The Pursuit of Happyness (2006)

Het inspirerende verhaal van The Pursuit of Happyness kan alleen maar in Amerika verteld worden. Will Smith raakt aan lager wal door financiële problemen en probeert daar uit te komen. Niks mis met zo'n standaard film, zolang het oprecht uitgevoerd is. En dat is het gelukkig ook! Het acteerwerk van Will Smith is uitstekend, zeker met zo'n serieuze rol als deze. Zijn karakter kent ook vervelende kanten die diverse malen uitgelicht worden. Hierdoor is het helemaal niet vanzelfsprekend dat het allemaal goed komt. Andere rollen zijn ook prima ingevuld, kortom een heel okeeje film .

Ja dit was echt een hele goede film. Veel ups en downs (vooral downs) en je leeft ook mee met de personages. Will Smith doet het goed en ik hoorde vandaag dat die Chrisotopher in het echt ook zijn zoon is?

Ik hield wel van de compleet uitzichtloze situatie waarin vader en zoon zich plots bevonden. Een punt bereiken waarop er zelfs geen touwtjes meer zijn om aan elkaar te knopen is een ware nachtmerrie. Het is verrassend genoeg niet moeilijk je in te leven in het troosteloze verhaaltje. Een voortvloeisel van goede casting, knappe acteerprestaties en een zeer geleidelijke ondergang. Jammer weliswaar dat je geen glazen bol moet hebben om de ontknoping te raden. Dat doet echter niets af van de plaatsvervangende opluchting die je voelt op het einde. Enfin, een deugdelijke film die veel punten verliest door een enorm slechte soundtrack en de bij momenten knullige overgang tussen drama en misplaatste kolder.

3,00 (3,25)

Film die goed aangepakt werd. Het geluk komt niet zomaar uit de lucht vallen zoals je vaak in Hollywoodfilms ziet, maar is het gevolg van blijven knokken in een uitzichtloze situatie. Ik vond het de film authentiek maken. Geluk wordt geassocieerd met het hebben van het levensnoodzakelijke : een dak boven je hoofd, bescherming voor je kind, eten. Die scène in "de grot", waar een onbekende aan de deur van het WC zit te rammelen een schrijnend voorbeeld waar die basisbehoefte pijnlijk aan de oppervlakte komt . Ook de scène waarin meneer Frohm 5 dollar van hem leent voor een taxi blijft me zo bij. Dit soort kleine scènes zijn eenvoudig en sterk tegelijk.

Ook het feit dat mevrouw Gardner niet meer terugkeert in de film vond ik positief. Pursuit of Happyness schetst op die manier een onvolmaakte wereld en gaat een echte happy end uit de weg. De film mag dan wel goed eindigen voor het hoofdstuk "uit de miserie" raken , het valt niet te ontkennen dat alle problemen opgelost zijn. Hij moet zijn kind opvoeden, hij moet het maken in zijn carrière, enz. De nuance is er volgens mij wel degelijk. Een echte aanrader.

Een soort melodrama die in vele opzichten (vooral vanwege de titel) niet goed gelukt is.
Meneer Smith probeert nu ook in een drama film te spelen met een geheel serieuze rol. Hij deed het redelijk maar ook weer niet geweldig. Het drama/sentiment druipt van deze film af. Komt er ook nog geluk in voor ? Dat komt er nog wel maar dat laten ze helaas niet zien. Voor de rest een beetje 'n matige zeik film. Ik was niet zo weg van deze film. 1,5.

Schitterende en absoluut ontroerende film. Wat heb ik soms mee zitten janken. Het moment dat ze daar in de wc ruimte liggen om de nacht door te brengen is ZO erg. Het spel van Smith vond ik ook heel erg sterk. Ik wist eigenlijk niet dat hij een dergelijk drama kon dragen maar dat is dus wel zo.

Hele fijne film. Het verhaal is vrij simpel en eigenlijk voel je wel aankomen dat het uiteindelijk goed komt, maar toch werd ik wel geraakt. Dit komt onder andere door het puike acteerwerk van Will Smith en zijn zoontje Jaden. Er was ontzettend veel chemie tussen die twee, hetgeen natuurlijk te verklaren is door het feit dat het in het echte leven ook vader en zoon zijn, evenals in de film. De hele film heerst er een prettig sfeertje, mede door de mooie soundtrack van Andrea Guerra en de leuke humor die zo en dan om de hoek komt kijken. The Pursuit of Happyness heeft mij laten genieten.

Soms zit het mee, soms zit het tegen. In deze film over karakter en doorzettingsvermogen –geïnspireerd door de belevenissen van de echte Chris Gardner– zit het de protagonist vooral tegen. En niet zo’n beetje ook. Will Smith geeft op gedreven wijze invulling aan zijn rol, volgens mij zijn beste vertolking tot nog toe. Zijn samenspel met zijn echte zoontje Jaden is heel bijzonder.

Heerlijk, zo'n waargebeurde american dream waar een dakloze zwarte man slecht gekleed en in vuile kleren net na het verlaten van de politiecel en zonder opleiding of enige ervaring een baan als beurshandelaar krijgt aangeboden bij een gerenommeerd handelshuis waarin hij vervolgens ontzettend succesvol in is! Je zou het bijna geloven! Maar... niet dus.

En dat beurshandelaren pensioenverzekeringen verkopen zou je ook bijna geloven na het zien van deze film, maar voorzover ik weet zijn dat twee verschillende beroepen, behalve in Hollywood natuurlijk. Dit soort "waargebeurde" verhalen en vreemde beroepen kunnen daar kennelijk wel.

De emoties liggen er te dik bovenop, en het verhaal is te ongeloofwaardig, alles oogt te gemaakt, en daar hou ik niet van. Will-Prince-of-Bel-Air-Smith overtuigde me helaas niet als zielige armoedzaaier.

Op zich geen slechte film, maar cliché op cliché, en het heeft ook weinig nieuws te bieden, volstrekt voorspelbaar. Misschien bedoeld als oppepper voor de arme Amerikaan die hierna hoort te denken dat rijkdom (of was het geluk?) voor elke dakloze binnen handbereik ligt, maar je wordt als kijker dus totaal gefopt. Komische noot moest er in en men kon niets beters bedenken dan een verkoper van "x-ray" apparaten die ze telkens weet te verliezen.

Mooi gemaakt, maar flinterdun ongeloofwaardig verhaal. En dan het moraal van het verhaal: vind je geluk: verdien veel geld! Of is het moraal: leve het kapitalisme! Tsja, zelfs daklozen kunnen veel geld verdienen, dus als het jou niet lukt ligt het natuurlijk aan jou.... Mooie boodschap (niet dus).

Toppunt was als Will Smith voor de beurs loopt en roept: "ze zien er allemaal zo gelukkig uit, waarom kan ik niet zo zijn?" Blegh...

Hoor die eerste pianonoten aan het begin van de film en je weet al precies met wat voor film je te maken hebt. De film mag dan weliswaar gebaseerd zijn op het ware verhaal van Chris Gardner, aan alles merk je dat scenarist Steve Conrad alles bijzonder geromantiseerd heeft en ongetwijfeld veel zelf heeft toegevoegd. Het verhaal zit vol toevalligheden en er komen hier en daar wel erg mierzoete passages voorbij, je krijgt zelden het gevoel naar een echt leven te kijken.

En dat mierzoete, daar zit vooral het probleem bij The Pursuit of Happyness. De "als je maar hard genoeg werkt, dan zal het je lukken"- of "echt geluk heb je zelf in de hand"- moraaltjes worden met een trechter in je slokdarm gegoten. Enkel prettig voor die Amerikanen die sterk geloven in The American Dream, maar ik zal er wel te nuchter voor zijn. Gelukkig heeft The Pursuit of Happyness nog net iets meer te bieden dan enkel sentimenteel geneuzel. Want de film weet zich wel degelijk te onderscheiden van de zoveelste Danielle Steel woensdagavondfilm op RTL 4. De film is vakkundig gemaakt, zit qua script best aardig in elkaar, is toegankelijk en bevat sterk spel van Smith. Beide.

3 sterren.

Ik sluit me hier bij aan. Mooi drama waarin de American Dream weer eens wordt opgerakeld.

Hier en daar een tikkel ongeloofwaardig, maar i bought it.

Redelijke feel-good movie.

Gelukkig is de film zich daar ook goed bewust van. Het blijft allemaal redelijk simpel, zonder echte uitschieters, maar het vermaakt allemaal wel. Smith doet het ook goed, is ook wel perfect voor rollen als deze natuurlijk. Verder een handjevol komische momenten, een paar scenes die er een beetje teveel aan zijn qua sentiment, maar ach, dat had ik ook wel enigszins verwacht.

Nergens indrukwekkend, maar een aardig filmpje om de tijd te doden. 2,5*.

Ik heb Will Smith de hele film alleen maar zien rennen.

Leuk om eens gezien te hebben. Verhaal is mooi mede omdat het is gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Ondanks de struggles is het geheel toch wel een uplifting film geworden.

Als je iets wilt in het leven moet je er voor gaan. Dat is toch wel een mooie boodschap.

Ondanks het beladen thema toch een vrij luchtige film. Het leek eerder op een comedy. Vanaf nu zie ik Will Smith altijd met een scanner lopen ...

The American dream komt heel sterk naar voren in deze film, je krijgt wat je verdient. Armoede wordt getoond in tal van facetten: de schaamte, het verstoppen, het bedelen, ... Dit werd erg goed weergegeven. De film dat je ook nadenken wat geluk is. Vraag is ook of het geluk louter en alleen geld hoeft te zijn? De band met zijn zoon is het allerbelangrijkste en ik vermoed dat het hoofdpersonage dat ook zo ziet. Geld maakt in se niet gelukkig, maar het is wel makkelijk zegt het cliché.

Een sterke (en sportieve) Will Smith gezien. Geen top topfilm, wel eens leuk om te zien. Bij momenten iets te sentimenteel en te veel toevalligheden. In hoeverre strookt dit met het échte waargebeurde verhaal? Daarom een 3* ipv 3,5*.

Behoorlijke film, waarin The American Dream centraal staat. Door hard werken het vanuit een slechte uitgangspositie toch ver schoppen: dat lukt hier. Will Smith zet een aardige rol neer en vertolkt een sympathiek hoofdpersonage. Echt meeslepend wordt het echter nergens, vooral omdat het toch wel redelijk voorspelbaar is.

Oh wauw, is het normaal dat ik zowat de hele film net traanogen zat. Ik ben normaal absoluut geen fan van Will. Maar die man weet het hier te brengen zeg!

Behoorlijk zeikerig filmpje.

Al vanaf het prille begin, zelf zonder het "waargebeurde verhaal" waarop dit gebaseerd is te kennen, is wel duidelijk waar deze film naartoe gaat. Een Amerikaans verhaaltje over doorzettingsvermogen, geloof ik eigen kunnen, de aanhouder wint en de American Dream.

Smith's personage wordt neergezet als een man die nogal wat tegenslag te verwerken krijgt, maar eerlijk gezegd is hij toch vooral wat naief en neemt hij gewoon enorme risicos. Als het dan wat tegenvalt, dan verzeil je in zo'n situaties. Daar kan Smith natuurlijk niet aan doen, maar daar heeft de film wel onder te leiden.

Dat hij uiteindelijk stock broker wordt en daar uitzinnig veel geld mee verdiend heeft is natuurlijk ook wat bedenkelijk, niet meteen het meest eervolle beroep dat er is. Maar ach, dat mag het moraaltje allemaal niet in de weg staat.

De vorm van de film is ook nogal duf. Het kindje erbij zorgt voor extra sentiment, alles wordt braafjes in beeld gebracht en de score is melig en beproefd. Typisch Hollywood werk dus, zonder al te veel franjes, maar vooral extreem sentimenteel.

Eentje om snel te vergeten. Smith doet z'n best, maar verder is het vooral vervelend en wachten to het voorbij is.

1.5*

“This part of my life is called running.”

Ongelooflijk zoetsappig en sentimenteel, maar op belangrijke momenten maakt The Pursuit of Happyness ook indruk. Iedere tegenslag wordt uiteindelijk overwonnen en het 'als je maar je best doet dan komt de Amerikaanse Droom uit' idee wordt er nog net niet ingeramd, maar Will Smith zorgt ervoor dat je als kijker toch betrokkenheid raakt en soms zelfs meeleeft met Chris Gardner en zijn zoontje. Ik heb wat tegenstrijdige gevoelens bij deze film, maar uiteindelijk overheerst het positieve.

Best goed.

In het begin had ik er weinig vertrouwen in, weer het zoveelste voorspelbare verhaaltje over de man (Smith) die alle ellende over zich heen krijgt en waarmee het waarschijnlijk toch wel goed gaat komen. Gelukkig slaagt Muccino erin echte emotie in de film te pompen, waar vele andere regisseurs in falen.

Smith speelt sterk, Smith junior is schattig en de chemie tussen de 2 is heel duidelijk voelbaar. Uitstekende keuze van Muccino om de echte zoon van Smith de zoon te laten spelen. Hiermee kan je je al sneller inleven en meeleven met de hoofpersonages.

De film is boeiend, ontroerend en erg pakkend. Niet dat ik ervan ging huilen, maar ik voelde hem toch wel eens goed aankomen soms. Soms wat te sterk aangezet, maar in het algemeen ging het allemaal best goed. 117 minuten waren niet te lang.

Wel emotioneel en ontroerend soms, vooral omdat het soms best realistisch is, maar Muccino weet het aardig uit te pakken allemaal. Goede dramafilm.

The American dream noemen ze dat daar aan de andere kant van de grote plas. Hoe iemand vanuit een miserabel bestaan met armoede en schulden door hard werken en doorzettingsvermogen een succesvol effectenmakelaar en miljonair kan worden. Ik vond het vooral een super irritante film omdat vanaf het allereerste begin al duidelijk was hoe de film zou gaan eindigen. En het duurt maar en het duurt maar en de ellende wordt alsmaar groter en groter ... (gaap gaap)

Een film voor de liefhebbers zal ik maar zeggen, want in zijn genre voldoet het aan alle eisen. Maar mensen als ik die al die clichés verder wel geloven raad ik aan om het eerste kwartier te bekijken dan doorspoelen en dan nog een beetje van het laatste deel te zien. Dat scheelt je minimaal anderhalf uur. Jammer dat ik heel die film uitgezeten heb.

...to pursue happines , and maybe we can actually never have it, no matter what.

Film uit de Will Smith fase waarin hij erg goede films en rollen afwisselde met flauwe meuk als de MIB vervolgen en Hitch, en hier laat hij zien in dit suikerzoete drama toch behoorlijk te kunnen acteren als de man maar een serieuze rol en film krijgt. In die tijd begon ik Will Smith films dan ook met een zekere scepsis, iets dat bij deze niet helemaal op zijn plek is ook al raakt de film me niet in het bijzonder.

Begin jaren '80, Gardner struggling met zijn werk als verkoper, een financiële strop om de nek van heb ik jouw daar met dat apparaat dat bijna niet te slijten is, en de daaraan gekoppelde problemen hoe rond te komen met relationele problemen tot gevolg. Het water staat Chris regelmatig tot de lippen maar met de nodige fortuin blijkt toch Luctor Et Emergo van toepassing te zijn. Het blijkt echter niet de gemakkelijkste weg met een jong kind, blut en de mogelijkheid tot internship die bijna niet een kans te noemen. Chris vecht door, soms onder mensonterende omstandigheden en ik neem aan dat ik niet veel verraadt als ik zeg dat er een beloning komt.

Eigenlijk voorspelbaar, toch doet de film dat niet veel pijn. Dat doet eerder het onmetelijke incasseringsvermogen van deze man, het beeld dat de man zo te zien regelmatig een nachtje doorhaalt zijn kind bewakend, al lerend of zelfs repareert. En dan nog vroeg op pad om weer zo'n ding aan de man te brengen. En dan toch nog de energie hebben om zo vaak achter een dief aan te zitten, zelf te vluchten, of naar een afspraak te rennen, wat heeft Smith een goede conditie. Dan dat kind, die uiteraard pienter is en praktisch nooit vervelend. Ja ik weet het, de film is natuurlijk geromantiseerd en moet niet te letterlijk genomen worden, althans dat neem ik aan, toch vind ik de toon van de film daardoor te vaak aan de vrolijke en levendige kant. Iets dat ook van de soundtrack gezegd kan worden die met zijn dromerige momenten vaak evenmin op zijn plaats is.

Positieve dingen zijn toch Smith zelf, de wisselwerking met zijn eigen zoon, Newton is ook goed, is het tijdsbeeld fraai en zie ik in de jacht naar 'happiness' toch regelmatig dingen voor bij komen die 'happiness' zijn. Namelijk de kleine dingen, het moment dat hij de kleine blij maakt met een reep, een cadeautje, eten in een Diner of hangen op het strand. Natuurlijk zit Gardner in de hoek waar de klappen vallen maar geluk zit toch vaak in de kleine dingetjes en dat is een detail dat toch door de film sijpelt en die de film toch nog een zekere aandoenlijkheid geeft.

Top is het allemaal niet, mede vanwege de eerder genoemde vrolijkheid. Niet dat ik oproep tot een hele zware en dramatische film want het zijn nu eenmaal feel good ingrediënten, daarom vooral de conclusie dat deze vorm van feel good mij niet heel erg ligt. Daarom aardig voor een keer.

"That maybe happiness is something that we can only pursue and maybe we can actually never have it. No matter what.”

Wederom een film die ik eigenlijk voor langere tijd en eigenlijk geen goeie reden heb uitgesteld. Drama was nooit zo mijn ding, en gezien de hoge scores moest dit wel een sterke drama film zijn, toch? Toch was deze feel-good film niet heel bijzonder, en dat was eigenlijk op alle fronten wel. Neemt niet weg dat ik een prima filmavond heb gehad maar, het duurt allemaal wel wat lang en het is dus allemaal niet zo geworden als ik had verwacht. Het hoge gemiddelde is dan nogal een vraag voor mij, want ik zag niet echt in waarom de film zo hoog uitslaat, althans verhaal technisch. Zo heel bijzonder vond ik het allemaal nou ook weer niet.

Wat wel opviel was een leuk spelende ‘Smith’. Dit is Smith in zijn prime-time. Hij poepte de ene goeie film na de andere uit en deze mocht zich daar ook bij voegen. Ja, wederom een prima acteerprestatie van hem hoor. Alleen mocht er wel wat meer drama in zitten, dat hij pech heeft dat was wel duidelijk maar, ik had toch gehoopt dat hij me wat meer geknepen had op het emotionele vlak, wat nogal uit bleef eigenlijk. En dat was misschien wel mijn grootste irritatie binnen deze film, waar is de drama? Als je slecht tegen dit soort situaties kan snap ik wel dat het je raakt maar, het deed me gewoon niet veel. Dat geruzie tussen die twee vond ik wat zwak, en zoals ik al zei zat er maar weinig emotie in deze film. Eigenlijk van niemand kreeg ik echt traanogen, en kwam het bij mij gewoon meer over als een film waar ‘Smith’ gewoon veel pech kende, en door niet op te geven het geluk ging voelen. En deze film zit wel vol met meer van dit soort levenslessen, niet erg maar, niet altijd even bijzonder.

Ook had ik meer verwacht van het moment dat men thuisloos werden. ‘Smith’ neemt namelijk zijn zoontje in huis, en dat was alleen al zoiets. Het ging allemaal zo makkelijk, ging het maar ook zo makkelijk in het echt, normaal gesproken zag je er nog wel meer drama over. Dat is eigenlijk het enige moment dat ‘Smith’ echt indruk wist te maken om dramatisch vlak, wanneer zijn vrouw met zoontje waren weggegaan, en hij alleen thuiskwam. Toen voelde je nog wat emotie, de rest, niet echt. Alleen de vreugde op het einde. Enfin, ik had misschien verwacht dat we ook wat meer te zien kregen hoe zwaar ze moesten overleven als zwervers, het mocht wel wat heftiger, en wat harder. Wellicht dan niet alles met die kleine erbij maar, dat was in mijn ogen wel sterker geweest.

En dan heb je het script, wat nogal voorspelbaar was. Het was allemaal niet zo bijzonder, een afro-Amerikaanse man die het moeilijk heeft in een groots Amerika en is gestikt in het verkopen van betere projectoren wat artsen te duur vinden. Zijn familie kwijtraakt, geen werk heeft en zich moet aandringen bij een aandelen bedrijf waar veel geld te verdienen valt, hij probeert binnen te komen bij het bedrijf en na het achtervolgen van de baas mag hij zich inschrijven voor de stage. Dit is helaas onbetaald en moet hij een keuze maken, zes maanden overleven met de kans op een baan bij het bedrijf (wat maar één van de twintig personen krijgt) of, door gaan met het verkopen van projectoren en eigenlijk nauwelijks rondkomen en geen zekerheden hebben, dan weet je wat hij kiest en je weet eigenlijk ook direct wat hem wel en niet lukt.

Ach, het was een prima film wat dat betreft, mocht je er niet te veel van verwachten althans. De film duurde in mijn ogen ook wat te lang, en dat was dan wel weer wat minder. Ik vond ‘Smith’ het gewoon leuk doen, en er zat ook wel het nodige komische in om het nog wat aantrekkelijker te maken, ik had gewoon echt gehoopt op het feit dat men gewoon wat meer inging op het dramatische aspect, ik denk dat de film dan nog harder was binnen gekomen bij mij.

Mager.

Enkele aandoenlijke scenes (zoals het slapen in de toiletruimte prachtig werd ingepakt) konden niet verhullen dat dit veel te voorspelbare, voortkabbelende, en vooral veel te Amerikaanse verhaaltje nooit écht heeft kunnen boeien.

2.0/5