• 10.518 nieuwsartikelen
  • 161.612 films
  • 10.092 series
  • 29.640 seizoenen
  • 612.999 acteurs
  • 192.846 gebruikers
  • 8.961.407 stemmen
Avatar
 
banner banner

Akai Tenshi (1966)

Drama / Oorlog | 92 minuten
3,79 46 stemmen

Genre: Drama / Oorlog

Speelduur: 92 minuten

Alternatieve titels: Red Angel / 赤い天使

Oorsprong: Japan

Geregisseerd door: Yasuzô Masumura

Met onder meer: Ayako Wakao, Shinsuke Ashida en Yūsuke Kawazu

IMDb beoordeling: 7,8 (1.844)

Gesproken taal: Japans

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Akai Tenshi

Tijdens de Sino-Japanse oorlog in 1939 wordt de engelachtige legerverpleegster Sakura Nishi door haar patienten verkracht. Zij wordt naar de frontlinie in China gestuurd, waar zij in veldziekenhuizen doctor Okabe moet helpen met amputaties. Sakura wordt op de aan morfine verslaafde chirurg verliefd en samen zoekt het paar troost in elkaar wanneer de bruutheid en slachting rondom hen hun mensheid dreigt weg te vegen.

logo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimage

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Nurse Sakura Nishi

Pvt. Orihara

Head Nurse Iwashima

Private Sakamoto

Pvt. Nogami

Special Duty Sergeant Major

Advance Guard Company's Fifth Chief

Nurse Tsurusaki

Head of infantry

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van -fal

-fal

  • 2028 berichten
  • 2280 stemmen

Verwarrende film. Anders dan Kobayashis Ningen no joken - ook een aanklacht tegen de waanzin van de oorlog - is het tempo van deze film vrij hoog en focust op de karakters en bizarre situaties die je meer zou verwachten in een gore-horror en een pinku.

De doorgedraaide wereld van de soldaten wordt zonder enige vorm van heraldiek getoond, in al zijn wreedheid en niet vrij van het groteske. (Daarbij zit het gore niet eens zozeer in het visuele alswel het hoorbare)

Lichtpunt binnen die setting is een verpleegster die functioneert als moreel contrapunt en tegelijk veel weg heeft van een mannenfantasie. Seks speelt een centrale rol maar steeds met een diepere, tragische laag waardoor het Masumura lukt de waanzin van oorlog aan te klagen via zowel emotioneel als seksueel onvermogen van de mannen.

Ook al zweefde een enkele keer de vraag door mijn hoofd of dit niet gewoon een "foute" film is, de sfeer, de acteurs en de emotionele kracht van de centrale scènes hadden weldegelijk impact op me. Een heel aparte film!


avatar van starbright boy

starbright boy (moderator films)

  • 21226 berichten
  • 4430 stemmen

Bizarre film die buiten allerlei conventies valt die voor oorlogsfilms gelden. Al verschilt mijn gevoel bij de film wel wat met het bovenstaande. Ik vind, uiteindelijk, de zuster geen moreel contrapunt.

De film gaat voor mij vooral over hoe oorlog indiviuen vernietigd en dan niet lichamelijk, maar psychisch. Eerst is Sakura een soort engelachtige zuster.Iemand die haar menselijkheid behouden lijkt te hebben te midden van een wereld die zo gruwelijk en zo ontmenselijkt is. Waar mensen uit zelfbescherming hun emoties wegblokkeren of, in het geval van de dokter, verdoven met morfine. Waar geweten en moraal ver weg zijn. Maar naarmate de film vordert lijkt er toch iets anders aan de hand. Sakura is geen engel die zich opoffert, maar heeft gewoon net als alle anderen een manier gezocht om de waanzin te kunnen dragen. Een manier die net zo weinig met haar persoonlijkheid te maken heeft als de overlevingdrang van alle anderen in de oorlog. En dat is feitelijk nog veel triester.

Niet ieders kopje thee. Maar ik vond het het een fascinerende, emotionele en tegelijk gruwelijke en zeer pessimistische film.

4.0*


avatar van Mochizuki Rokuro

Mochizuki Rokuro

  • 18917 berichten
  • 14676 stemmen

Heel bijzondere film.

Een oorlogsfilm, maar vooraal een film over mannelijkheid. Waarbij de vraag: "is impotentie voor een man erger dan de amputatie van eldematen?" voor mij een beetje het centrale thema is.

De typische wrede schoonheid die de films van Masumura kenmerkt (ik zag er overigens pas drie) is ook hier aanwezig. Een fraaie mix met een mooie rol van Wakao als de verpleegster die als een soort heilige haar leven leeft (het enige dat passend lijkt voor een jonge vrouw als zij in een oorlogssituatie) tussen allerlei heidenen (de soldaten of subversieve artsen en zelfs wrede patiënten).

Het enige dat een beetje stoort is juist die stijl van Masumura (die is namelijk een beetje té in mijn ogen - terwijl afstandelijke elegantie zoals Teshigahara die ten toon spreidt in The Face of Another heeft) de film meer universele zeggingskracht (ahum) zou hebben gegeven.

Maar magisch en bijzonder is het allemaal zeker!


avatar van Mochizuki Rokuro

Mochizuki Rokuro

  • 18917 berichten
  • 14676 stemmen

Nog vergeten te melden dat de muziek bij de film ook heel mooi is. Een soort koraalmuziek (choral?) met orgel en hobo (of klarinet), vooral bij de scenes tussen de verpleegster en de chirurg is dat heel mooi gedaan.


avatar van stephan73

stephan73

  • 6202 berichten
  • 13892 stemmen

Red Angel is mijn eerste kennismaking met regiseur Masumura, en ik moet zeggen het heeft wel een indruk achtergelaten. Normaal gesproken houdt ik niet zo van oorlogsfilms, dus ik rekende op een beproefing met dit zwart-wit oorlogsdrama die zich afspeelt in een hospital aan het Japans Chinese front WWII.

Masumura laat een apocalyptische hel zien waar een soldaat niets meer is dan een object en de ziekenboeg vol ligt met geamputeerde lichamen. Het is ook een hel waar zusters er niet alleen zijn om zieken te verzorgen maar ook om hun perverse seksuele driften (ongevraagt) te temmen. Een van die zusters is Sakura Nishi (Ayako Wakao), die tijdens haar eerste dag al wordt verkracht door enkele soldaten. Als ze klaagt bij de leiding wordt ze “gedwongen” om dichter aan het front te werken. Daar ontmoet ze de hoofdchirurg Okabe (Shinsuke Ashida), en langszaam aan begint tussen hun een relatie die gedoemt lijkt. Dr. Okabe is namelijk impotent en verslaafd aan morfine.

Ik moet toegeven dat deze film er echt een is die valt onder de categorie “van-dik-hout-zaagt-men-planken”, want letterlijk elke manier wordt gebruikt om duidelijk te maken hoe ellendig het front wel niet is. Van dichtbij worden (inclusief de meest smerige geluidseffecten) benen en armen geamputeerd, en als er ook nog eens cholera uitbreekt aan het front lijken de hoofdrolspelers wel te struikelen over de lijken.

Niet echt een vrolijke film, maar wel een die je bij blijft. En wat betreft het oorlogselement waar ik normaal gesproken niet van hou, dat wordt hier tot een minimum gehouden met bijna geen gevechts-scene’s en geen strategisch geklets.


avatar van Baggerman

Baggerman

  • 10576 berichten
  • 7972 stemmen

Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik nog nooit van Masumura had gehoord! Raar, want het was toch een zeer productief en invloedrijke regisseur?

Een totaal onheroïsche oorlogsfilm. Deed me erg denken aan Ningen no joken, maar deze film is zo mogelijk nòg pessimitischer en komt nog rauwer op je dak. De film is echt ontdaan van elk sprankje schoonheid en hoop, op de romance tussen de dokter en Sakura na.

Ayako Wakao vind ik trouwens een heel mooie dame!


avatar van DonOswaldo

DonOswaldo

  • 6430 berichten
  • 1931 stemmen

Goed.

Qua oorlog komt er niet veel aan te pas, het is bijna enkel en alleen drama. Al heb ik het dan wel over oorlog qua veldslagen, bombardementen, strategisch geneuzel etc. Laat wel een oorlogs-situatie zien die niet wenselijk is.

Je zit er al snel in en na verloop van tijd popt het karakter van de hoofdrolspeelster steeds wat verder open om het qua drama steeds meer de vrije loop te laten.

Niet al te expliciet in beeld gebracht allemaal, al gaat het wel op het bizarre af zo nu en dan en verliest het niet z'n effect.

Weet sowieso te boeien, alleen al door de cast die het overtuigend overbrengt.

4*


avatar van mayhemblik

mayhemblik

  • 1385 berichten
  • 731 stemmen

DonOswaldo schreef:

Laat wel een oorlogs-situatie zien die niet wenselijk is.

Behalve psychopaten en wapenhandelaren vinden de meeste mensen oorlog niet zo wenselijk.

Prachtige film overigens.


avatar van wibro

wibro

  • 11590 berichten
  • 4098 stemmen

Uitstekend anti-oorlogs drama, maar geen drama om vrolijk van te worden. De scènes in het front hospitaal logen er in ieder geval niet om. Een veelheid aan amputaties, manden waarin de geamputeerde armen en benen in gegooid werden. Je zag de afgezaagde ledematen er bovenuit steken. Tsjonge, af en toe leek het wel een horrorfilm. De gevechtsscènes bleven gelukkig beperkt tot het laatste kwartier. Deze film moest het helemaal hebben van de scènes in het hospitaal en daar konden qua gruwelijkheid die gevechtsscènes niet tegenop. Neen, nogmaals, dit is geen film om vrolijk van te worden. Ik vond hem in ieder geval veel harder dan de trilogie Ningen no Jôken.

4.0*


avatar van BBarbie

BBarbie

  • 12701 berichten
  • 7590 stemmen

Rauw oorlogsdrama over allerlei vormen van compassie, verpersoonlijkt in een mooie verpleegster die —omgeven door geamputeerde ledematen— niet te beroerd is om de miserie van gewonde soldaten op velerlei manieren te verlichten en en passant zelf verliefd wordt. Het ligt er hier en daar een beetje te dik op, maar effectief is dat wel als aanklacht tegen oorlogen. Het degelijke acteerwerk van Ayako Wakao in de titelrol doet de rest. Prima film.


avatar van Ferdydurke

Ferdydurke

  • 1353 berichten
  • 854 stemmen

Zuster Kersenbloesem tussen de soldaten.

Dat klinkt een beetje dubieus, maar het is oprecht in een notedop de portee van de film: een hartstochtelijke liefdesgeschiedenis in een allesvernietigende oorlog. Heinz G. Konsalik op z’n Japans.

De schildering van de hectische en barre omstandigheden in een veldhospitaal laat niets aan de verbeelding over, en de achterliggende boodschap - oorlog is een zinloze verschrikking, een aanslag op de menselijkheid – wordt er voor de zekerheid ook via zo'n beetje elke dialoog nog extra ingepeperd.

De theatraal aangezette romance van de verpleegster en haar dokter wordt gaandeweg steeds potsierlijker, met als apotheose die laatste nacht, waarin het amputerende duo er in slaagt om de zaak weer aan te laten groeien. Wat liefde vermag.

Sakura is de natte droom van elke soldaat, en daaruit volgt dat het woordje 'nee' geen onderdeel uitmaakt van haar vocabulaire. Dus als een armloze patiënt haar vraagt of hij haar intieme delen met de voeten mag bepotelen: nou, vooruit dan maar. ‘Sinds mijn armen geamputeerd zijn, heb ik heel veel gevoel ontwikkeld in mijn voeten’.

Gekke film.


avatar van Basto

Basto

  • 9933 berichten
  • 6784 stemmen

Op blu ray uitgebracht door Arrow.


avatar van Basto

Basto

  • 9933 berichten
  • 6784 stemmen

Een van de meest confronterende oorlogsfilms die ik heb gezien. Vanuit het perspectief van een verpleegster aan het front wordt de kijker geen enkele gruwel bespaard. In oorlog is geen plaats voor beschaving. Onze red angel is het enige lichtpunt in deze duisternis. In mooi zwart wit.

Ijzersterk!

4,5


avatar van Fisico

Fisico (moderator films)

  • 8098 berichten
  • 4607 stemmen

Een pareltje die vanaf minuut één onder mijn huid zat en daar wellicht nog een paar dagen zal sluimeren. Zeer confronterende anti-oorlogsfilm over de tweede Sino-Japanse Oorlog tussen 1937 en 1944. In veel films zag ik al amputaties passeren, denk maar aan de Saw-franchise, maar zelden was ik meer onder de indruk dan hier. Vermoedelijk omwille van de context en realiteit van het gebeuren. Ik heb al veel literatuur verslonden over de gruwelen uit WOI (Barbusse, Junger, Remarque, Barthas, Graves, …) en ik zag op de ziekenbedden telkens dezelfde gruwel terugkomen als hier.

Gewonde soldaten worden beschouwd als objecten. Dokters zijn niets meer dan veredelde slagers. Noodgedwongen ook. Om gangreen en tetanus tegen te gaan en wegens onvoldoende bloed(transfusies) en (hygiënisch) materiaal dienen harde knopen doorgehakt te worden. Letterlijk soms.

Daarnaast is er ook aandacht voor het imago van het land. Welk trauma zadel je een land op door zijn verminkte soldaten los te laten op de samenleving? Veeleer komen deze soldaten terecht in sanatoria tot het einde van hun dagen. Familie krijgt te horen dat hun partner of zoon eervol is gesneuveld op het slagveld.

Confronterend is het contact met de man zonder armen waarbij hij niet langer in staat is te voorzien in zijn eigen seksuele behoeften. Schrijnend is de situatie in de eerste linie die is afgesloten van de rest en waarbij cholera is uitgebroken. En dat allemaal door de ogen van een plichtbewuste jonge verpleegster. IJzersterk! Dit wordt op een dag de volle 5,0*!