Copacabana (1947)

You'll hear from my lawyer! As soon as he gets a telephone!

The Marx Brothers behoren voor mij tot de beste komieken van het oude Hollywood. Hun bekendheid mag dan met de loop der jaren wat zijn vervaagd en dat is ook te merken aan het aantal stemmen bij hun films op MovieMeter. Nog geen 6 stemmen (7 met die van mij erbij natuurlijk) voor Groucho's eerste filmrol zonder de aanwezigheid van één van zijn broers.

En die afwezigheid van Groucho, Chico of Harpo is te merken. De spraakwaterval met de geverfde snor heeft voor de gelegenheid eens het echte werk onder zijn neus laten groeien en is terecht gekomen in een nachtclub die onlosmakelijk is verbonden is met Barry Manilow sinds de late jaren '70. De nodige misverstanden ontstaan doordat zijn cliënte in het geheim een dubbelrol speelt en dat klinkt allemaal nog wel vrij leuk, maar het probleem zit hem in het feit dat de film nagenoeg continu wordt onderbroken door muzikale intermezzo's. Nu ben ik daar op zich best nog wel voor te vinden, maar hier is het wel erg nadrukkelijk aanwezig. Praktisch de helft van de film zit je te zien naar iemand die zingt. Bovendien is het komische aspect ervan (liedjes in de Marx Brothers films hadden altijd hun eigen vibe) onbestaande en is er eigenlijk maar één nummer dat er echt bovenuit steekt en dat is Go West, Young Man. Groucho heeft terug de verfborstel en zijn vertrouwde kledij bovengehaald en laat zich even weer als vanouds gaan.

Het is moeilijk de vinger op te leggen waar het juist misloopt, maar Groucho is hier precies wat trager dan anders. Zijn antwoorden zijn nog altijd even gevat en bevatten de nodige dubbele bodems, maar het tempo ligt wat trager en het lijkt wel alsof de rest van de cast niet echt kan volgen. Carmen Miranda, een Portugese zangeres die naam heeft gemaakt in de jaren '30-'50, is het klankbord van Groucho en geraakt er wel mee weg. Niet alles is even goed gelukt, maar de twee hebben een aantal leuke dialogen. Alsof Miranda alleen nog niet genoeg was om de muziek te verzorgen is er ook nog een rol weggelegd voor Andy Russell die zichzelf speelt. Nogal kleurloos als je het mij vraagt en het plotje rond de driehoeksrelatie tussen hem, Steve en Anne voelt geforceerd en onnodig aan.

Nog niet het laagste dat ik aan een Marx film geef (The Story of Mankind is slechter), maar het is duidelijk dat hier wel meer had ingezeten. Alle gezamenlijke films heb ik ondertussen wel gezien, dus als ik iets nieuws van de Marx broertjes wil zien dan zal het van dit soort films moeten komen. Ik hoop echter op betere films.

2,5*