House (1985)

Begint goed maar het verhaal wordt minder interessant wanneer de (bewust amateuristische?) oorlogscenes in beeld gebracht worden. De combinatie van het spookhuisverhaal en het vietnamverhaal werkt voor mij niet en de soms komische toon van de film kon me niet echt aanspreken. Indien het geheel beter was opgebouwd had dit zeker een betere film opgeleverd. **/*****

Prima klassieker van het horrorfront met genoeg spannende en grappige momenten. De link met de Vietnam-oorlog zal niet iedereen kunnen bekoren, maar ik vind de film over het geheel leuk genoeg om me eens in de sequels te gaan storten.

3*.

Heb dit altijd een coole poster gevonden en daarom heb ik deze film ook altijd willen huren. 't Is er nooit van gekomen helaas, tot voor kort.

Totaal anders dan ik verwacht had, maar zeker niet slecht. Heb met momenten hard gelachen en ook erg genoten van dat cheesy '80's sfeertje. Qua horror stelt het allemaal niks voor, wel spijtig. Al bij al toch blij dat ik hem gezien heb.

Lang geleden gezien. Kon me herinneren dat ik er regelmatig om heb moeten lachen. Spannend is de film niet maar wel vermakelijk en grappig.

Humor in horrorhuis.

Als er twee genres zijn die goed met elkaar kunnen opschieten, moeten dat komedie en horror zijn. Zo ook hier.

Want Miner zet hier een erg leuk pulpie filmpje neer. Met behulp van griezelgrossier Cunningham en een arsenaal aan Spitting Image-materiaal.

Sfeervol, en ondanks het dunne verhaaltje enorm vermakelijk. Dit is dan ook niet iets wat je kijkt voor acteerprestaties o.i.d., maar puur voor de fun. En daarmee zit het zeker wel snor.

Zeer goed.

Vermakelijk

Vooral omdat 't typisch '80 is. In dit geval met een splinterdun vehaal die met een dikke sfeer is overgoten en daarnaast nog fijner gemaakt door de humoristische insteek.

Sowieso een combinatie die elkaar zelden in de weg zit. Het onzin niveau ligt sowieso al hoog, dus waarom jezelf serieus nemen? Gelukkig doet House dat dan ook niet en weet 't met veel sfeer en leuke acteerprestaties goed te vermaken.

Echt speciaal is het niet en het niveau is niet altijd even constant, maar toch reden om de vervolg films ook eens aan te zetten. 3.5*

Gedateerde doch op momenten vermakelijke horrorkomedie, waarvan de humor en de horror elkaar soms wel lelijk in de weg zitten. Het is net alsof Miner niet heeft kunnen besluiten welke weg in te slaan. Dat is denk ik ook een beetje het verschil tussen een Raimi en een Miner. De laatste heeft duidelijk minder talent om alles in goede banen te leiden.

Hier en daar zijn de creature effecten (heerlijk handwerk nog) erg leuk gebracht en de acteurs zijn het aankijken waard. Niet eens zo heel bloederig viel me op en spannend wordt het zeker nergens.

Lees hierboven goede verhalen over zowel deel 2 als 3. Misschien toch eens meepikken want ik blijf een sucker voor het jaren 80 sfeertje en handwerk.

Dikke 2.5 *en

Norm! En VHS, ja. Typisch een filmpje dat ik daarmee associeer. Ook de poster helpt erg mee. Ik zal 'm destijds wel meerdere malen gehuurd hebben. Tegenwoordig doet 't me toch wat minder. De aandacht wil nog wel eens verflauwen. Ondanks (of misschien wel dankzij) het dartele sfeertje. De rubberen creaturen zijn schattig. maar het gedoe in de jungle is dan weer vrij gammel. Geluk bij een ongeluk, daar wordt wel de troef uitgetrokken. Het slot heeft dan ook wel iets van de glans van toen.

Erg leuk

Typische 80s horrorfilm met een geweldig sfeertje. William Katt speelt de hoofdrol prima en George Wendt zet een erg leuke rol neer als buurman. Heel vermakelijk verhaal barstensvol humor. Het is uiteraard nergens eng of spannend maar de film neemt zich dan ook totaal niet serieus.

Een heel vermakelijke film die toch wat wordt ondergewaardeerd. Geweldige poster trouwens. Deze verdient een ruime 8.

Niet zo tof als in de herinnering maar nog altijd goed te doen. Zitten leuke dingen zoals het 'wanna play' en de zak in de tuin, maar veel andere hebben het net niet. Het camerawerk viel me nog positief op met die glijdende shots zoals in de openingsscene.

De Vietnam-gedeelten zijn wel slecht, ook al geven die een leuke dimensie aan het verhaal.

Verhaal slaat nergens op en omdat de film duidelijk vastklampt aan het label komedie loopt het als horror ook niet goed, zelfs met die zombiesoldaat erbij . House is een vreemde film met een vooral komisch-absurde inhoud. Het huis is als een surprise box : er springt van alles en nog wat uit om te vermaken. Die kleine Robert met dat afgehakte monsterhand op zijn rug is slechts één van vele bizarre situaties waarmee Roger geconfronteerd wordt. Horrorfans zullen misschien ontgoocheld zijn tenzij ze bereid zijn om meer te lachen dan te griezelen.

Ik zag hem vaak liggen in de Media Markt, voor 4 luttele euro's had je volgens vele horror kenners toch een soort van klassieker. Nou ja, klassieker, gewoon een leuk horrorfilmpje als ik de sterren mag geloven. Dit viel tegen, helaas.

Het verhaal is erg slap, het lijk af en toe gewoon een bij een geraapt zooitje van special effects en vooral ook poppen en maskers die in een spookhuis op de kermis beter zouden staan. De horror was (ook voor die tijd) écht teleurstellend.

Als horrorkomedie doet de film het helaas ook niet geweldig. Ik heb een aantal keren wel moeten glimlachen, af en toe was er wel een leuk grapje. Maar het was niet genoeg om de film te redden, ik kon mijn aandacht er moeilijk bijhouden, en het einde was ook niet bijzonder goed, eigenlijk gewoon teleurstellend.

Toch lukt het House ook wel weer sympathie op te roepen, zo'n fout horrorfilmpje uit de jaren '80 met houterig acteerwerk, nagenoeg géén horror en een huis waar het spookt.. Iets meer dan een sterretje.

Redelijk onderhoudende horrorkomedie die inmiddels wat gedateerd overkomt. Niet aleen wat de effecten betreft, ook qua verhaal. Er zijn een aantal leuke grappen en spannende momenten, maar écht eng of boeiend wordt het nooit, omdat men nooit echt spanning weet op te bouwen of qua humor echt origineel wordt. Onderhoudend, maar allerminst bijzonder. 2,0*

Toch wel een dikke tegenvaller. Kinderlijke rommel is het. Zowel qua horror als humor schiet het wat mij betreft te kort.

Ik had hem sowieso een pak grappiger verwacht. Hoogtepunt hierin was de zombie met de afgehakte hand. Buiten die scenes viel er maar weinig te grinniken. Dat hele Vietnam gedoe kon me niet boeien dus dan hoop je maar op een paar spannende scenes.

Maar ook die ontbreken. Vooral het laatste kwartier gaat zo over de top dat van spanning geen sprake is. Mooi kostuum, dat wel. Misschien wat explosieve splatter dan, wat dit soort filmpjes van vroeger vaak nog iets speciaals geeft? Nope, geen druppel.

Schiet op alle fronten te kort en dan kan zelfs de altijd zo heerlijke jaren '80 sfeer het niet verhelpen.

House is allesbehalve een enge horrorfilm, maar wel een goede instapper als je het genre wil gaan ontdekken.

Katt doet het aardig in de hoofdrol, en je merkt dat hij lekker meegaat in de vreemde situaties. George Wendt vind ik altijd wel leuk en hier is hij tof als vreemde buurman. De koppen die hij tijdens de vishengel/kast-scène trekt zijn gewoon erg grappig. De rest van de cast, daar kan ik weinig nuttigs over zeggen, maar wederom is een kind voor mij een extreem storende factor in deze film (het oppaskind zeg maar; dat andere joch was oké).

Spannend wil het echter nooit worden, zelfs niet op het laatst. Vooral de Vietnam-flashbacks waren een beetje misplaatst. Big Ben was een indrukwekkende creatie, alleen jammer dat je de mond van de acteur achter het masker kon zien. Het eind was wel heel erg makkelijk en verwachtte ik meer van een kinderfilm. Maar zo kan je House wel zien: als een live action tekenfilm.

De praktische special effects zijn het hoogtepunt van House. De monsters zijn allemaal mooi gemaakt en ik schrok me zelfs een keer een hoedje toen dat lelijke dikke vrouwmonster in beeld verscheen. En dat terwijl ik dacht dat ik er op voorbereid was omdat dat het enige was dat ik me kon herinneren van een kijkbeurt lang geleden. Maar nee, ik schrok mooi weer. De monsters hebben verder weinig met het verhaal te maken, maar het is een leuke showcase van prachtige '80's effecten.

Uit principe kan ik bijna geen onvoldoendes geven voor horror uit de jaren '80, en voor dit niet enge maar toch goed gemaakte filmpje heb ik weer drie sterren klaar.

Vermakelijk en makkelijk weg kijkend horror/comedy filmpje! Ik kijk niet vaak horror getinte films maar zo nu en dan is het een fijne afwisseling.
Dit soort foute jaren 80 filmpjes vind ik dan nog wel het leukst, de sfeer en spanning in de eerste helft zijn trouwens helemaal zo slecht nog niet! De 2de helft als de geesten al zichtbaar worden is natuurlijk niet meer serieus te nemen maar dat was hoogstwaarschijnlijk ook helemaal niet de bedoeling met deze film..

Wie weet dat ik deel 2 en heel misschien deel 3 ook nog wel een kansje ga gunnen!
3*

"*Damn*! Come back from the grave and ran out of ammunition."

Tegenvaller. Het zelfde team als de Friday the 13th-films maakte maakte House, een horror-comedy. Door die geweldige poster had ik zo mijn verwachtingen.

Het verhaal, al is het van Fred Dekker, vond ik erg slecht. Vooral de verwijzingen naar Vietnam waren een beetje dom.

Helaas word de film na een tijdje een beetje flauw en is hij kwalitatief niet bijzonder goed. De special effects waren best wel aardig, al was de vrouwelijke zombie wel heel erg slecht. De nadruk van de film licht op komedie dus de spanning is ver te zoeken en de komedie vond ik ook niet echt grappig.

De muziek van Harry Manfredini (Friday the 13th) was goed, mooie orkestrale muziek en wat synthesizers. Ook de beelden van het huis waren best sfeervol.

Grappig feitje, de film is geproduceerd door Roger Coreman, de bekende b-film regisseur van de jaren '50.

Ik vond de film niet erg vermakelijk maar heel slecht was het ook weer niet.

Insidious iemand? Daar moest ik aan denken.

Een horror-comedy die ik als kind destijds wel eens heb gezien maar eigenlijk compleet was weggezakt totdat ik de scène zag van de hond met die hand met roodgelakte nagels in zijn bek. Geinig.

Er wordt veelvuldig gebruik gemaakt van cliché horror geluidseffecten die toch wel werken maar in combinatie met de comedy aspecten werd ik toch regelmatig uit de horrorsfeer gehaald.

Maar ik ben in het algemeen dan ook niet zo'n fan van het combi-genre horror-comedy.

Mooie filmposter btw

Voor Evil Dead 2 was er House. En dit blijft heerlijk!

De film lijkt op veel fronten op Evil Dead 2; een man in één ruimte, die langzaamaan gek lijkt te worden omdat allerlei geestachtige demonen in de aanval gaan. Zelfs het begraven van bewegende, afgehakte ledematen komt hier terug. William Katt speelt een erg leuke hoofdrol en krijgt ondersteuning van een eveneens geweldige George Wendt als zijn buurman. ‘Writing seems like fun’ zegt Wendt tegen zijn hond als Katt als een bezetene uit zijn huis komt rennen in leger-outfit. Geweldig! Het simpele verhaal komt van Fred Dekker, de man achter het fantastische Night of the Creeps, maar naar verluidt is Ethan Wiley verantwoordelijk voor de humor in het script. Steve Miner is een ervaren, maar wat vlakke regisseur, maar levert hier uitstekend werk af. Wiley zelf regisseerde vervolgens het tweede deel, dat uit minder horror en meer humor bestaat.

Want ondanks de humor en vermakelijke knulligheid van House, er zijn zeker momenten die als horror nog goed werken. Heel spannend of eng wordt het niet, maar de scares waar Miner af en toe mee komt werken nog als een trein. Zeker voor een jong publiek zal die dikke, monsterlijke heks behoorlijk angstaanjagend zijn, ook al is het een bespottelijke en vooral hilarische verschijning. En zo zit de film vol met heerlijke vondsten; van het zwevende gereedschap, het vreemde spook in de kast tot de climax met zombie Big Ben. Het is nog net geen ongein van het kaliber Killer Klowns from Outer Space, maar het zit er soms niet heel ver vanaf. Verwacht geen serieuze spookhuisfilm, maar een hele hoop ongein en heerlijke flauwekul met een horrorsausje. Het zal niet iedereen bekoren, maar het smaakte mij wederom fantastisch.

4 sterren.

Rare film: het begin zet een toon die helemaal niet aansluit bij de rest van de film. Het is uiteindelijke een redelijj kindvriendelijke horrorcomedy zoals gremlins dat ook is. Ik heb me er redelijk mee vermaakt toen ik me over het idee had heen gezet dathet geen echte horror meer zou worden. Er zitten een aantal leuke scenes in en de monsters zijn grappig vorm gegeven. Benieuwd naar deel 2.

Eindelijk gezien.

Voor de 10-jarige Onderhond was dit een legendarische cover. In de videotheek eentje die me altijd aantrok, maar in die tijd stond ik ook al bij de platenzaak naar Thunderdome en Iron Maiden covertjes te gluren. Het resultaat daarvan is bekend, maar deze film heb ik uiteindelijk nooit gezien. Hoog tijd om daar verandering in te brengen.

Blijkbaar zit het halve Friday the 13th team hier achter. Miner regisseerde deel 2 & 3, producer Cunningham deel 1, Hodder is Jason uiteraard en Manfredini deed de score voor de overbekende reeks. Da's aardig was bekend 80s talent bij elkaar, al levert dat niet altijd een geweldige film op.

Het eerste deel lijkt een complete ramp te gaan worden. De film is niet vooruit te branden en buiten één of twee korte momenten is er van horror geen sprake. Gelukkig betert dat tijdens het tweede deel, al moet je er wel mee omkunnen dat de film zich niet erg serieus neemt. Spannend of eng is het nergens, de gore is eerder grappig en het gekunstelde maakt duidelijk deel uit van het charmeoffensief.

Voor een keertje wel degelijk, maar geweldig is het niet (met als negatieve uitschieters de Vietnam scenes).

2.0*

Matige film over een schrijver die komt te wonen in het huis van zijn overleden tante. Een toch wat vreemde en niet echt goed werkende balans hier tussen komedie en horror. Aangezien de film zich zo'n beetje geheel in daglicht afspeelt, komen de monsters minder goed tot zijn recht. Op sommige momenten wel vermakelijk, maar het valt allemaal een beetje in herhaling.

Middelmatige horrorfilm waarin regisseur Steve Miner erg op nostalgie lijkt te mikken. Veel van de inhoudelijke beelden kennen namelijk een gedateerde indruk en een kinderachtige toon. Het idee dat een aantal jonge kijkers dit vroeger "per ongeluk" op televisie hebben gezien en de film daarom op latere leeftijd een warm hart toekennen is daardoor niet onrealistisch, maar ondertussen blijft er weinig meer van over. Op deze manier is het acteerwerk onder de maat, oogt de visuele invulling braafjes en slaat het verhaal volkomen nergens op, maar gelukkig weet Miner het allemaal met een verdienstelijk tempo te presenteren. Het gespeel met alternatieve realiteit en fantasierijke concepten levert daarnaast een onvoorspelbaar verloop op, maar de verouderde elementen zijn te aanwezig om doorheen te kijken.

Een film die ik vooral vanwege de fenomenale poster-art heb opgezocht. Jammer dat de film zelf helemaal niet zo gestileerd is. Het oogt allemaal wat te cartoon-achtig waardoor de comedy de bovenhand krijgt. Echte horror moet je niet verwachten maar het is allemaal wel leuk uitgevoerd. Het hele sub-plotje in Vietnam kon me gestolen worden.

Middelmatig.

2,5*

Voor wie deze film van vroeger kent, kan het uit jeugdsentimentele overwegingen misschien nog iets betekenen. Voor kinderen is dit misschien nog leuk: lekker griezelen met gekke monsters.
Ik zie hem nu voor het eerst en vind het van alles niks. Geen horror en geen comedy, het wordt nergens echt grappig en al helemaal nergens eng. Een rammelend scenario en 'Vietnam'-scènes die je probleemloos kunt overslaan.
Nee, zelfs als gedachteloos tijdverdrijf voldoet dit voor mij niet.