La Tarantola dal Ventre Nero (1971)

Zeer aardige, maar geen meesterlijke giallo. Daarvoor is het script wat te rommelig. Verder best wel sfeervol, wat vooral te danken is aan de score van Morricone.

3,5*

Eén van de mooiere giallo-posters en meteen ook één van de betere films in dit erg wisselvallige genre. Zoals gezegd: mooie vrouwen te over in deze thriller die netjes de conventies volgt, i.e. brutale moorden gepleegd door een assassino met hoed en lederen handschoenen en een slot waarin het motief aan de hand van een pseudo-psychologische verklaring bekend gemaakt wordt. De vertolkingen hierbij zijn bovengemiddeld, net zoals de plotontwikkelingen en het geweld dat met oog voor stijl in beeld wordt gebracht, zoals het hoort.

Plaatje.

Een stijlvolle giallo die naast de prachtige score van Ennio Morricone tevens opvalt door het wonderschone camerawerk. Elke scene is een plaatje om te zien en doen bijna vergeten dat deze who-dun-it inhoudelijk gezien niet geheel solide is. Zwaktebod zijn onder andere de acteerprestaties en een behoorlijk opvallende goof, maar desondanks is dit de moeite waard.

Goed.

Tsja ze zijn nou éénmaal verslavend die giallo's: deze geldt als tamelijke klassieker in het genre en dat ondanks een vrij bescheiden bodycount van één per 10 minuten.
Drie-dubbele-plot-twist zitten er ook niet in al is wel in de stijl van het genre de hele cast verdacht.
Aantal klassieke scenes zoals een spectaculaire achtervolging op het dak, gooien met giftige spinnen en een killer die z'n slachtoffers eerst met een lange acupunctuur-naald verlamd om vervolgens hun buik open te snijden.

Zeer tegenvallende en bijzonder matige giallo.

Had hier toch echt veel meer van verwacht. Black Belly of the Tarantula heeft een tergend langzaam tempo en teveel oninteressante dialogen die werkelijk alle vaart uit de film halen. Slechts enkele scene's zijn daadwerkelijk de moeite waard (waaronder de achtervolging op het dak en de eerste moordscene). Daarbij komt dat dat de soundtrack van maestro Ennio Morricone enorm saai en oubollig is.

Op zich is het idee van een killer die zijn slachtoffers eerst verlamd en ze vervolgens opensnijdt best aardig, maar helaas worden hierdoor de kills wel heel erg eentonig en maken ze vrijwel geen impact. Ook het gebrek aan gore is jammer maar hoeft in principe geen minpunt te zijn bij een film.

Een van de pluspunten van de film is de hoofdrol van Giancarlo Giannini die zeer vermakelijk is als de inspecteur. Voor de rest bestaat de cast veelal uit vrouwelijk schoon. Niks mis mee natuurlijk en de vrouwen mochten er zeker zijn maar wat wel jammer is is dat ze allemaal sprekend op elkaar leken (Geloof dat er een stuk of 3/4 redheads waren die allemaal zussen hadden kunnen zijn). Dat leidde bij mij af en toe tot wat verwarring in het toch al zo rommelige plot.

Verre van een goede giallo dus die een goede vervanger is voor als je toevallig geen slaappil in huis hebt.

Bellissimo!

Stijlvol en sfeervol geschoten, onderhoudend plot, aardige soundtrack en zelfs het acteerwerk viel goed te pruimen. Tutti i Colori del Buio (1972) was voor mij een tegenvaller, deze scoort op alle fronten beter! Niet de beste, wel één van de betere in zijn soort.

Paolo Cavara wist blijkbaar snel, slim en bekwaam in te spelen op het succes van Argento's L'Uccello dalle Piume di Cristallo (1970) Ben opeens heel nieuwsgierig geworden naar zijn ...E Tanta Paura (1976) 7.5/10*

Nogal rommelig uitgewerkt verhaal met heel wat personages om het whodunnit wat meer boeiend te maken, maar de killer was eigenlijk heel voorspelbaar. De cast is oké : Giancarlo Giannini speelt de rol van inspecteur best wel aardig en vrouwelijk schoon is er genoeg aanwezig. Toch wist de film mij niet te bekoren door zoals gezegd het rommelige verhaal, maar ook de kills en de gore kwamen eentonig en slapjes over. Wat betreft de sfeer en de kenmerkende giallo scènes bleef ik wat op mijn honger zitten. 5/10

Nog eens gekeken, maar 11 jaar later - en tientallen betere gialli verder - valt deze toch wel tegen hoor. Behoorlijk traag, weinig spanning en visueel vooral vrij rommelig, geen lekkere flow. De ontknoping zie je vanaf de openingsscène al aankomen. Alleen de experimentele Morricone soundtrack is echt de moeite waard.

Ga van 3.5* naar een krappe 2.5.

Dit is gemodelleerd naar sleutelwerken van Mario Bava en Dario Argento. De titel zegt ook al iets. In navolging van Argento’s dierentrilogie was het begin jaren zeventig een kortstondige hype in de giallo om een dierennaam in de titel te verwerken. Verder deed het dikwijls niet veel ter zake en werd er dan nog wat symboliek met de haren bij gesleurd. Dat is hier nu ook wel het geval maar het is deel van de fun. Verder waart er een typische giallo moordenaar rond al draagt hij deze keer latex ipv leren handschoenen. De moorden zijn gesofisticeerd en de settings zijn gestileerd. Acteerprestaties mogen er meer dan zijn. Natuurlijk zijn er enkel knappe dames in het verweer waaronder ook een bijdrage van Barbara Bach (mevrouw Ringo Starr voor Beatles fans). Vooral vond ik Giancarlo Giannini goed als twijfelende commissaris. Regie en fotografie zijn eveneens op niveau. En dit alles wordt afgewerkt met één van de beste giallo scores van Il Maestro Morricone. Klassieke giallo.

Ik vond het wel een onderhoudende giallo, zo´n typische Italiaanse horror crime. Fascinerend hoe vrouwen verdoofd en vervolgens gedood werden. Dit refererend naar de filmtitel waarbij een bepaald soort wesp ook zijn vijand, de tarantula, verdooft vooraleer ze gedood wordt (door de wespenlarven die de spin vervolgens levend opeet).

Alles is wel aanwezig in deze giallo met een koelbloedige moordenaar, eveneens bloedmooie vrouwen en dat in een sfeervolle setting en locatie. Ik genoot er wel van. Beetje repetitief van aard, maar vond het best spannend.