Super Fly (1972)

Deze film moet het met name hebben van de sfeer, geweldige muziek en coole acteurs. Het is ietwat lowbudget en je moet deze film niet kijken om de coole geweldsuitspattingen, maar door de eerste drie punten is de film echt een waardevolle film in het genre. 4 kleine sterren.

De soundtrack overtreft het beeldmateriaal inderdaad wel. Het verhaal is namelijk niet bijster origineel of bijzonder. Rob O'Neal weet wel een redelijk badass karakter neer te zetten als de coke dealer Priest die uit het wereldje probeert te stappen. Op typische blaxploitation stijl blijkt natuurlijk een blanke man de touwtjes volledig in handen te hebben.
Uiteraard rukt O'Neal's karakter zich los uit de onderdrukking van zijn baas. Dit resulteert op het einde nog wel in een vermakelijke vechtscene waarin hij in lichte slowmotion afrekent met zijn baas en diens handlangers.
De soundtrack van Mayfield is regelmatig erg prominent aanwezig. Soms zelfs zo dat je enkel de muziek hoort en dat men enkel de belangrijkste geluiden er nog wel naast laat horen. Daarnaast is hij in de film ook nog even kort te zien wanneer hij (net doet of hij) de soundtrack ten gehore brengt.
Leuk om eens gezien te hebben, maar daar houd het eigenlijk ook wel bij op.

Aardige film over een drugsdealer die nog een grote slag wil slaan voordat hij wil stoppen met dealen. Je zou deze film bijna een blaxploitation slice of life film kunnen noemen. Verhaaltechnisch gebeurd er niet veel, maar het vuile straatbeeld van New York komt goed over (geheel op locatie geschoten). De lekkere soundtrack is geheel verzorgd door Curtis Mayfield en weet hiermee zeker een stempel te drukken op de film.

Ik had een aantal jaar die poster in m'n huis hangen maar tot vandaag had ik nooit de film gezien. En die viel me toch wel tegen. Super Fly is eigenlijk opmerkelijk ingetogen, wat voor een film in een genre dat eindigt op "ploitation" toch wel opmerkelijk te noemen is. O'Neal is een stuk minder cool dan zijn pose op de poster doet vermoeden en er is nauwelijks sprake van spanning. Het kijkt op zich wel lekker weg en er zijn een aantal aardige scenes en de soundtrack is natuurlijk wel OK ("Pusherman" is prominenter aanwezig dan het overbekende titelnummer en dat is helemaal niet erg) maar ik had er toch wel iets meer van verwacht.