Bridge to Terabithia (2007)

Voor de liefhebbers: vanmiddag 15.30 uur NPO 3 (maar de zon schijnt ook heerlijk buiten...).

Wel een fijne familie- / jeugdfilm waarbij zoals zo dikwijls vriendschap centraal staat. Jesse is alles behalve de meest populaire jongen van de klas, hoewel hij nochtans uitblinkt in sport. Daarnaast is hij veelal op zichzelf. Dit verandert wanneer er een nieuwe klasgenote komt die eveneens zijn buurmeisje is.

Ze trekken samen met elkaar op en trekken vaak naar het bos achter de rivier waar een hele nieuwe fantasiewereld open gaat en waarbij ze de zorgen van het algemene (school)leven achter zich kunnen laten. De chemie tussen beiden zat goed en ook de betrokkenheid van de personages en het verhaal was voelbaar. Niet dat er zoveel spectaculairs gebeurt, maar het is leuk gemaakt.

Mooie fantasiescènes doen je wegdromen van de werkelijkheid. Uiteraard ligt de focus op de jeugd en voor dat doelpubliek is deze film helemaal niet slecht.

Ondanks het een echte jeugdfilm is, heb ik me hier ontzettend mee vermaakt. Ik ben wel fan vh gegeven, dat kinderen hun fantasiewereld tot leven kunnen wekken, als je er maar hard genoeg in geloof, denk hierbij maar aan een film al 'Neverending Story'. Ik vond het duo Jesse en Leslie perfect in hun rol, Leslie stak er nog wat extra bovenuit.

Dit zijn zo'n films waar ik vr groot deel, echte feel good ervaar, maar dan ook moment van minder leuk gevoel. Deze film had me ook volledig mee. Dikke aanrader voor jong en oud Ik ga voor een mooie 8/10.

De herziening valt een klein beetje tegen, maar toch blijft Bridge to Terabithia degelijke kwaliteit. Regisseur Gabor Csupo maakt een goede afweging door de fantasie-elementen niet te laten overweldigen, zodat de humane kant van het gebeuren genoeg ruimte krijgt om op te vallen. Josh Hutcherson en AnnaSophia Robb doen het samen aardig en dragen een subtiele chemie, waar de overige castleden ondanks het gebrek aan uitwerking goed aan meedoen. De speciale effecten zijn niet best en de editing is te vluchtig, waardoor sommige scenes snel wat afgeraffeld aanvoelen. Een duidelijke meerwaarde is de uiteindelijke wending, alhoewel het wat luchtiger en braver is dan ik me voorheen kon herinneren.

De laatste stem van dit jaar...

Laatste stemmen van een jaar; meestal moeten dat bij mij films zijn die een beetje een droevig thema hebben of waar je een beetje bij weg kan zwijmelen. Deze film had ik al een tijdje op het oog; mede door een spoiler dat op Facebook rondgaat en waarvan ik had gedacht dat dat de eindscene zou zijn.

Het is een jeugdfilm die me inderdaad wel wist te bekoren en die me soms ook ergens een beetje deed denken aan de opzet van Peter Jackson dat hij in Heavenly Creatures heeft gedaan. Al behandelt Bridge to Terabithia een wel wat minder zwaar thema. Het begint vrij standaard; we volgen buitenbeentje Jesse; een jongen met de voorliefde voor tekenen en hardlopen, en die ook wordt gepest door twee stereotype bully's en een groep meiden die populair willen zijn. En dan krijgt zijn klas te maken met een nieuwe leerlinge: Leslie Burke. Ze weet de rol te stelen.

Na een beetje onenigheid lijkt er wel een vriendschap tussen Jesse en Leslie te ontstaan die zijn weerga niet kent. Leslie blijkt zelfs immers nog naast zijn klasgenoot zijn nieuwe buurmeisje te zijn. Het komt mooi uit dat ze vrijwel samen dezelfde hobby hebben en dat er achter hun woongebied ook nog een groot bos schuilt waar ze samen helemaal opgaan in een gecreëerde fantasiewereld genaamd Terabithia. Om de realiteit te ontvluchten.

We komen zo langs geestige momenten met zelfverzonnen trollen, adelaars en duivelse eekhoorns (die geassocieerd worden met de pestkoppen) en ook ontroerende momenten van de hechte band tussen de twee; terwijl ze tussendoor ook nog terug moeten keren naar de realiteit op school. Maar ook in dat laatste lijkt er iets te veranderen. Dan volgt inderdaad dat ene moment dat nu op Facebook rondgaat. Ja, goed getimed en toch wel met een brok in de keel.

Ook de bijrollen zijn prima neergezet: Jesse's vader en zijn jonge zusje en ook die muzieklerares hebben een prima aanwezigheid.

Ondanks ik merk dat ik over veel ontroering heen ben gegroeid, wist deze me nog wel te bevallen. Mede ook omdat de serieuze thema's wel centraal staan en dat de fantasiewereld een mooie bijzaak is.

En zo is een jeugdfilm, tussen de vele horror, arthouse, misdaad en zwarte komedie, helemaal nog niet zo verkeerd op zijn plaats.

3,5*