The Attic Expeditions (2001)

De Donnie Darko van de Aldi.

Matig horrorfilmpje die vooral interesse wekt door wat namen uit genrefilms te casten. Hoofdrol is voor Andras Jones uit onder meer Nightmare on Elm Street 4 - in de credits op de DVD staat geestig genoeg: ‘and Ras Jones’. Jones is echter niet de bekendste naam, dus zijn de gezichten van Jeffrey Combs en Seth Green op de poster gezet. Vooral Combs is met zijn rollen in talloze horrorfilms, met voorop Re-Animator, een geliefde naam bij genreliefhebbers. Hij mag in deze film weer eens zo’n duistere, onsympathieke dokter vertolken, zoals hij wel vaker heeft gedaan in zijn carrière. Ook Green had tegen deze tijd al een redelijke CV opgebouwd, dus logischerwijs dat hun namen en koppen groot op de poster staan. Verder bevat de film nog rollen van onder meer Wendy Robie (uit Twin Peaks en People Under the Stairs), Ted Raimi en een mini-rolletje van Alice Cooper.

Maar goed, hoe geinig de cast ook is, het spel in The Attic Expeditions - ook wel bekend onder de waarschijnlijk iets meer aansprekende titel Horror in the Attic - is desondanks behoorlijk karig. En dat is nog één van de minst grote problemen voor de film. Men lijkt koste wat kost een David Lynch-achtige film te willen afleveren, met als gevolg een hele hoop vaagdoenerij in een film die qua sfeer en toon vooral doet denken aan een Book of Shadows: Blair Witch 2. Oftewel, een hoop visioenen met de daarbij onvermijdelijke lelijke slowmotion met van die oerlijke fade-effectjes. We zien ons hoofdpersoon van de ene visioen naar de andere droom hoppen, waarbij we telkens flitsen krijgen van vliegensvlug gemonteerde seks- of moordscènes. Regisseur Jeremy Kasten doet voldoende moeite om het allemaal lekker vaag te houden, maar is vergeten het interessant te maken; na een half uurtje ben je er wel klaar mee - en dan moet je nog een uur. Dan is het fijn dat we hier en daar knippen naar wat onderonsjes van Jeffrey Combs en Ted Raimi, die veruit voor de leukste scènes zorgen.

2 sterren.

Ik moet dus soms nog terugdenken aan deze film. Ik vind hem echt heel goed. Maar ik moet wel bekennen, ik heb hem al minstens 4 keer gezien ofzo. Hij wordt steeds beter. In het begin snap je er helemaal niks van. Dan als je nog eens gaat kijken zitten er wel echt veel symbolen in en het is een beetje een soort lucide droom. Dit verhaal speelt zich af op diverse plateaus van bewustzijn. De hoofdpersoon komt in een huis die een soort poort is tussen de diverse staten van bewustzijn. Ik denk dat de dokter (jeffrey Combs) het rationele, denkproces symboliseert. Die probeert de geheimen van het onderbewuste te doorgronden. Of zoiets. Dat vind ik vet van deze film je kan er gewoon je eigen draai aan geven. Echt veel voorgekauwde antwoorden krijg je niet het blijft allemaal vrij open. Ik vind de mix van horror met absurdisme en een vleugje humor (al mislukken veel grappen) zo gewaagd en deze film prikkelt je onderbewuste zoals een David Lynch film. Dat het toch de moeite waard is om te kijken. Helaas zijn er een aantal keuzes gemaakt die zorgen dat deze film geen cultklassieker gaat worden.

Dat komt voornamelijk door 1 man: Andras Jones! Die vent moeten ze nooit meer vragen om te acteren. Zelden heb ik een hoofdrolspeler zo af zien gaan. Dat doet gewoon wel pijn aan je ogen, hij is puur bordkarton. Godzijdank heeft hij na deze film nog maar 1 keer zijn gezicht laten zien in een andere film en sindsdien is hij verdwenen.

Ook de andere acteurs presteren hier onder hun niveau, vooral Seth Green. Combs is gewoon Combs die doet een Herbert Westje op de automatische piloot. Ondanks dat toch zeker een vet experiment! De moeite waard, want je hebt geen idee wat er nu gaat gebeuren en deze film is een groot vraagteken. Als je ervan houdt moet je het zien!

Als je liever een slasher hebt of iets anders dat lekker veilig in een hoekje van het genre wil zitten dan moet je echt wegblijven van deze film.