The Company of Wolves (1984)

Zeer sfeervolle fantasy met originele invalshoek, rond het bekende sprookje, ontaard meer in mooie cinematografie en dito decors, dan dat het aandacht besteed aan het verhaal. Bovengemiddeld.

Dit door Neil Jordan geregisseerde volwassen sprookje, zit barstensvol met sfeer. Dat de film nogal traag is, komt die sfeer juist ten goede.

Tel daarbij de goede effecten, de acteerprestaties en je hebt één van de betere weervwolvenfilms uit de jaren '80!

4*

Film die vooral sfeervol is, leuke sfx kent en heerlijke decors betreedt, maar met serieuze dooddoeners te maken heeft. Zo is het verhaal gewoon erg saai en doet de cinematografie vaak aan een BBC-film denken. Jammer, want potentie toont deze film van Neil Jordan zeker.

2,5*

Deze film na zo'n 15 jaar weer eens herzien en ik moet zeggen dat ik dit bewerkte sprookje van Roodkapje en de Wolf toch wel stukken beter vind dan Neil Jordan's meeste recente film Byzantium dat niet gaat over weerwolven maar over vampieren. Visueel vond ik dit filmpje best wel aardig, had een lekker sfeertje, de jongedames zagen er bovendien best leuk uit - toch wel belangrijk voor mij - en niet te vergeten de "grote boze wolf", die er toch helemaal niet zo boos uitzag. Van die grootmoeder kreeg ik op een gegeven moment wel schoon genoeg en ik was blij dat zij op een gegeven moment werd opgegeten door de weerwolf. Opgeruimd staat netjes!

4,0*

Heerlijk sprookje. Leuke variant op het roodkapje verhaal, die door de fraaie vormgeving en vele details sterk de moeite waard is. Snap niet waarom er zo gemiepd wordt over saaiheid (en het stukje van Ruud hangt helemaal van onsamenhangendheid aan elkaar). 4 sterren. Neil Jordan is een grootheid. Wordt te vaak vergeten wanneer men grootse filmmakers opsomt.

Hoewel het weinig raakpunten heeft met het originele sprookje van Roodkapje is het wel mijn favoriete verfilming ervan. Sommige dingen zijn best wel verwarrend en ook duidelijk louter symbolisch bedoeld. Heel knap zijn de transformatiescènes. Het bos met de daarbijhorende huizen zijn heel sprookjesachtig. Het lijkt me wel een magische plek om te vertoeven. Heel goede acteerprestaties van oma Angela Lansbury en Roodkapje Sarah Patterson. De leukste stukken zijn eigenlijk de verhalen die de oma verteld.

Samen met de Howling heel lang mijn favoriete weerwolffilm geweest, terwijl ik het op fantasyvlak altijd bijna gelijkwaardig heb gevonden aan een film als Labyrinth (waar het thema van volwassen worden er eveneens op ligt, maar dan iets minder in de context van seksuele volwassenwording). Qua onderwerp ligt een film als Ginger Snaps hier dan ook een stuk dichter bij, maar waar die film vooral bestaat uit een scherp geschreven script over twee tieners en hun tienerproblemen, ligt de nadruk bij The Company Of Wolves vooral op metaforen en symboliek.

Wat een prachtige sets heeft Jordan daarvoor tot zijn beschikking gehad! Waar Jackson in zijn laatste producten steevast de acteurs in CGI achtergronden zet, krijgen we in deze film ouderwets mooie sets waar tenminste nog aandacht in is gestoken om er zowel realistisch als nep uit te zien. Ja, het zijn overduidelijk sets en bij vlagen zijn de plastic spinnen overduidelijk te zien, maar de setting werkt als metafoor zo goed in een script wat puur in metaforen lijkt te zijn geschreven. Ieder dier heeft zijn eigen betekenis (een slang voor de zondeval, de kikker voor transformatie, het konijn voor onschuld etc.) en zit perfect in de omgeving geplaatst. Het acteerwerk voelt theatraal en toneelachtig aan, maar klopt perfect in de kunstmatige setting die je een droomachtige vervreemding geeft.

Het horrorelement komt in de film ondanks zijn lage budget nog steeds goed voor met enkele zeer originele en bij vlagen nare weerwolftransformaties. In dat opzicht is de film qua horror vergelijkbaar met oude Hammer films: er is meer suggestie van angstaanjagende zaken (met uitzondering van enkele wolven), aangezien de mutilaties en aanvallen vooral offscreen in verhalen plaats vinden. De angst zit er echter niet in voor de monsters, het zit hem in het besef dat Rosaleen een ontluikende seksualiteit heeft en over hoe de ene kant van haar omgeving haar dwingt deze te beschermen (oma) en de andere kant haar aanmoedigt om zich hieraan over te geven (haar ouders, de jager/wolf). Deze Freudiaanse verklaring is op zich niet nieuw, wel is de conclusie waarin Rosaleen kiest om met de wolven mee te gaan en hiermee haar maagdelijkheid op te geven. In eerste instantie verbaasde het einde van de film waarin zij wakker wordt en de wolven haar kamer binnen dringen me dan ook, in de tussentijd zie ik het vooral als haar besef dat zij volwassen wordt en in zichzelf de wolf herkent, en hier angst voor heeft.

Petje af voor Sarah Patterson, een 12-jarige actrice die met zoveel verve een seksueel ontluikende vrouw neer kan zetten zorgt aan de ene kant voor een ongemakkelijk gevoel bij de kijker, maar aan de andere kant zit er in haar performance een gevoel wat menig (nu-volwassen) kijker uit zijn/haar jeugd kan herkennen. Ik heb Labyrinth altijd geprezen vanwege het gevoel dat ik als kijker herkende in Sarah die volwassen werd, maar hierbij haar fantasie/kind zijn niet wilde opgeven, Rosaleen bewandeld een pad dat zich veel meer richt op een overgang waarbij het kind zijn achter wordt gelaten; een gevoel dat ik eveneens herken (en hoe het tegelijkertijd alsnog angstaanjagend was).

Een waar meesterwerk. Met de jaren (is in de tussentijd toch al weer zeker 5 jaar geleden dat ik de film zag voor ik hem overnam van RuudC die er overduidelijk niet zoveel van genoten heeft als ik ) is de film voor mij alleen maar beter geworden.

"Little girls, this seems to say / Never stop upon your way / Never trust a stranger friend / No-one knows how it will end / As you're pretty, so be wise / Wolves may lurk in every guise / Now as then, 'tis simple truth / Sweetest tongue has sharpest tooth."

Sterke weerwolf-film met een prettige sfeer.

Goed acteerwerk. Een aantal getalenteerde britse acteurs spelen mee, waaronder Angela Lansbury, David Warner en Sarah Patterson.

Erg leuke visie op het Roodkapje verhaal, dan gemengd met de Britse weerwolf-legendes. Het verhaal is ook lekker dubbelzinnig en symbolisch, vooral het einde. Eerlijk gezegd vond ik het einde een beetje tegenvallen. Een of andere gast in glitterjas (blijkt een weerwolf) vermoord je grootmoeder (iemand die altijd aardig tegen je was) en dan simpatiseer je met hem? Niet eens boos of verdrietig... Beetje raar. Ook vond ik die Rolls Royce en die figuren uit de Pruikentijd allemaal een beetje een misser, middeleeuwen heeft toch echt mijn voorkeur. Verder erg aardig met een mooi sfeertje.

De film is wel goed opgenomen, aardige cinematografie. Ook goede muziek van George Fenton, geeft de film een mysterieus sfeertje mee. Ook de synthesizers die er af en toe in zitten zijn mooi gedaan.

De wolf-transformatie zag er erg gaaf uit. De animatronics waren goed gedaan. Niet bijzonder gedateerd. Andere effecten mogen er ook wezen.

Ook een mooie poster. Hoe dan ook blij dat ik deze film heb gezien. Hij heeft me prima vermaakt en was zeker geen verspilling van mijn tijd. De moraal van het verhaal mag dan niet erg goed zijn en de film is een beetje dubbelzinnig maar al met al toch een erg sfeervolle fantasy. (Bedankt voor de tip alexspyforever )

Tijdloos en bij vlagen weergaloos. De verklede wolf die in het huisje op Roodkapje wacht, de focus op zijn ogen en de prachtige muziek. Lekker donker sfeertje ook, onheilspellend, verborgen sexuele betekenissen. Beslist ondergewaardeerde film die nu nog steeds leuk is.

Ik had er eerlijk gezegd niet veel van verwacht omdat ik niet echt een liefhebber ben van fantasy, maar deze film heeft mij toch behoorlijk verrast. De fantasy heeft duidelijk de overhand maar de horror is blij vlagen vrij sterk. Zo vond ik de scene waarin een man de huid van zijn gezicht trekt en daarna transformeert in een wolf een mooi gemaakte scene. Ook de sfeer is sterk in deze film.

"Those are the voices of my brothers, darling; I love the company of wolves."

De film is een prachtig uitstapje in het rijk der verbeelding. Naar een kort verhaal uit het boek "The Bloody Chamber and Other Stories" van Angela Carter met dezelfde naam. Duidelijk geïnspireerd op Charles Perrault (1628-1703) Deze schrijfster heeft ook meegeschreven aan het script van de film. Aan de hand van meerdere andere verhalen wordt er een verhaal verteld over een meisje op weg naar haar (seksuele) volwassenheid. Maar er is meer want de vormgeving is overweldigend. Alles ziet er werkelijk waar prachtig uit! En op sommige momenten had het ook wel wat weg van Alice in Wonderland. En in zijn totaliteit opgenomen in een studio. Roodkapje zonder wolf kan natuurlijk niet en deze (weer)wolf zorgt dan ook voor het horror-element. En hoort zeker tot één van de meest indrukwekkende metamorfoses van man naar wolf! Deze weerwolf staat tevens voor de seksuele ondertoon in het verhaal. Sarah Patterson is perfect als Rosaleen en het is bijna ongelooflijk dat ze hier haar debuut maakt als het jonge meisje dat in het sprookjesbos met haar angsten en verlangens bekend raakt. Oma wordt gespeeld door de nog altijd onovertroffen Angela Lansbury. De gore is verder beperkt maar deze Britse/Ierse film is verder een unieke film binnen zowel het horror-genre als ook binnen de rest van de film. Een waar pareltje van een film!

Niet bepaald denderend.

Op zich geen verkeerd idee om een sprookje wat bij te werken en zo wat nieuwe symboliek toe te voegen. Verder was de setting soms wel charmant, klassiek sprookjesachtig. Maar de uitwerking is redelijk belabberd en de film mist vooral sfeer.

De sets zien er regelmatig ook echt uit als sets. Waar ze dan hier en daar een wild beest in hebben gegooid. De spinnen zijn een wat vreemde toevoeging (vooral dan die ene fake waar Rosaleen mee zit te spelen voor het raam), de slangen voelden al helemaal niet op hun plaats.

Qua effecten is het allemaal erg goedkoop. De transformaties van de weerwolven zijn bedroevend, sowieso weet de film qua horror eigenlijk weinig tot niks klaar te spelen. Het lijkt dan ook meer een wat duistere fantasy gericht op iets jongere kijkers die ook wel een iets stevigere scene aankunnen. Maar ook dat zijn maar één of twee momenten in de film.

Visueel oogt het wat karig, al is het dan vooral de soundtrack die echt de sfeer verpest. Erg luid, overdreven aanwezig en weinig sfeervol. Acteerwerk is ook niet veel soeps, maar dit is nu niet meteen een film die het van goed acteerwerk moet hebben. De enige die echt irritant is, is Shane Johnstone.

Voor een half uurtje wel aardig, al is het dan maar om te zien waar ze naartoegaan met het hele sprookjesgebeuren. Dat blijkt al snel niet zo interessant en daarmee valt de hele film in elkaar, want verder stelt het bitterweinig voor.

1.5*

Dit verrassend en fantasierijk horrorsprookje is de tweede langspeelfilm van Neil Jordan. Het betreft een Gotische fabel vol Freudiaanse symbolen en weerwolf-elementen. Het hele verhaal speelt zich af in de fantasie van een jong meisje in wie de seksualiteit ontluikt, waardoor ze een tegelijk verleidelijke en angstaanjagende droomwereld binnentreedt.

Jordan tekende voor een geïnspireerde regie en neemt de kijker mee in een wereld vol wreedheid en mysterie. De effecten ogen nergens goedkoop en ik vond de transformaties van de weerwolven wél geslaagd. De vertolkingen zijn zeker goed en de soundtrack is in mijn ogen sfeervol. De film is een lust voor het oog. Een aanrader voor liefhebbers van fantasy en horror.

Eindelijk eens terug gezien na al die jaren dankzij alexspyforever
Ik denk dat het meer dan 20 jaren geleden is en mijn mening is niet veranderd. Maar dat is wel vaak zo, redelijk standvastig in mijn eerste oordeel. Positief is de aanwezige sfeer, de decors en de mooie transformaties. Het verhaal heeft wel iets, maar heeft soms ook zijn mankementen. Dan denk ik aan rare overgangen, ook al zijn het maar droombeelden. Maar de fantasie laat dit ook wel toe.
Het is mooi dat het sprookje Roodkapje op een eigenwijze erin wordt verwerkt. Het had allemaal wel wat pittiger mogen zijn op gebied van confrontaties ( denk ik vooral aan het makke slot bij oma ) en op gebied van horror. Ook de eindscène vond ik nogal simplistisch overkomen. Symboliek troef hier 6,5/10

Charmant.

Alhoewel deze film soms wel wat klunzig is, ben ik blij dat het resultaat mij toch wel positief wist te verassen. Ervan uitgaande dat alexspyforever met nog een low-budget horrorfilm aankwam in zijn nominaties was deze dan toch wel weer iets meer dan dat. Bovendien lag het budget ook op 2 miljoen, dus een heel erg low-budget was dit niet.

Al vanaf de eerste minuten was het duidelijk dat er een degelijk regisseur achter de schermen stond, die met scherpe camerabewegingen alvast liet zien dat hij wel wat kon. Daarna krijgen we vervolgens de ene na de andere geinige set voorgeschoteld waarbij het toch steeds leuker begon te worden.

Lekker charmant vormgegeven voor de rest. Heel veel horror zat er niet in, maar het is allemaal wel duidelijk een volwassenen film. Maar als de horror dan wel komt was het vaak erg sterk. Vooral die eerste transformatie in het verhaal van oma was geweldig. Maar ook de fantasy mag zeker van de grond komen.

Acteerwerk is in het algemeen redelijk. Lansbury blinkt goed uit. Patterson past perfect in het plaatje en heeft een charmant koppie, maar qua acteren is het helaas te afstandelijk. Nog wel een aantal bekende acteurs en actrices waaronder even een korte rol van Stamp.

Naar het einde toe kent de film echter ook weer wat klunzige stukjes. Dat verhaal waar de leden van de bruiloft in wolven getoverd werden vond ik zelfs brak.En confrontatie met de wolf in oma's huis was ook niet helemaal lekker. De film herpakt zich echter wel met het laatste verhaal en het einde was daarom wel een stukje beter.

Leuke, charmante film. Lekker fantasierijk vormgegeven en het kent een heel degelijk tempo. Niet perfect, maar het komt zeker een heel einde.

The Company of Wolves kwam recent op een weerwolven top 10 podcast voorbij en kreeg er naast de weerwolf- ook nog een gothic sprookje tag. Als ik de film dan ook nog gratis op Youtube vond, was ik verkocht.

Ik kan er jammer genoeg niet veel positiefs over zeggen. De openingsscène is al erg vreemd: een hond loopt door velden en wegen naar huis. De zus bonkt op de kamerdeur, de ouders zijn niet happy met Rosaleen, ik dacht: we zijn vertrokken. Dit is de boze stiefzus - een personage dat in Roodkapje ontbreekt - en we maken ons op voor een sprookjes mix in de "Once upon a Time" manier. Helaas wordt er met deze personages verder niets meer gedaan.

Want de film is Rosaleens droom. Eentje waar Angela Lansbury (waarom hoor ik toch altijd dat Murder She Wrote intro'tje als haar naam voorbij komt?) de grootmoeder speelt. Dat is wel grappig, zeker ook door de overacting, maar lijkt me niet echt de bedoeling. Het verhaal beperkt zich dan tot het Roodkapje plot, met dat verschil dat Rosaleen schijnbaar geen problemen heeft met de dood van haar opoe en halsoverkop verliefd wordt op een wolf.

Tussendoor krijg je dan nog verhaaltjes over weerwolven die de personages aan elkaar vertellen. Dat zou kunnen werken, maar doet het op een of andere manier niet voor mij. Waarschijnlijk omdat ze de algemene plot niet vooruit helpen.

Hoewel dit een film lijkt die ik me een tijdje zal herinneren, kom ik niet verder dan 1.5* waarvan een half sterretje komt door mijn zoon (10 jaar) die de film best leuk vond. Kiddyhorror film dus.

The Company Of Wolves is een fantasierijke, verrassend disgusting en enorm sfeervolle film.

Lansbury speelt een sassy, snarky oude dame en ik was zo verliefd op haar. Was mijn oma maar als haar.

Prachtige set design, overtuigende én impressionante practical effects en een sprookjesachtige insteek. Romantisch, bevreemdend en toch herkenbaar.

Als er iets is wat ik ga onthouden van deze film, is dat je geen mannen met een unibrow moet vertrouwen. Gelukkig deed ik dat sowieso al niet. Bah. Bijwerken, die handel!

4*

Wat een trip. Interessante insteek omdat Roodkapje een sprookje is dat - net als andere sprookjes - bol staat van psychologische en seksuele connotaties. Via deze verhaaltjes werd in feite een dieperliggende boodschap gecommuniceerd aan de luisteraars. Roodkapje is een meisje dat op het punt staat vrouw te worden. De rode mantel staat voor vruchtbaarheid, maandelijkse cyclus. De wolf staat symbool voor het seksuele (roof)dier dat zich eventueel vermomt als gentleman. Dit stramien wordt alvast grotendeels aangehouden in de film. De positie van Rosaleen (Roodkapje) als ontluikende vrouw wordt verder aangedikt door allerlei symboliek. Op een bepaald ogenblik beklimt ze een boom - omschreven door de priester als een “cockatrice den” - die m.i. staat voor een gigantische fallus. Boven in de top rust ze uit in het nest, doet lipstick aan haar lippen (vruchtbaarheid benadrukken) en prompt breken de eieren en zien we enkele ersatz baby’s verschijnen.
De raamvertelling - het gebeurt allemaal in een droom - lijkt dan weer geïnspireerd op Alice in Wonderland. Toevallig heet de zus van Rosaleen ook Alice.
De twist naar het einde toe kwam binnen. Het betekent dat Rosaleen de mannelijke wolf matcht. Hieraan werd eerder al gerefereerd door haar moeder bij de omschrijving van haar relatie met de echtgenoot. Rosaleen is dus een volwassen vrouw geworden. In de finale scène ontwaakt Rosaleen door het gehuil van de wolven en breekt er een wolf door haar raam. Het breken van glas heeft in film ook wel eens een seksuele connotatie. In klassiek Hollywood stond het - ten tijde van de Hays code - wel eens voor de seksuele daad. Misschien is dat hier niet anders. Droom en werkelijkheid lopen in elkaar over. De seksuele daad betekent de overgang van meisje naar vrouw.

Visueel is het een feest. Decors een sprookje waardig, een verzorgd kleurenpalet in de diverse scènes en enkele staaltjes van state of the art practical fx waarmee een productie al eens thuis kan komen. Visueel en inhoudelijk een prachtige eenheid waar je nog over namijmeren kan.

Niet echt mijn ding. Jordan maakt van Roodkapje een horrorsprookje door de duistere oeroude thema's die aan de basis liggen dieper uit te werken, en dit is hierdoor absoluut geen kinderfilm. Wanneer oma haar kleindochter verwittigt dat ze moet oppassen voor mannen die "hairy on the inside" zijn wordt bedoeld de mooisprekers, de verleiders, die soms de mannen zijn met de slechtste bedoelingen. Tegenwoordig zou men dit kunnen vertalen naar de gevaren voor kindermisbruik. De seksuele component is hierbij ook heimelijk aanwezig. Visueel heel sterk gedaan van Jordan en je waant je in enkele scènes toch in de betere nachtmerrie. Echter had ik wel wat problemen met de manier waarop alles verteld werd en houdt de film zich echt teveel bezig met het moraliserende tot vervelens toe te herhalen.

Djeezus what big teeth you have!

Leuk spel met de oude sprookjes, en Sarah Patterson is wel het originele onschuldige Roodkapje wat daar de hoofdrol in spelen moet. Als je goed oplet komt zo ongeveer alles wel langs in de symboliek. Toch werkt het maar nauwelijks, en dat is wat mij betreft vooral omdat de focus mist. Even de vergelijking met Red Riding Hood (2011), hoe ongepast wellicht ook.

Toch nog steeds wel een erg leuk filmpje, met een paar mooie rollen verborgen tussen de wolven - al zijn dat net iets te vaak eigenlijk gewoon opgeleukte Duitse herders. Toch knap gedaan, gezien dat het nergens uit de computer kwam toen nog, en ook nog op echte film moest worden vastgelegd.

En nog steeds toepasselijk met alle gedoe over wolven wat nu af en toe de media overheerst - de wolf bestaat overduidelijk vooral tussen de oren, het dier laat zich liever niet zien.