The Good German (2006)

Kon er ook niet zoveel mee.

Ik kwam totaal niet in de film. Het waardloze accent van Blanchet hielp ook niet echt. En Clooney stelt eigenlijk maar weinig voor als acteur, vast een aardige man verder, maar hij ontsnapt niet aan zijn gebruikelijke lage stem en kin omlaag look. Verder kabbelde het allemaal gewoon voort.

Op het eind krijg je nog een dialoog tussen Clooney en Blanchet. Waar Blanchet zegt dat je nu alle puzzelstukjes hebt, maar ik wist toen al niet eens meer dat ik bezig was met een puzzel.

2*

Erg jammer deze film. Niet dat ik er meteen heel veel van verwacht had, maar de regisseur en acteurs hebben toch genoeg interessants gedaan om enige interesse te wekken.

Het is best een apart idee en het zal ongetwijfeld heel knap gemaakt zijn, maar qua entertainmentwaarde is het me echt een raadsel wat deze film zou moeten toevoegen aan de talloze W.O.II/noir thrillertjes die er al decennialang bestaan. Sterker nog, het is behoorlijk saai allemaal.

Het enige positieve is eigenlijk Blanchett, die zo'n beetje elke film beter maakt, als een type Maria Braun. Verder maar snel vergeten.

Soderbergh blijft als regisseur verrassen, ditmaal met een sfeervolle kruising tussen Chinatown en Casablanca. Niet helemaal geslaagd door het trage tempo en het weinig bijzondere scenario, maar de ingenieuze vormgeving en de prachtige zwart/wit fotografie maken veel goed. De akteurs doen het niet slecht, al heb ik ze allemaal wel eens beter gezien. Interessante stijloefening: Soderbergh zal het idee wel gekregen hebben nadat hij en Clooney als producent betrokken waren bij Far From Heaven van Todd Haynes.

FIlm die me toch een beetje leeg achter liet.

Leuk van Soderbergh om te proberen het fim-noir gevoel terug te willen brengen. Zwart-Wit, Stijvolle muziek, Cliché liefdesverhaaltje. Maar als ik een typische film-noir wil zien kijk ik wel een film uit de jaren 30-40-50 daarvoor heb ik geen film uit 2006 voor nodig. Leuk geprobeerd maar een beetje overbodig.

Voor de rest een middelmatige film. Clooney en Blanchett zitten onder hun niveau of je kan ook gewoon zeggen dat Clooney niet hoger kan. Het verhaal boeit eigenlijk ook niet veel. Als kijker zit je een hele tijd te zoeken waarover het nu eigenlijk gaat en aan het einde blijf je dan leeg achter zonder eigenlijk goede aanknopingspunten.

Goede punten voor de decors, muziek en camerawerk.

Niet echt rotslecht maar een buis is wel op zijn plaats.

**

De film is gewoon slaapverwekkend. Geen spannend verhaal, slecht acteerwerk en nergens enige vorm van actie. Dat de film probeert te experimenteren met zwart/wit helpt ook niet en is al vele malen beter gedaan. Mislukte poging van Soderbergh om hier iets van te maken.

Steven Soderbergh leverde met The Good German niet zomaar 'een zwart/wit film' af - de Golden Age stijl zit 'm ook in de belichting, decors, de gebruikte lenzen en het feit dat het volledig in de studio is opgenomen, in 4:3 formaat, en (dankzij Thomas Newman) in de ingenieuze muziek die geen compromis maakt met moderne filmscoring.

Maar helaas weet het verhaal nooit te pakken en versmelt van de voornaamste acteurs alleen Blanchett met de gekozen stijl, waardoor het geheel aanvoelt als niet veel meer dan een stilistische gimmick. Wel eentje die tot in de puntjes verzorgt is, maar uiteindelijk niet de verwachtte indruk achter laat.

De film is daarmee een fijn en zeer bewonderenswaardig experiment zoals meerdere regisseurs zouden moeten ondernemen, maar eentje zonder enige emotionele zeggingskracht. En dat is toch jammer. 3.5*

Interessant experiment. Nou ja, interessant... Nu niet dat ik echt een zwak heb voor de film noir, maar ik kan er wel van genieten. De melancholische antiheld, de barman om tegenaan te lullen, de niemand-is-hier-te-vertrouwen sfeer, het spel met licht en schaduw, de bombastische muziek, enz. Kijkt altijd gezellig weg.

'Altijd'... Wat zit hij hier allemaal te zeggen? Oké, OKÉ! Eigenlijk heb ik binnen dit genre nog maar enkel een paar klassiekers gezien. Kan me dus best voorstellen dat The Good German voor de doorgewinterde film noir kijker inderdaad weinig toevoegt. Maar persoonlijk wist het me redelijk te bekoren. Clooney vond ik wél goed (hij lijkt wel 50 jaar te laat geboren) en de prent bleef me de hele speelduur boeien. 3*

Deze eens bekeken omdat de cast me wel aansprak, maar het was toch even wennen. Een zwart-wit film met dito oude muziek, zodat de film echt is geplukt is uit de jaren 50 of zo, terwijl hij uit 2006 is. Voor mij mocht de film gerust in kleur geweest zijn, maar soit.

Het verhaal kon me wel boeien, maar het einde was zo geplukt uit Casablanca. Er zullen waarschijnlijk nog wel verwijzingen naar andere films in zitten, maar 'k ben er niet zo in thuis.

'k vond vooral George Clooney de ster uit de film. Hij toont toch dat hij een veelzijdig acteur is, die meer kan dan koffie drinken

De film is niet echt een oorlogsfilm, maar eerder drama/thriller.

Tja 'k vond één kijkbeurt wel volstaan. De film is zeker niet waw, maar ook niet slecht.

Regisseur Soderbergh doet een poging om de sfeer van The Third Man (1949) na te bootsen, met op het eind nog een snufje Casablanca (1942). Hij had zich de moeite kunnen besparen, want hij vergeet een belangrijk ding. Namelijk om de film een beetje spannend te maken.

Behalve het slappe en rammelende verhaal is ook het acteerwerk allesbehalve om over naar huis te schrijven. Van George Clooney (in een soort Joseph Cotten rol) en Tobey Maguire vind ik dat niet zo vreemd, want die heb ik nog maar zelden echt goed bezig gezien. Dat ook Cate Blanchett meegesleurd wordt in deze mislukte thriller is zonde van haar talent, want zij weet meestal toch wel van wanten.

Een dikke onvoldoende.

Een poging ja, niet meer dan dat. Steven Soderbergh doet een poging maar slaagt niet. Het hele filmen in zwart-wit met de slechte belichting en ouderwetse muziek is leuk geprobeerd maar voelt onoprecht aan. Op de één of andere manier ziet het er echt uit als een film die er oud uit moet zien, in plaats van dat de film er echt oud uit ziet.

De 'veroudering' voegt dus niets toe, maar doet wel afbreuk aan de film. Ik had hier en daar moeite om sommige minder belangrijke personages uit elkaar te houden, omdat ze allemaal in uniform waren, in slecht licht en in zwart-wit gefilmd. Ook kon ik soms gewoon niet zien wat er gebeurde. Ik heb in principe niets tegen oude films maar deze film heeft alleen de nadelen ervan overgenomen.

Het plot is al niet veel beter. Het is vaag en hoewel niet bijzonder ingewikkeld was het me op het eind nog steeds niet duidelijk waar de hele film nou eigenlijk over ging. De personages deden me helemaal niks. Cate Blanchett acteert goed (zelfs haar Duits klinkt heel aannemelijk) als prostituee met een dubieus verleden, maar het kon me maar nauwelijks schelen wat er met haar gebeurde. Als je op het eind erachter komt wat ze precies heeft gedaan, maakt ook dat nauwelijks indruk. Het personage van George Clooney is zo karakterloos als maar kan en maakte dus geen enkele indruk. Toby Maguire is onverwachts snel uit beeld verdwenen, wat ik overigens helemaal niet erg vond.

Ik denk dat de film bepaalde thema's probeert aan te snijden, zoals wat nu goed en fout is in een oorlog, en of je mensen kunt aanrekenen wat ze hebben gedaan om in leven te blijven. De Amerikanen, Russen en Duitsers zijn allemaal geïnteresseerd in hun eigen hachje, maar ook de grootste onthullingen hierover maken geen indruk.

Ik heb me verveeld met The Good German. Omwille van Cate Blanchett nog twee sterren.

Jammere misser.

Soderbergh is zeker niet de eerste die de klassieke cinema probeert na te bootsen, wat mij betreft slaagt hij er hier net iets té goed in.

Tussen mij en 4:3 komt het nooit meer goed, maar ook die sceneovergangen en het camerawerk konden mij maar matig behagen. Het zwart/wit werk is bij momenten nog wel aardig, maar verder vond ik het visueel sterk ondermaats. Anderzijds is het wel zo dat Soderbergh de oude stijl erg dicht benadert. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de soundtrack.

Clooney vond ik een miscast (iets te vlot), Maguire is vooral érg érg slecht. Was blij dat zijn rolletje uiteindelijk maar redelijk beperkt was. Verder ben ik zeker geen grootse Blanchett fan, maar zij was zowat de enige die haar rol een beetje naar behoren invulde.

Het verhaal mist spanning en intrige, Soderbergh weet met z'n acteurs nooit de juiste toon te vinden en de film gaat zeker een kwartier te lang door. Had er toch nog iets meer van verwacht.

1.5*

Terug naar de veertiger jaren in bijna alles. Niet alleen met zwart-wit, het is ook opgenomen zoals toen, veelal in een studio. Dat ziet er dan uiteraard niet zo mooi uit als bijvoorbeeld The Third Man, ook post war, maar ik kon er nog wel wat mee. Voordeeltje is wel dat je zo en met de huidige technieken iets als archiefbeelden kunt inmengen zonder dat het uit de toon valt.

Verder valt het ook niet tegen. Ik heb niet zoveel last van de reputatie van Maguire. Daarbij komt hij, net als de film, vrij pittig uit de startblokken. Anachronistisch, ja, maar daardoor raakt het wel snel het risico van een al te suffe imitatie kwijt. Een beetje althans, want in de manier waarop Soderbergh z'n cast laat acteren, zit dat stevig opgesloten. Iets losser had best gemogen.

Het verhaaltje kan er mee door. Een moordzaak waar meer en meer smerige zaken achter schuil blijken te gaan. Als Clooney eens een keertje niet in elkaar wordt getimmerd, loopt hij achter de feiten aan, die vervolgens met enige subtiliteit uit de doeken worden gedaan. Zo is de film bijna altijd onderweg, al is het iets te koud om de onthulling als een mokerslag te ervaren.

Met veel plezier deze film nog eens opnieuw bekeken.

En nog steeds niets op aan te merken. Puike prent !!!

Een fraaie poging om een neo-noir te maken, inclusief de zwart-wit-fotografie, close-ups met schaduwen, geheimen uit het verleden, melodramatische muziek, het geëigende beeldformaat en de achtergrondprojectie met historische beelden, inclusief alle puinhopen die me meteen weer terugvoerden naar A foreign affair, Germania anno zero, The third man en Witness for the prosecution. Toby Maguire maakt prachtig gebruik van zijn vriendelijke babyface voor het neerzetten van een onaangename ritselaar van wie je al na twee seconden weet dat het niet goed met hem gaat aflopen, hoewel ik niet gedacht had dat dat al zó vroeg in de film zou gebeuren, en Clooney en Blanchett spelen naar behoren. Misschien iets te lang om de spanning steeds vast te kunnen houden en daardoor achteraf minder effectief dan ik na pakweg een half uur kijken dacht.

Ondanks vele anderen, kan ik deze film, zelfs met zijn acteer- en plotfouten, wel waarderen. Een film die geheel is opgenomen met oude camera's en licht- en geluidsapparatuur om de eenvoudige stijl van de jaren veertig zo veel mogelijk te benaderen, en waarbij archiefbeelden uit het decennium worden gemengd met zwart-wit nieuw materiaal.

Het verhaal wordt in drie delen verteld door de ogen van jonge chauffeur Tully (Tobey Maguire), oorlogscorrespondent Jake Geismer (George Clooney ) en de Duitse Lena Brandt (Cate Blanchett) en speelt zich af tijdens de Conferentie van Potsdam in Berlijn tussen Truman, Churchill en Stalin na de overgave van Duitsland. De drie raken verzeild in een rustig noir-moordmysterie dat ze naar alle uithoeken van Berlijn brengt.

Je ziet een naargeestige en kille wereld. Visueel weet het de sfeer van jaren veertig studiofilms als The Third Man en Casablanca (al overtreft het die klassiekers nergens) goed op te roepen. Kortom de film werkt als eerbetoon aan een vervlogen genre of stijl. Misschien zelfs wel te goed waardoor het voor kijkers van vandaag te ouderwets en langzaam was. Je moet eenvoudigweg, wat langer wachten tot het mysterieuze plot zich uitbetaald.

Grootste struikelblok zijn de optredens van de hoofdrolspelers. Clooney weet blijkbaar niet zo goed wat hij aan moet met een held-tegen-wil-en-dank. Tobey Maguire lijkt soms meer te denken dat hij Peter Parker speelde. Het is Cate Blanchett die als enige een overtuigende vertolking geeft. Echter ook de magie tussen Clooney en Blanchett ontbreekt. Hoewel het dus een paar gebreken kende, is het zeker een interessante meeslepend amusant experiment.

Alsof je naar een film uit 1946 zit te kijken, die dan toch spannend blijft. Nou ja, dat kun je wel aan Soderbergh overlaten. Het is een beetje een thriller, een beetje noir, een snufje Casablanca (zelfs de mooie poster), van alles wat dus van de filmkunst uit die jaren. Mag wel een keertje. Prima zoals de newsreels zijn verwerkt in de film en hoe de decors dat verwoeste Berlijn in herinnering brengen. George Clooney en Cate Blanchett doen een 'decent job' en ach, die chemie waar hier over geklaagd wordt heb ik niet zo gemist. Het verhaal zelf is niet het sterkste punt van de film en het laat wel wat gaten vallen. Mij is nog steeds niet duidelijk wie nou 'de goede Duitser' is. Doet er ook niet toe. Ik heb best genoten. Grappig is dat er ook wel wat overeenkomsten zijn tussen het personage van Lena en het personage Stella, in de film 'Stella. Ein Leben', die ik pas gezien heb. Deze film haalt dat niveau niet en ook niet het niveau van die iconische film die wel kort na de oorlog is gemaakt, 'The Third Man', maar ja, die was ook van Orson Welles hè. Daar kon niemand tegenop.