Ye Ban Ge Sheng (1937)

Spook van de Opera op z’n Chinees. Al was er eigenlijk weinig Chinees aan, want naast de Chinese acteurs valt er uit weinig af te leiden dat we met een ‘traditioneel’ product te maken hebben. De montage, editing, aankleding en zelfs soundtrack (op misschien het laatste nummer na) is allemaal erg klassiek Westers. Wat verder niet wegneemt dat dit een zeer degelijke film is met een menselijkere Phantom dan het monster uit de 1925 versie.

Een Chinese horrorfilm gebaseerd op The Phantom of the Opera. De eerste twintig minuten worden gekenmerkt door een chaos die zijn weerga niet kent. Een resem ondoorgrondelijke beelden volgen elkaar in sneltempo op en als kijker kan je er geen touw aan vastknopen. Het ziet er ook allemaal zo ontzettend ouderwets uit. Statisch camerawerk, overdreven theatrale lichaamstaal en acteurs die zich schijnbaar schor schreeuwen. Waren alle Chinezen halfdoof misschien, of was de kwaliteit van de microfoon gewoon barslecht? Ze hebben precies een ballonnetje helium geïnhaleerd, zo'n piepend en snijdend stemgeluid produceren ze. Het zou me niet verbazen moest de Chinese filmapparatuur destijds tien jaar of meer achterlopen op de rest van de wereld, want filmtechnisch voelt dit werk op alle vlakken aan als een silent, die achteraf door middel van voice-over naar een talkie werd omgezet. Na twintig minuten onsamenhangend heen-en-weergeloop komen de eerste tekenen van horror toch boven water, al bevat het geheel veel te veel musicalelementen naar mijn smaak. Het monster zelf bleek een verrassend interessant personage en wordt goed vertolkt. De acteur steekt veel energie in zijn rol en komt bijzonder melancholisch over. Zijn make-up is daarentegen niet al te denderend en werkt eerder op de lachspieren. Er is precies een pannenkoek op zijn gezicht gevallen, niet direct de meest angstaanjagende tronie vastgelegd op film. Andere zaken ogen eveneens wat amateuristisch, hetgeen vooral te wijten is aan de nogal lompe editing. Sommige verhaalelementen hebben zo goed als geen impact of belang en konden beter weggelaten worden. Denk bijvoorbeeld aan de dood van de vriendin van de 'held'. Deze film hoefde geen twee uur te duren.

Enfin, geen totale ramp, maar ontegensprekelijk gedateerd. Enkele mooie shots hier en daar, maar uiteindelijk vrij matig en vergetelijk.

Erg taai.

Een Chinese versie van Phantom of the Opera klonk dat nog wel enigszins interessant op papier, de film zelf was echt wel een serieuze beproeving. Altijd een gokje, die oude Chinese klassiekers, maar dit was er duidelijk eentje die niet aan mij besteed was.

De aanwezigheid van een hoop songs heeft daar in ieder geval veel mee te maken. Het is zeker geen continue musical, maar mooi vind ik het allerminst en na een tijdje gaat het mij ook echt op de zenuwen werken. Iets waar ik blijkbaar niet echt aan kan wennen. De speelduur werkt daarbij ook niet mee, want twee uur is een stevige brok.

Eerste kwartier leek nog wel een beetje interessant. Nogal wazig soms, maar het gaf de film wel sfeer. Eens er meer tijd gaan naar de personages wordt het al snel erg vervelend, acteerwerk is erg pover en het hele verhaal komt ook maar matig uit de verf. Had makkelijk in de helft van de tijd gekund. Was nog steeds geen geweldige film geweest, maar in ieder geval wel een uur korter.

1.0*

Song at Midnight is een Chinese versie van The Phantom of the Opera (1925). Momenteel een van de 1001 Movies You Must See Before You Die, al snap ik niet helemaal waarom… Wellicht omdat Ye ban ge Sheng te boek staat als China’S eerste horrorfilm? Alleen om die reden natuurlijk al een kijkje waard, en eerlijk is eerlijk: ik heb me niet verveeld. Maar wat mij betreft is de Amerikaanse versie met Lon Chaney van 12 jaar eerder superieur. Wel vond ik het interessant om zo’n soort film te zien met Westerse klassieke muziek van Mozart, Bach en Gershwin

2,5*