The Company of Wolves (1984)

Pretty boring.

Heb hem jaren geleden gezien, maar vond het toen best goed. De sprookjes zoals je echt waren voordat Disney erover heen gegaan is.

Wat een lelijk plaatje

heel speciale film.

Heb er goede herrineringen aan.

Veel sfeer, ondanks dat het bos in een studio is opgenomen echt overtuigend.

LOL! Angela Lansbury? Da's toch die miep uit Murder She Wrote?

Ja klopt, idd Jessica Fletcher.

Ja, ik zag haar even voorbijflitsen inderdaad .

Echt een heerlijke film dit. De setting, de acteurs en de special effects maken het een fantastisch (fantasy) genot om naar te kijken. Niet zoals de meeste weerwolffilms, maar zeker niet slechter, ik zet hem na de howling op de 2de plek. ****1/5

Wat een prachtig plaatje....

Pubermeisje droomt over mannen die in weerwolven veranderen, ondertussen mag ze niet van het pad af want dan kom je die enge mannen tegen. erg symbolisch allemaal. de film lijkt een beetje op een dierentuin. de settings zijn erg mooi en sommige transformaties zijn erg bijzonder. 4

Man, wat een heerlijke film bleek dit uiteindelijk te zijn. Van dat 'vreemd, maar wel lekker'-soort. Het straalde echt de duistere sfeer van een Grimm-sprookje uit.

Heel brutaal geef ik het 4,5*.

Ondanks die 95 minuten kwam d'r geen eind aan.

Vind je? Prachtig sprookje/fantasy imo.

Een prachtige weerwolvenfilm met op het eind een fantastisch mooie transformatie. De hele film is trouwens fantastisch. Griezelig, symbolisch, eng en zeer sfeervol. Een aanrader voor iedereen! Top! 4.5*

Ik heb deze film 2 keer gezien.. ik vond de sfeer zeer heel goed gevonden (sprookjesachtig, en dromerig, maar ook wel eng). Alleen jammer dat het verhaal tamelijk verwarrend was.....

kan iemand me wat over deze film vertellen is de weerwolf eng ofzo ?

Ruim een jaar later:

Nee, deze film is niet eng en de weerwolven ook niet. Wel vreemd en bizar. Vond 'm toentertijd saai, maar ik zou 'm nog eens moeten herzien. Misschien kijk ik er nu anders tegen aan.

Zeer sfeervolle fantasy met originele invalshoek, rond het bekende sprookje, ontaard meer in mooie cinematografie en dito decors, dan dat het aandacht besteed aan het verhaal. Bovengemiddeld.

De originele transformatiescènes zijn de hoogtepunten van dit horrorsprookje. Het is wel stijl over inhoud, maar dat is in dit geval zeker niet erg.

Dit door Neil Jordan geregisseerde volwassen sprookje, zit barstensvol met sfeer. Dat de film nogal traag is, komt die sfeer juist ten goede.

Tel daarbij de goede effecten, de acteerprestaties en je hebt één van de betere weervwolvenfilms uit de jaren '80!

4*

Lekker sfeervol sprookje. Acteerprestaties, soundtrack en special effects zijn van hoog niveau. De decors zien er prachtig uit. Kan wat sloom aanvoelen, maar dat komt wat mij betreft de sfeer alleen ten goede.

Een mooie mengelmoes van een sprookje en horror.

In mn jeugdjaren een keer gezien toen hij veel indruk maakte en een tijdje terug weer gezien.

En de film staat nog steeds fier overeind.

Damn! wat een mooi in mekaar gezet werkj wat knalt van de sfeer.

net zoals vascago al zegt, de decors zien er prachtig uit.

Daar is gigantisch naar omgekeken en werk in gestoken volgens mij.

Lekker bevreemdend en origineel weerwolvensprookje.

Een aantal memorabele transformatiescenes, geweldige decors, goede acteerprestaties (Angela Lansbury is lekker op dreef hier en goed op haar plek) en bizarre gebeurtenissen zorgen voor 1,5 uur kijkgenot.

Eentje om vaker te kijken (wordt ie ook beter door!!).

Film die vooral sfeervol is, leuke sfx kent en heerlijke decors betreedt, maar met serieuze dooddoeners te maken heeft. Zo is het verhaal gewoon erg saai en doet de cinematografie vaak aan een BBC-film denken. Jammer, want potentie toont deze film van Neil Jordan zeker.

2,5*

Sprookjes kunnen heel leuk zijn, maar als ik ergens niet goed van woord, dan is het wel dat moralistische toontje dat er bij komt kijken. Bij The Company Of Wolves lijkt er van een ‘toontje’ echter geen sprake te zijn en zanikt grootmoeder er constant op los dat je vooral niet (snel) verliefd moet raken en meer van dat geblaat en zo wordt dit een heel vervelende hervertelling van Roodkapje. Ik had er gewoon moeite mee om het af te kijken. De hele clou van het verhaal is me daardoor ontgaan. Daarnaast oogt de film eigenlijk te goedkoop. De decors zijn soms erg mooi, maar dan komt er zo’n spuuglelijke soundtrack bij kijken. Het acteerwerk is erg pover en het camerawerk lelijk. Wel grappig dat de weerwolven eerst een tijd moeten creperen voordat de transformatie compleet is. Wolven met lichtgevende ogen zijn overigens nog best effectief als angstaanjagende monsters. Ik kan het best waarderen als je sprookjes in de oorspronkelijke (pre disney) variant verteld. Roodkapje was ooit een veel duisterder verhaal, maar laat verdere insinuaties lekker achterwege.

Deze film na zo'n 15 jaar weer eens herzien en ik moet zeggen dat ik dit bewerkte sprookje van Roodkapje en de Wolf toch wel stukken beter vind dan Neil Jordan's meeste recente film Byzantium dat niet gaat over weerwolven maar over vampieren. Visueel vond ik dit filmpje best wel aardig, had een lekker sfeertje, de jongedames zagen er bovendien best leuk uit - toch wel belangrijk voor mij - en niet te vergeten de "grote boze wolf", die er toch helemaal niet zo boos uitzag. Van die grootmoeder kreeg ik op een gegeven moment wel schoon genoeg en ik was blij dat zij op een gegeven moment werd opgegeten door de weerwolf. Opgeruimd staat netjes!

4,0*

Heerlijk sprookje. Leuke variant op het roodkapje verhaal, die door de fraaie vormgeving en vele details sterk de moeite waard is. Snap niet waarom er zo gemiepd wordt over saaiheid (en het stukje van Ruud hangt helemaal van onsamenhangendheid aan elkaar). 4 sterren. Neil Jordan is een grootheid. Wordt te vaak vergeten wanneer men grootse filmmakers opsomt.

Bij momenten ietwat gedateerd (vooral speciale effecten) en te theatraal acteren maar wel zeer onderhoudende filmversie van Roodkapje.

Hoewel het weinig raakpunten heeft met het originele sprookje van Roodkapje is het wel mijn favoriete verfilming ervan. Sommige dingen zijn best wel verwarrend en ook duidelijk louter symbolisch bedoeld. Heel knap zijn de transformatiescènes. Het bos met de daarbijhorende huizen zijn heel sprookjesachtig. Het lijkt me wel een magische plek om te vertoeven. Heel goede acteerprestaties van oma Angela Lansbury en Roodkapje Sarah Patterson. De leukste stukken zijn eigenlijk de verhalen die de oma verteld.

Samen met de Howling heel lang mijn favoriete weerwolffilm geweest, terwijl ik het op fantasyvlak altijd bijna gelijkwaardig heb gevonden aan een film als Labyrinth (waar het thema van volwassen worden er eveneens op ligt, maar dan iets minder in de context van seksuele volwassenwording). Qua onderwerp ligt een film als Ginger Snaps hier dan ook een stuk dichter bij, maar waar die film vooral bestaat uit een scherp geschreven script over twee tieners en hun tienerproblemen, ligt de nadruk bij The Company Of Wolves vooral op metaforen en symboliek.

Wat een prachtige sets heeft Jordan daarvoor tot zijn beschikking gehad! Waar Jackson in zijn laatste producten steevast de acteurs in CGI achtergronden zet, krijgen we in deze film ouderwets mooie sets waar tenminste nog aandacht in is gestoken om er zowel realistisch als nep uit te zien. Ja, het zijn overduidelijk sets en bij vlagen zijn de plastic spinnen overduidelijk te zien, maar de setting werkt als metafoor zo goed in een script wat puur in metaforen lijkt te zijn geschreven. Ieder dier heeft zijn eigen betekenis (een slang voor de zondeval, de kikker voor transformatie, het konijn voor onschuld etc.) en zit perfect in de omgeving geplaatst. Het acteerwerk voelt theatraal en toneelachtig aan, maar klopt perfect in de kunstmatige setting die je een droomachtige vervreemding geeft.

Het horrorelement komt in de film ondanks zijn lage budget nog steeds goed voor met enkele zeer originele en bij vlagen nare weerwolftransformaties. In dat opzicht is de film qua horror vergelijkbaar met oude Hammer films: er is meer suggestie van angstaanjagende zaken (met uitzondering van enkele wolven), aangezien de mutilaties en aanvallen vooral offscreen in verhalen plaats vinden. De angst zit er echter niet in voor de monsters, het zit hem in het besef dat Rosaleen een ontluikende seksualiteit heeft en over hoe de ene kant van haar omgeving haar dwingt deze te beschermen (oma) en de andere kant haar aanmoedigt om zich hieraan over te geven (haar ouders, de jager/wolf). Deze Freudiaanse verklaring is op zich niet nieuw, wel is de conclusie waarin Rosaleen kiest om met de wolven mee te gaan en hiermee haar maagdelijkheid op te geven. In eerste instantie verbaasde het einde van de film waarin zij wakker wordt en de wolven haar kamer binnen dringen me dan ook, in de tussentijd zie ik het vooral als haar besef dat zij volwassen wordt en in zichzelf de wolf herkent, en hier angst voor heeft.

Petje af voor Sarah Patterson, een 12-jarige actrice die met zoveel verve een seksueel ontluikende vrouw neer kan zetten zorgt aan de ene kant voor een ongemakkelijk gevoel bij de kijker, maar aan de andere kant zit er in haar performance een gevoel wat menig (nu-volwassen) kijker uit zijn/haar jeugd kan herkennen. Ik heb Labyrinth altijd geprezen vanwege het gevoel dat ik als kijker herkende in Sarah die volwassen werd, maar hierbij haar fantasie/kind zijn niet wilde opgeven, Rosaleen bewandeld een pad dat zich veel meer richt op een overgang waarbij het kind zijn achter wordt gelaten; een gevoel dat ik eveneens herken (en hoe het tegelijkertijd alsnog angstaanjagend was).

Een waar meesterwerk. Met de jaren (is in de tussentijd toch al weer zeker 5 jaar geleden dat ik de film zag voor ik hem overnam van RuudC die er overduidelijk niet zoveel van genoten heeft als ik ) is de film voor mij alleen maar beter geworden.