Electric Dreams (1984)

Virgin-film.

Zo af en toe verscheen er van het uitmuntende label een optische rariteit. Geproduceerd door Branson himself, is dit geinige filmpje over een computer die verliefd wordt. Met voor die tijd nogal wat vooruitziende blikken en originaliteit.

Von Dohlen is geen feest, maar de beeldschone Madsen spat van het scherm. Hoe simpel de acteerprestaties ook zijn, sommige vrouwen mogen alles flikken. Haar aanwezigheid stemt vrolijk en verhoogt het cultgehalte. Broer Michael moet haast wel geadopteerd zijn.

Het verhaal is te idioot voor woorden en ondanks het degelijke camerawerk en dergelijke, wordt de film vaak zo fout dat het goed wordt. Een zeldzaamheid. Des te fijner is de bijna briljante soundtrack van Moroder en co. Een album dat een extra fout plekje in de kast verdient. Vooruit, nog eentje dan.

Goed.

Matige film waarin een driehoeksverhouding ontstaat tussen een man en vrouw en een computer. Op zich een leuk gegeven, maar de film heeft de tand des tijds niet helemaal doorstaan. Alhoewel het wel leuk is om de verouderde computertechniek te zien. Leuk om een keer gezien te hebben, maar meer ook niet.

Best een geinig filmpje om eens mee te pakken, heel erg gedateerd en het verhaaltje is zeker vandaag de dag behoorlijk simpel.

Wat deze film de moeite waard maakt is duidelijk de in die tijd vernieuwende computer met een eigen willetje, het liefdes verhaaltje wat daarbij komt kijken is maar matig en haalt het gemiddelde van de film voor mij persoonlijk wel naar beneden.

Zeker leuk voor een keertje, maar er zijn betere computer gerelateerde jaren 80 films.

2.5*

Enorm lief filmpje met een simpel liefdesverhaal, bij vlagen deugddoend romantisch en Virginia Madsen was het geschikte popje voor deze film. Verder zag ik er toch ook wat propaganda in voor de mogelijkheden van de computer. Domotica, artificiële intelligentie en het maken van muziek met een PC zijn nu vanzelfsprekend, maar 35 jaar geleden was dit nog redelijk visionair. Ook een vrij muzikale film, met werk van Moroder, Culture Club, Phil Oakey.

Dit was één van een tiental filmpjes van het filmbedrijfje Virgin van Richard Branson, dat slechts enkele jaren bestond tot het voor de zakenman niet meer rendabel was.

Een komische variant op het veel boeiendere Demon Seed (1977). Madsen is heerlijk en de vrij muzikale film is best progressief te noemen voor die tijd, hoewel Demon Seed er dus al 7 jaar eerder bij was als het gaat om een bezitterige computer die op alles aangesloten is. Helaas is veel van de muziek stukken minder (Bach blijft naar mijn mening nog wel overeind hoor) en de humor erg oubollig, onnozel en geforceerd. Minder is ook de vlakke Dohlen met zijn vensterglasbril. De computer zelf heeft ook een vervelend stemmetje en krijgt nooit echt een eigen persoonlijkheid, afgezien van wat kleuterig gedoe. Al met al ondanks de efficiente speelduur dus net iets te vaak toch wat vervelend en gedateerd terwijl ik toch echt wel van 80s en synth muziek hou.

In Electric Dreams draait het om een maffe liefdesgeschiedenis. Het draait ook om een homecomputer die eigenzinnige dingen doet. Kunstmatige intelligentie in de jaren 80. Behoorlijk visionair. Een computer kon in die dagen niet wat deze homecomputer wel kan. Hij wordt autonoom en zet het leven van zijn saaie eigenaar op zijn kop. In 1984 meer fictie dan reëele mogelijkheid. Een film uit 1984. Heel toepasselijk het Orwelljaar en tevens het jaar waarin de eerste Macintosh werd geboren.

Miles is de man die de computer koopt en installeert. Madeline is de leuke en musicerende buurvrouw die net de naastgelegen woning heeft betrokken. In beginsel lijkt de film een romantische komedie te gaan worden. De twee vinden elkaar snel. Die snelle ontwikkeling is ongewoon in dit genre. Meestal duurt het een tijdje. Een romantische komedie rekt de dingen. In Electric Dreams wil men dit snel achter de rug hebben om een derde partij in te brengen. De computer.

Zodra de computer die de naam Edgar heeft gekregen een prominentere rol krijgt, komen voorzichtig wat thrillerachtige elementen de film binnen als Edgar zijn bezitter Miles uitdaagt, ringeloort en zijn eigen zin doordrijft. De film richt zich op de driehoek Edgar, Miles en Madeline. Andere personages spelen nauwelijks een rol van betekenis. De stem van Edgar wordt door Bud Cort geleverd. Doet ie goed. Hij klinkt in het begin een beetje robotachtig maar laat daarna de menselijke nuance in zijn stemgeluid steeds meer toe. Edgar groeit op die manier uit tot een volwaardig personage met menselijke eigenschappen. Hij verbaast zich over de dingen die hij leert. Hij vertelt schuine moppen. Hij verliest regelmatig zijn kalmte. Hij permitteert zich zelfs een melancholische bui. Hij is een vermakelijk personage.

De visuele effecten zijn niet indrukwekkend. De film is in dat opzicht tamelijk kleurloos. Het camerawerk en de acteerprestaties zijn dan weer behoorlijk dynamisch. Het verhaal is echter redelijk simpel en redelijk voorspelbaar. Heel even dreigt het iets diepzinniger te worden als Edgar wil weten wat liefde is en de film de indruk maakt iets grondiger het onderscheid tussen mens en computer te willen ontrafelen. Vals alarm. Het zijn slechts loze krasjes in het vernis. Electric Dreams heeft geen andere ambities dan gewoon een simpele en prima kijkbare jaren 80-komedie te zijn.

Door een ongeluk van Miles met zijn pc draait deze helemaal dol en word autonoom.

En dat niet alleen het krijgt ook gevoelens in de vorm van jaloersheid op Miles nieuwe vriendin ( virginia madsen , die toen nog jong was en een stunner) .

Verder een redelijk standaard romcom waarin de karakters niet erg worden uitgediept maar dat is niet zo'n probleem , het is tenslotte in de basis een feel good romantische komedie en in die basis als plot doet de film het prima .

Het computerplot is een leuk origineel verzonnen thema eromheen en de muziek van giorgio moroder maakt de jaren 80 vibe compleet .

Toch vreemd dat deze film volledig aan mijn aandacht ontsnapt is , ik heb hem ook nooit in de videotheek zien liggen .

Two weeks with with no phones and no TV!

Or movies! We'll only look at each other!

Ik herinner me het liedje nog wel, dat was indertijd een hit, kwam om de haverklap langs op de radio en staat zelfs nu nog ergens op een vergeten playlist die af en toe langs opduikt, met altijd weer een vrolijke herinnering aan de positieve en zorgeloze zomer van 1984 - net begonnen op de HTS, in Groningen in plaats van het platteland van Friesland, alles nieuw en mooi en beter dan ik ooit gezien had. Uit de klei naar het licht, als een ontsnapping uit Mordor voelde het.

Maar het was alleen dat liedje dus, want de film - als die al draaide ergens - is me ontgaan. Ver vooruit op het genre, wellicht - veel volwassener en geloofwaardiger dan iets als Weird Science (1985) een jaar later, en met een visie die ook nu met wat subtiele aanpassingen nog wel zou werken. En dan de visuals nog - dat kon toen nog nauwelijks met een machine die voor een simpele filmproductie bereikbaar was, ik ben eigenlijk best benieuwd naar hoe ze dat gedaan hebben.

Wellicht interessanter in de directe zin is de integratie van verhaal en geluid, tot en met de titelsong aan het einde. Kennelijk was dat opgezet door regisseur Barron samen met Giorgio Moroder en Phil Oakley, in een poging om eenzelfde multimediaal succes te halen als met Flashdance. Inhoudelijk toch best goed gelukt, vind ik.

Vrij onbegrijpelijk dat er geen succes in de zalen of de box office volgde, want als film veel beter dan veel vergelijkbaars wat er op volgde. De massa was er niet klaar voor, dat is wellicht het makkelijkste wat je er van zeggen kan. Maar daarnaast en los van alle andere overwegingen, amai, wat een mooie vrouw is Virginia Madsen in deze film. De door de echte fans zo gewenste remake is daarmee toch op voorhand teleurstellend, zou je denken. Ik hou vooralsnog het origineel maar in mijn archief.