Stereo (Tile 3B of a CAEE Educational Mosaic) (1969)

Reden genoeg om achter deze film aan te gaan.

Visueel viel het niet echt tegen, maar "de meest fantastische" vind ik het allerminst. Erg mooie shots, soms ook wat mindere (vooral als het sterke contrast wegvalt).

Ik ben er verder nog steeds niet uit wat Stereo nu eigenlijk is. Het doet me verdacht veel denken aan de hilarische Look Around You spoofs, maar volgens mij is deze film niet meteen komisch bedoelt.

Ik baseer me maar op de visuele sfeer dan, die best dreigend is. De hilarisch slechte voice overs trekken dat in twijfel. Het aaneenrijgen van moeilijke wetenschappelijke termen lijkt me ook niet helemaal serieus, maar ik ken er eerlijk gezegd te weinig van om te oordelen of het grappige onzin is, of verstrekkende logica met een sprongetje in het ongewisse om tot het verhaal te komen.

Al bij al een film die boeiend en intrigerend genoeg is voor z'n speelduur, maar geen tweede viewing waarborgt. Na afloop heb je het wel gezien, visueel is het niet sterk genoeg om op zichzelf te staan, vooral omdat de soundtrack echt té slecht is.

3*

Die zwart/wit cinematografie, geluidsloze soundtrack en het meesterlijke plaatsen van tijd en ruimte maken dit tot een enorm interresant cinematografisch experiment. De aanpak van het verhaal is evenals het verhaal zelf klinisch en tamelijk revolutionair. Vooral het effect van het geluidsloze (los van de voice-over) is een gewaagd trucje met een desalniettemin ijzersterk effect.

Jammer genoeg mist de film ernstig op het inhoudelijke vlak. Veel heeft Cronenberg niet te zeggen, er wordt wat voorgelezen uit een psychologisch handboek wat op werkelijk schandalig armzalige wijze door de bijzonder gebrekkige acteurs wordt uitgevoerd. het is dan ook echt de vorm die boeiend is, en waar ik het hoge cijfer aan toe ken.

Cronenberg's debuutfilm laat zich het best omschrijven als een psychologisch experiment dat door sfeervolle zwart/wit beelden, ijzingwekkende stiltes en een monotone, zakelijke voice-over de kijker in een roes probeert te krijgen. Er zaten inderdaad enkele bijzonder goede scenes in, al was ik niet altijd even overrompeld door het visuele aspect. De soundtrack kon mij zeker bekoren; de stiltes die onderbroken werden door de wetenschappelijke praat van de voice-over, tillen de sfeer naar een hoger niveau. Het feit dat ik vooral in het begin moeilijk in de film kwam en dat ik er inhoudelijk niet zoveel kon uithalen, zorgt er helaas voor dat een echt hoog cijfer uitblijft. 3*