Quicksand (1950)

Een typische wegzak film; iemand steelt iets kleins en raakt tot over zijn nek in de problemen. En dat overkomt Mickey Rooney, de acteur die de eeuwige jeugd en onschuld met gemak uitstraalde. Uitermate geschikt voor deze rol dus. Een broererige sfeer met prima film-noir elementen. Niet te vergeten zijn ook Peter Lorre en de zus van Jeanne Cagney (de zus van James) in goede rollen. 3 sterren

It's not what you run away to; it's what you run away from.

Zeer aangenaam wegkijkfilmpje van Irving Pechel dat begint met het versieren van een mooie, jonge vrouw en het 'lenen' van twintig dollar om te eindigen met een aantal problemen die tot de doodstraf kunnen leiden. De hoofdrol in deze leuke, maar niet bijster bijzondere Film Noir is Mickey Rooney die zijn acteertalent al meteen bewijst in de schitterende openingsscènes waarin hij een serveerster mee uitvraagt op een date. Maar Danny (Rooney) bezit geen rode cent meer om de avond te kunnen doorbrengen met zijn date en slipt uit door twintig dollar uit de kas te nemen van de garage waarin hij werkt. Zijn date, Vera (Jeanne Cagney), blijkt maar op één ding echt uit te zijn en dat is een 2.000 dollar dure bondjas. Ook zorgt Vera voor een kennismaking tussen Danny en de egoïstische, oneerlijke speelhaluitbater, Nick (Lorre). Niet de twee mensen waarmee je te maken wilt hebben. Peter Lorre speelde zijn rol ook weer schitterend, ik begin hem steeds beter te waarderen. Leuk en origineel..

3.0 sterren

Een veel typischere noir zul je niet tegenkomen. Het verhaal van een man die zich al dan niet door toe doen van een femme fatale, steeds verder in de nesten werkt, wordt hier vrij letterlijk aan de man gebracht. Mickey Rooney (sorry, maar die vent ziet er een beetje uit als een zwakzinnige) begaat een heel kleine 'misdaad; die hem ertoe dwingt om steeds een grotere misdaad te begaan. De meeste oplossingen die hij bedenkt vond ik nog vrij logisch en geloofwaardig, maar niet allemaal. De voor de hand liggende titel zegt het al, met elke poging vrij te komen uit zijn benarde situatie, komt hij alleen maar vaster te zitten.

En zo is deze noir erg vermakelijk. Niet zo goed als veel bekendere titels die je vaak hoort, maar het scheelt niet veel. Vandaar dat ik hem best het voordeel van de twijfel wil geven. Tip voor de liefhebber.

Aardig drama met zo als altijd weer een prachtige rol van Mickey Rooney (inmiddels alweer 93 jaar) en een mindere rol van femme fatale Jeanne Cagney , inderdaad de zus van James Cagney die niet de bagage en de looks heeft om zo een soort vrouw te spelen. Verder een prima sfeer en prima bijrollen o.a van Peter Lorre als de eigenaar van de speelhal en Barbara Bates als het lieve meisje Helen. Ook is er nog een kleine rol te zien van Jack Elam als een van de mannen aan de bar.

Onontkoombaar is het woord dat ik zocht. Mickey Rooney heb ik nooit veel bijzonders gevonden, maar in deze film is hij opeens perfect op z'n plaats als de doodgewone man die steeds dieper in de problemen wegzakt - van de regen in de drup en van kwaad tot erger. Sterk en somber ("Men don't die easily - they take a lot of killing"), met een enigszins happy end dat eerder bedoeld is om Dan een tweede kans te geven dan dat het aanvoelt als een verplicht Hollywoodiaans goedmakertje voor de kijker. Het komt niet vaak voor dat ik bij een oude film zo meeleef, maar deze had me vanaf de eerste minuut bij de lurven en liet me niet meer los. Een ijzersterke film-noir kortom, en des te beklemmender omdat hier geen small-time crook of stoere privédetective centraal staat maar een heel gewone doorsneeburger die het ook allemaal niet weet. Fraaie rollen van Jeanne Cagney en Peter Lorre, maar waarom ik de laatste vermeld weet ik eigenlijk niet, want die is sowieso altíjd geweldig. Maar, nogmaals, de centrale rol is van Mickey Rooney, en die speelt het hier echt geweldig - een mooi in memoriam voor hem (op het moment van schrijven heeft hij precies twaalf dagen geleden een kaartje voor de Grote Bioscoop Daarboven gekocht).

"film noir in a teacup."

Mickey Rooney raakt, van kwaad tot erger, in de problemen maar ondergaat aan het (half) happy einde (Boontje komt om zijn loontje, volgens de hays-code) gedwee zijn straf. Simpel maar doeltreffend verhaaltje; Als Dan (Rooney) geld nodig heeft voor een date met Vera, (Jeanne Cagney) leent hij $ 20 uit de kassa en start zo een keten van gebeurtenissen die autodiefstal, inbraak en een mogelijke moord omvatten. De voice-over om de gedachten van Dan over te brengen zijn daarnaast nogal ergerlijk. Beste scene was degene waar Rooney en Peter Lorre op de vuist gingen. Sowieso is Lorre de betere acteur in deze film. Ondanks dat hij maar een kleine rol heeft als Nick Dramoshaq, de uitbater van een arcade. Beide heren traden ook op als producent van de film. Vrij logische dat beide heren dan ook de hoofdattractie vormen. Minder rooskleurig zag het eruit voor de regisseur Irving Pichel, deze kwam kort na deze film op de zwarte lijs te staan voor het vermoeden van communistische activiteiten.