Land des Schweigens und der Dunkelheit (1971)

Vond het wel mooi. Herzog sleept je mee in een wereld waarin de mens wordt laten zien in zijn essentie van het leven; het communiceren. En het is integer en subtiel. Herzog ging later veel sensationeler materiaal omzetten in een documentaire.

Interessante film met een paar krachtige beelden. Prachtige scene met een van de doofblind geboren jongens in het zwembad. Werkelijk ontroerend. Voor de rest echter tegenvallend. Af en toe wat traag en veel herhalingen.

Het zou zo'n beetje mijn ergste nachtmerrie zijn, doofblind worden. Ik verlies liever allevier mijn ledematen denk ik.

Iets conventioneler dan verwacht/gehoopt en komt een beetje moeizaan op gang, maar vooral de tweede helft is erg fascinerend. Doofblindgeboren mensen die net contact aan het maken zijn met de wereld en "onze" sociale regels leren. Die Fini Staubinger is een heldin en de bijna anonieme vrouw ernaast ook.

3.5*

Pfff dit is toch wel heel erg. Blind of doof zijn lijkt me me al heel naar, maar het allebei zijn, is toch wel verschrikkelijk. Het komt desondanks allemaal wat langzaam op gang, maar is uiteindelijk wel goed.

Vooral het tweede gedeelte is meeslepend. Dat mannetje dat blind en doof is en daarnaast ook nog eens geestelijk gehandicapt vond ik wel heel zielig om te zien. Wel ontzettend knap trouwens hoe positief sommige van die doofblinden in het leven staan. Ik zou niet weten of ik dat zou kunnen.

Goede documentaire dus. Erg sterk onderwerp met een degelijke uitwerking, waar inderdaad nog wel wat meer in had gezeten. Desondanks behoorlijk boeiend.

3,5*

Boeiende documentaire over doofblindheid, een aandoening die ook nog eens vaak leidt tot volslagen isolatie. Binnen doofblindheid zijn ook nog allerlei gradaties, de hoofdpersoon is assertief en sterk, maar heeft bijna 30 jaar van haar leven in bed doorgebracht. Bewonderenswaardig hoe zij nu in het leven staat. Kinderen die doofblind geboren zijn is al een heel ander verhaal, om nog maar te zwijgen van de doofblinde jongen die verwaarloosd werd. Het is niet voor te stellen zo treurig.

De film is ontroerend maar niet sentimenteel (het gebruik van Air misschien daargelaten), maar mist wel het kenmerkende stemgeluid van Herzog. Een aantal scenes voegden weinig toe zoals de politieke toespraak, maar waarschijnlijk was dat congres voor de hoofdpersoon een hoogtepunt. Af en toe verlegt Herzog zijn aandacht naar iets wat op de achtergrond gebeurt, zoals de grimassende vrouw in het verzorgingshuis en de sterke eindscene, de man die geen contact meer lijkt te willen met de buitenwereld en vervolgens helemaal opgaat in het voelen van een boom.