No Name on the Bullet (1959)

Nu ben ik geen fan van Audie Murphy, maar met deze film heb ik mij wel vermaakt.

Murphy in een rol met een donker kantje is weer eens wat anders. Al is het met zijn baby-face wat lastig om een gevaarlijke man uit te beelden, toch doet hij het niet slecht.

Al met al is dit een film die redelijk te noemen is.

3*

Goeie film waarin de komst van een huurmoordenaar de gemoederen van een klein plaatsje goed bezig houden. Een vrij typische western waarbij de reactie van de bewoners en de relatie tussen de huurmoordenaar en de dokter goed zijn uitgewerkt. Audie Murphy lijkt in eerste instantie een verkeerde castingkeuze, maar schijn bedriegt.

Ha, ik was de clou (de identiteit van het beoogde slachtoffer) al weer helemaal vergeten, dus deze film was weer onverminderd spannend en boeiend, met in ieder geval minstens één nagelbijtscène wanneer de dronken Lou Fraden het in de saloon tegen John Gant meent te kunnen opnemen.

        Iets dat niemand hier nog genoemd heeft: de muziek van de mij verder onbekende Herman Stein. Meestal valt filmmuziek mij alleen op ófwel bij extreem pakkende titelmuziek (The magnificent seven) ófwel bij nadrukkelijke "leitmotiven" (The Lord of the Rings) ófwel wanneer de componist een heel eigen vocabulaire lijkt te hebben (zoals Bernard Herrmann). Bij No name on the bullet is van geen van deze gevallen sprake, maar wat Stein wel heel efficiënt doet is met traditionele middelen een enigszins onbehaaglijke sfeer creëren, hetgeen de regisseur enorm helpt bij het schetsen van de paranoia in het stadje èn van het opbouwen van het mysterie rondom John Gant. En bij voornoemde scène in de bar draagt de muziek aan de beklemming bij door – te zwijgen.

        Ik citeer mr rumson maar: van films als deze kan ik alleen maar zeggen: "wat is de western toch een fantastisch genre."