Fourteen Hours (1951)

Vond hem eerst niet op de site omdat de DVD de titel "14 Hours" heeft. Hoewel zowel de Imdb en de DVD-hoes hem als "Film-Noir" catalogeren lijkt het veel meer een psychologisch drama over een jongeman die zelfmoord wil plegen door van een torenhoog appartementsgebouw naar beneden te springen en waarbij verschillende personen hem proberen te overhalen van dit niet te doen.
De sterkste rol is weggelegd voor politie-agent Paul Douglas die hier eigenlijk in de huid van de beste psychiater kruipt. Naast het hoofdverhaal zijn er twee korte romantische maar leuke nevenintriges.
Twee mensen die op een advocatenkantoor zijn om te scheiden en uiteindelijk tot de vaststelling komen dat ze beter bij elkaar blijven. Eigenlijk best grappig in beeld gezet. In de menigte die toekijkt naar "het spektakel" ontmoeten twee jonge eenzame mensen elkaar.
De film won een NBR Award in 1951 en kreeg nog drie nominaties.(Oscar, Gouden Leeuw Venetië en WGA Award)
Fox heeft hem onlangs uitgebracht op regio 1.
Geen topper in mijn ogen, maar toch een genietbare prent.

Knappe thriller waarin regisseur Hathaway er goed in slaagt om de spanning anderhalf uur lang vast te houden, met dank aan de mooie rollen van Richard Basehart en Paul Douglas. Interessant daarnaast door de af en toe spectaculaire beelden vanuit de hoogte (de vallende sigaret!) en de aardige bijrolletjes van Debra Paget, Jeffrey Hunter en de debuterende Grace Kelly.

Niet geheel geloofwaardig, maar onderhoudend drama omtrent Robert Cosick [Richard Basehart], een verwarde man die overweegt zelfmoord te plegen door van de richel van een hotel te springen en de eenvoudige verkeersagent Charlie Dunnigan [Paul Douglas], die niet alleen als eerste ter plekke is maar ook de enige blijkt te zijn met wie Robert wil praten. Het is aan Charlie om Robert aan de praat te houden en te achterhalen wat de reden is voor zijn wanhoopsdaad. Het scenario van John Paxton toont echter ook hoe de media anno jaren '50 alles in het werk stellen voor dat ene beeld, dat ene geluidsfragment, alsmede hoe alle publieke aandacht een ingrijpend effect heeft op de levens van toevallige passanten.

Richard Basehart is OK, maar wordt volledig weggespeeld door Douglas die ronduit perfect is als de aardse, behulpzame agent die in een situatie terecht is gekomen waar hij totaal niet voor getraind is. Agnes Moorehead en Robert Keith zijn prima als Roberts kibbelende ouders, bovendien bevat de film van twee filmsterren in wording. Jeffrey Hunter (in zijn tweede filmrol) speelt een jonge toeschouwer en Grace Kelly toont in haar speelfilmdebuut al alles in huis te hebben om één van de grootste filmsterren van haar generatie te worden, ondanks haar kleine rolletje.

Prima psychodrama met een geweldige hoofdrol voor Richard Basehart als twijfelaar. Zoals je van Henry Hathaway dikwijls mag verwachten, is het een film waarvoor de nodige research gedaan is om het allemaal realistisch te laten lijken. Bij de eindcredits worden de politiediensten nog een keer bedankt voor hun medewerking.

Het is vermakelijk hoe in deze stokoude film gehint wordt naar het mediacircus van die tijd.

Conform de film noir van toen heeft de plot veel van doen met freudiaanse psychologie, moeder- en vader complex etc. En ze zorgen ervoor dat de theorie als een handschoen bij de situatie past. Is het daarom een film noir? Niet per se maar heel wat films uit die tijd roeren toch in hetzelfde potje.

Mooi ook hoe de zijplotjes verweven worden met de hoofdplot die zich heel de tijd afspeelt hoog boven de grond.

Vermeldenswaardig tenslotte is de bijrol van Grace Kelly en het is meteen ook haar debuut.