is echt zeer goed en geeft eigenlijk perfect het gevoel van de hele film weer. Echt een fijne film, met een heerlijk ontspannende werking, tenminste op mij had de film dat effect in ieder geval wel.

Een welverdiende 4,0*

Fijne mix tussen arty farty en lompe cinema die ook bijzonder goed werkt. Toegevend - bij tussenpozen ietwat flauw en te makkelijk. Vooral dat voetbalwedstrijd was verschrikkelijk banaal. Ook had visueel wat meer aandacht besteed mogen worden. Echter tovert de cineast af en toe o zo prachtige beelden. Die surrealistische ''expositie'' van naakte vrouwen gepaard met klassieke muziek. sublieme filmpje waarin vereenzelvigen niet al te onhandelbaar zal zijn. Eentje om vaker te zien.

Cashback heeft iets speciaals. Is het de heerlijke sfeer? Is het het spelen met de tijd? Is het moois dat op het scherm komt? Is het de humor? Of gewoon alles? Ik zou zeggen gewoon alles want deze film heeft alles.

Cashback komt echt over. De relatie tussen de 2 hoofdpersonages, de goede en slechte tijden van Ben, het tikken van de klok, slapeloosheid. Daar ligt de kracht van de film vooral: De sfeer die met de personages meegaat in hun situaties. Die situaties zijn dan ook heerlijk geschetst met de camera onder goede en passende muziek. De slow-motion bij ruzie, het stilstaan van de tijd, de prachtig gefilmde voetbalwedstrijd, de tekeningen, de sneeuwscène op het einde. Vooral die laatste scene was indrukwekkend, je voelt de liefde tussen de hoofdpersonen. Prachtig ! De hoofdpersonages zijn dan ook schitterend vertolkt door Biggerstaff en Fox. Leuk om aanstormend talent te ontdekken.

Veel lof dus en in vele gevallen was de humor zeker te pruimen maar soms was het ook gewoon te flauw, z'n stukken als met de kung-fu guy had ik er uit gelaten. Daarom zal deze film niet de volle pot gaan scoren.

Meer van dit !

4,5*

Geweldige film!

Gelukkig wordt er niet geprobeert uit te leggen waarom hij de tijd stil kan zetten, op deze manier neem je sommige dingen met een korrel zout. Het verhaal blijft namelijk geloofwaardig en de liefde spat van het scherm af.

De karikaturale bijpersonages vond ik erg grappig, al lees ik hier dat sommige ze wel konden schieten. Voor mij werkte ze wel, maar het hing bij het feest wel bijna tegen het gevreesde American Pie (vooral de vervolgen ) aan, maar gelukkig blijft alles binnen de perken.

Bijzonder film, en naar verwachting eentje die bij herziening als een huis overeind blijft. 4.0*

Best wel mooie film die de volgende stap net niet weet te zetten. Als de muziek aan begint te zwellen heb je het idee dat er meer schuilt dan het kleine romantische verhaal wat hier verteld wordt. In dat kader deed het me denken aan Shopgirl. Visueel verder alleraardigst met een paar mooie vondsten. Cast is adequaat, gelachen heb ik ook, maar het mocht misschien ietsjes ambitieuzer. Desondanks toch een aanrader.

3*.

Nogal een merkwaardige film die op een aantal gedachten hinkt. Gezien de poster (waarom staat hier een gecensureerde?) dacht ik altijd dat dit een arthousefilm was en dat is het dan ook een beetje. Tegelijk bevat het ook erg veel geslaagde humor maar ook een hoop flauwe onderbroekenlol die je eerder in een Amerikaanse high school komedie zou verwachten. Nogal een vreemde combinatie.

Het is wel mooi gefilmd allemaal, vooral de scènes waarbij de tijd stil staat zijn fraai. Leuk ook dat je er je eigen interpretatie op los kan laten, kan Ben de tijd echt stil zetten of is dat slechts figuurlijk bedoeld? Ik ga voor het laatste. Ook erg fraai: het van telefoon naar bed shot.

Sommige scènes zijn helaas veel te flauw en gaan te lang door, de spiegelscène bijvoorbeeld of de voetbalwedstrijd. Niet echt nodig voor het verhaal (zeker zo lang niet) en erg flauw. Net zoals sommige personages zoals die kung fu pipo. In het begin best grappig (vooral die bitchslap ) maar zijn personage wordt toch wat teveel uitvergroot.

Het eindigt dan wel weer met een erg mooie scène en het romantische verhaaltje (dat heeft de film ook nog) werkt prima zodat er een positief gevoel blijft hangen. Het hangt een beetje tussen een 3,5 en een 4 in maar ik blijf nog maar even bij dat eerste.

Erg mooi filmpje met een goede combinatie van romantische en komische aspecten. Cashback bevat grappige karakters, mooie vrouwen, oprechte liefde en schitterende cinematografie. Toch is het af en toe wat te traag, sommige overpijnzingen van Ben waren me echt te lang. Kwam er daardoor aan het begin niet helemaal lekker in. Gelukkig duurt het niet al te lang voordat Ben in de winkel komt te werken.

Eindscène in de fotogallerij en in de sneeuw is memorabel!

3,75*