Bubba Ho-Tep (2002)

Als ik 2 jaar lang alle verhalen had moeten geloven had ik vandaag de beste film van de afgelopen jaren gezien, een geniaal meesterwerk... dat was het natuurlijk niet. Gewoon erg vermakelijke flauwekul, erg genoten.

Ik keek heel erg uit naar deze film. Probleem daarvan is dat ie dan enorm kan tegenvallen maar dat is gelukkig niet het geval!

Origineel script met enkele niet-originele dingen erin maar dat mag (en kan) de pret niet drukken. Volgens mij hadden de hoofdrolspelers er ook de grootste lol in want Ossie Davis en vooral Bruce Campbell spelen de sterren van de hemel. Geweldige Elvis zet hij neer en hij laat ook meteen zien dat het een goede acteur is, het is mij dan ook een raadsel dat hij niet meer rollen heeft gekregen.

Ik heb enkele keren ook goed hard moeten lachen om de droge humor: Spannende muziek, je denk dat er een schrikmoment aankomt, Jack: Would you like a ding dong?. Een andere van Jack vond ik ook erg goed: Well, he went in to take a crap, got bored and started writing on the walls. He probably wrote on pyramid walls centuries ago. Tsja, dat vind ik dan weer grappig .

Bij vlagen is de film ook nog best spannend en de film heeft zelfs nog een soort van boodschap: roem is vergankelijk. Een aantal sterke scenes (het gevecht met die kever, Bubba die door de gang loopt) maken het geheel af.

Nog enkele minpunten: de muziek was af en toe iets te nadrukkelijk aanwezig en ik vond de muziek ook niet al te goed (behalve in de kever scene). Ook gaat Bubba wel een beetje erg makkelijk dood, je moet m gewoon 2 keer in de fik zetten en klaar is Elvis. Verder niets dan lof, erg leuke film die ik zeker nog vaker ga kijken.

By the unwinking red eye of Ra! 4*

Hilarische film met een gigantische hoeveelheid knipogen, gortdroge humor en dialogen en uitmuntende acteerprestaties van Campbell en Davis. B-film liefhebbers zullen hun vingers in ieder geval flink aflikken bij deze hilarische horrorkomedie. Ik heb in ieder geval ontzettend genoten. Eén van de leukste scènes was wel als Elvis met z'n looprekje en John F. Kennedy in z'n rolstoel zo stoer en cool mogelijk door de gang van het bejaardentehuis lopen, op weg naar Bubba Ho-Tep. Ik had 't niet meer.

4,5 sterren.

Lang links laten liggen deze film. Vind Campbell maar een idioot, het plot klinkt triest (zoals veel van die amateuristische, wannabee grappige 'horror-komedies', en de vergelijken met Evil Dead deden de film eigenlijk de das om.

Ik vind dit in de verste verte niet lijken op Evil Dead. Geen onnozele one-liner jokes, met pointes die "kijk ons eens grappig zijn, haha" uitschreeuwen. Een pak droger, en soms erg lollig. Ook weg is het frullige camerawerk. To-hep is vaak, vooral in het begin dan, stijlvol geschoten, met enkele leuke editing effectjes en een paar erg coole scenes.

Film dooft wel wat uit op het einde. Alles wordt wat normaler en het verhaaltje wordt mooi afgerond, een beetje jammer. Ik ga voor een dikke 3.5*, had iets meer ingezeten, maar kreeg veel meer dan ik verwachtte.

Op aanraden van Bad_Religion gekeken trouwens. De enige film die ik nog niet gezien had uit z'n top, die verder ook tip-top is

Net iets te gewild grappig om echt grappig te zijn, deze bizarre film over seniele oudjes, verloren gegane helden, zielzuigen en aanverwante thema's. Grappig dat mensen woorden als 'metafoor', 'drama' en 'boodschap' gebruiken, terwijl de makers in mijn ogen wel érg hun best doen om deze film in de cultsectie van de videotheek te krijgen. Natuurlijk zitten er wel grappige dingetjes en quotes in, maar al met al viel het me niet mee.

De extra's op de dvd zijn overigens ook af te raden, het is haast tragisch hoe vaak Campbell daarop de woorden 'my good friend Sam Raimi' gebruikt.

2 magere sterretjes.

Een bejaarde Elvis (Bruce Campbell) en een niet-dode, neger versie van JFK nemen het op tegen een egyptische faraozombie. Geniaal concept, beetje te traag qua uitwerking, maar tof zonder meer.

Een beetje vreemd maar wel lekker.

Dit had zo de reclame-slogan van deze film kunnen zijn. Het verhaal is behoorlijk absurd maar sommige grappen zijn werkelijk hilarisch. Dit mede dankzij Campbell en Davis die de film dragen. Lekker over de top allemaal, maar e.e.a. hapt weg als een lekker kroketje.

Goed.

Plot: De bejaarde Elvis - The King Of Rock'n Roll - ligt in het 'Mud Creek Shady Rest'-bejaardenhome.
Elke nacht droomt hij over seks, spijtig genoeg is voor hem zijn laatste erectie reeds lang verleden tijd

Terwijl zijn kamergenoot aan zijn rochelende einde komt is't enige waaraan hij denk wat Priscilla nu van hem zou vinden, zou ze hem nog terug willen...?
Is het leven écht niet méér dan eten, kakken en seks...?

Op een nacht wordt hij wakker van gestommel, naast zijn bed ligt een vreemde doos, als hij deze van dichtbij wil bekijken wordt hij aangevallen door een grote kever. Met behulp van zijn bedpan weet Elvis deze te overmeesteren, hij spietst de kever op zijn vork en laat hem verschroeien in de gloeidraden van zijn elektrische radiator, al vloekende: "Never fuck with the King"

Met zijn looprek in de hand gaat Elvis op verkenning in het rusthuis, samen met zijn bejaarde vriend Jack gaat hij de strijd aan tegen Bubba Ho-Tep, een Egyptische mummy die zielen nodig heeft om te kunnen overleven.

Bij volle Maan begint de jacht....
Go kill'em Bruce !!

Tsjonge jonge, wat een film
Die ademt helemaal de sfeer uit van een "Cult-Classic".
Een Z-Film tot en met !

Vooral de scènes waarin Elvis terugblikt op zijn voorbije gloriejaren waren supergoe, de rest kon me minder bekoren...

6/10.
Tof om eens te zien, maar zeker geen film die je 'moet' gezien hebben.

waardeloze film, DVD bevat nochtans geweldige extra's, heb bovendien de limited edition gekocht met een beeldje van Elvis erbij en bovendien ook de soundtrack ervan, één van de beste zaken aan de hele aankoop met uitzondering van het beeldje, staat nu op mijn nachtkastje, zodat ik Elvis kan zien als ik wakker word

Tegenvallertje weinig tot geen spanning en nergens eng.

Verhaal is leuk gedaan met elvis en JFK.

Acteren was dan weer wat beter.

2,5 ster

Redelijk flauw en vooral saai.

Als gematigde Elvis fan leek het me leuk om deze film eens te bekijken, maar het brengt toch niet helemaal wat ik ervan verwachtte. Het idee, een bejaarde Elvis Presley die een mummy gaat bestrijden, is geniaal. Evenwel aan de uitvoering schort het toch hier en daar.

De setting kon mij absoluut niet bekoren. Een bruin, donker en lelijk bejaardenhuis waar weinig gebeurt. Hoogtepunten in het eerste uur zijn de introducties van de personages en in het bijzonder de flashbacks van Elvis. Echter veel meer dan een glimlach deed dat niet op mijn gezicht toveren.

Het laatste half uur wordt vervolgens besteed aan het actie gedeelte, maar ook dat kan matig boeien. Ik hoopte eigenlijk de hele tijd dat Elvis en JFK nog op avontuur zouden gaan, maar helaas. Het blijft bij die ene saaie locatie, het bejaardenhuis. Spaarzaam hoogtepunt is de conversatie met de mummy in hiëroglyfen tekens.

En het tempo van de film is gelijk aan de leeftijd van de hoofdpersonen: bejaard. Hadden ze van mij niet hoeven doen. 2,5* voor de moeite.

Deze film viel mij vies tegen.

Het concept is lekker idioot, tel daarbij op Bruce Campbell (in de hoofdrol!). Dat staat vaak wel garant voor een vermakelijke film. Dit keer helaas niet.

De film begint saai. Visueel oninteressant en qua verhaal eigenlijk ook.

Eigenlijk gebeurt er ook verdomd weinig in het eerste half uur.

JFK als donkere man vond ik een leuke vondst en in combinatie met een nog levende Elvis is dat, in theorie, best leuk. Aan de acteurs ligt het ook niet, die worden alleen enorm beperkt door de locatie (een enorm saai bejaardentehuis waar ze de hele film vrijwel niet uit komen) en het script (wat geen 92 minuten kan dragen).

Als afsluiter heb ik ook geen een keer gelachen. Humor is vaak ook een subjectief iets, dus dat wil ik nog een beetje door de vingers zien. Dat er verder vrijwel niets anders in de film was dat mij wist te boeien neem ik wél kwalijk.

Lang verhaal kort, dit is een gemiste kans want Bruce Campbell als een nog levende Elivs; daar had meer in gezeten.

Lichtelijk teleurstellend en ik ben het dan ook met de bovenstaande commentaren eens. In potentie heeft de film alles om lekkere pulp te zijn en dat komt er slechts ten dele uit. Probleem is ondanks de geinige intro dat de film verschrikkelijk saai is. Er gebeurt geen reet, het bejaardenhuis is een dodelijk saaie setting waar ook al 0,0 uit gehaald wordt en qua spanning en sensatie is het ook allemaal maar zo zo.

Elvis Presley en de bejaarde die denkt dat hij John F. Kennedy is stellen qua personage eigenlijk ook weinig voor en hadden zo ingewisseld kunnen worden voor een willekeurige bejaarde.

Toch zitten er gelukkig nog een aantal leuke grapjes in, zoals de hiërogliefen taal die in de film voorkomt en vooral de taal die de mummy richting het einde gebruikt is erg geestig. Dat mocht ook wel, want de film zat tot een kwartier voor het einde op een dood spoor. De korte opleving op het einde redt de film van de totale saaiheid. Want een film binnen een bejaardentehuis met een paar seniele opaatjes is gewoon niet heel spannend.

Laat je dus niet misleiden door het geniaal neergepende plot hier en bedenk goed dat de film lang niet al haar kansen heeft benut!

2,5*

Er zijn films die ondanks de korte speeltijd eindeloos lang lijken te duren. Een er van is deze film die voor mij zeer hoog zal scoren in de top 10 saaiste films aller tijden. Kon deze film ook niet in een ruk afkijken. Die scènes in dat bejaardentehuis waren zo bóóóring . Dan waren de personages ook nog eens zeer oninteressant en die Elvis oogde ook nog eens oerlelijk. Ze hadden beter een film kunnen maken over die dochter van die gast die in het begin de pijp uitging. De verschijning van die Callie (Heidi Marnhout) was voor mij het enigste hoogtepunt in de film. Over het verhaal zal ik het verder maar niet hebben; dat sloeg nergens op.

Liefst zou ik er na drie kwartier de brui aan gegeven hebben, maar ik hanteer voor mij nu eenmaal de regel dat er pas op een film gestemd mag hebben als je hem hebt afgekeken. Ik heb hem dus afgekeken, de eerste drie kwartier gisteravond, de rest vanmorgen. Dat deze film van mij de laagste waardering krijgt moge duidelijk zijn.

1,0*

Deze film is zijn reputatie al zover vooruitgesneld dat het niet anders had gekund dan dat hij tegen zou vallen. En dat doet hij dus ook. Voor een horror heeft het veel te weinig gore en viezigheid, maar voor een komedie is het net niet grappig genoeg. Wel vreemd hoe ze het meest bizarre idee ooit hebben omgevormd tot iets wat bij vlagen zelfs gevoelig en ontroerend is. Bruce Campbell is dan ook gewoon fantastisch in de hoofdrol als de getormenteerde Elvis. Zou trouwens een stunt van jewelste zijn als Omroep Max deze film een keer op het programma zet.

Toch een wat tegenvallende film die nooit echt grappig wordt en qua horror en gore flink teleurstelt. Campbell speelt een redelijke rol en het idee is best geinig, maar verder wordt er weinig uitgehaald.

Elvis Presley is niet dood, hij leeft! Tegenwoordig woont hij in een bejaardenhuis in Texas. En krijgt het samen met een medebewoner, een zwarte man die denkt dat hij John F. Kennedy is, aan de stok met een gestrande Egyptische mummie. Een uniek en bizar uitgangspunt! Echter is deze film van regisseur Don Coscarelli, die bekendheid vergaarde met Phantasm (1979), totaal wat anders dan ik er van had verwacht. Ik had toch wat meer vuurwerk erin verwacht, die bleef dus uit. De film bestaat voor een groot deel uit twee mannen die in een kamertje met elkaar praten. En zeker in de eerste drie kwartier is het Elvis die met een looprekje van een heuveltje hobbelt, zo'n beetje het grootste spektakel van de film. Bruce Campbell speelt een glansrol met zijn vertolking van Elvis. Hij is zelfs veel subtieler dan je zal denken. De film moet het dan ook vooral hebben van de humor en One-liners. Soms geslaagd maar veel vaker juist de plank misgeslagen. Coscarelli baseerde zijn film op een kort verhaal van Joe R. Lansdale, een schrijver van verhalen waarin elementen uit verschillende genres één krankzinnig geheel vormen. Een fascinerend idee en bevreemde film dat is zeker maar aan het einde mistte ik iets?

Unieke, hilarische film met Bruce Campbell geweldig in de hoofdrol als bejaarde Elvis Presley, die in een krakkemikkig verzorgingstehuis in Texas te maken krijgt met een ronddwalende, zielen-stelende mummie. Precies, zo'n film is het. Het horrorelement is niet het sterkste aspect van de film, mede door het lage budget; de alledaagse beslommeringen van Elvis zijn veel leuker, met name door zijn grofgebekte, grappige voice-over. De film heeft daarnaast zinnige dingen te zeggen over ouder worden en de wijze waarop de maatschappij met bejaarde mensen omgaat. Dan nemen we de mummie maar op de koop toe.

Eh.

Die Campbell. Hij weet zijn films wel uit te kiezen. Ik vind hem ook geen slecht acteur in de horrorwereld. Maar ook zeker niet de beste. Ik denk dat hij net iets te zelfzeker is over zijn keuzes, maar stiekem maakt hem dat vaak ook wel weer erg leuk. Dat past natuurlijk bij zijn typetjes.

Het verhaal is weer eens compleet stompzinnig. Ik vraag me echt af wie dit nou weer kan verzinnen. Ik in ieder geval niet. Zou er echt mijn best voor moeten doen. Maar de uitwerking is gelukkig niet zo'n ramp als dat op voorhaand deed vermoeden.

Visueel in ieder geval niet erg hoogstaand. Deed me een beetje denken aan een Carpenter die dronken is. Een nogal lompe toon die over de film heen is gegooid, maar met een bepaalde meligheid gebracht waardoor de spanning is omgewisseld voor een komische toon.

De meeste kracht komt eigenlijk vanuit de personages, want op het gebied van horror krijg je niks. Een mummie is ook al een best saai gegeven. Geef me dan maar Elvis & Kennedy die zombies overhoop schieten. Dit zal me waarschijnlijk iets meer boeien.

Maar de personages zijn bij vlagen ook best leuk. Campbell die iets meer acteert dan zijn algemene rollen, meer dramatiek in het algemeen. En hij doet het prima daarin. Alleen vind ik Davis net iets grappiger. Die maakte me ook regelmatig wel een beetje aan het lachen.

Maar heel hilarisch is het uiteindelijk ook weer niet, en de film verveelt redelijk snel. Het tempo en de horror hadden net van een wat hoger niveau mogen zijn. Nu heb je vooral een anderhalf uur aan meligheid dat nooit volledig interessant weet te zijn.

Desondanks een aardige poging, maar niet bepaald genoeg om er echt een guilty pleasure van te maken. De horror had gerust een stuk harder en lomper gemogen. Nu faalt de film vooral op horror en als de komedie niet optimaal hilarisch is is er uiteindelijk niet heel veel meer te beleven. Desondanks wel een beetje extra punten voor het malle idee.

“Even a big bitch cockroach like you should know... never, but never, fuck with the King.”

Totaal niet mijn ding dit. Hoewel de film echt heel leuk begon, ik vond Campbell erg leuk als Elvis vond ik na een kleine dertig minuten de film steeds meer inkakken. De komedie slaat nergens aan maar dan ook echt nergens, bijvoorbeeld al dat overdrijven op het begin als zijn kamergenoot dood gaat nee, het kon mij niet raken dit. Het monster zag er leuk uit, het concept vond ik leuk klinken maar de uitwerking is slap. De film is te slecht voor een komedie, en mist in alle vlakken het echte horror gedeelte.

Ik zelf ben nog vrij jong, dus het hele Elvis gebeuren ligt nog ver achter mij. Toch ben ik wel fan van de muziek die Elvis heeft gemaakt. Ik had hier ook wel wat meer opgehoopt als soundtracks tijdens de films maar het bleef allemaal erg stil. De film word erg gered door de acteurs en dan voornamelijk Campbell en zijn mede acteur de donkere John F. Kennedy: Ossie Davis. Beiden acteerden ze er lekker op los en ik keek er met veel plezier na.

Het verhaal vond ik toch wel wat slap. Een mummy die rond loopt in een bejaardentehuis waar ‘Elvis Presley’ ligt, althans dat neemt hij zelf erg serieus maar of hij wel of geen schizofreen is dat word nergens gemeld, het kan maar zo. De mummy neemt een paar zielen met zich mee, en om dit tegen te gaan besluiten Elvis en Jack om de mummy achter na te gaan en deze uit te schakelen, een klein gevecht er aan vast word de mummy uiteindelijk verslagen en is de film alweer afgelopen.

Er was één ding in de film waar ik een beetje om kon lachen, dat waren de hiërogliefen waar de mummy mee spelde:

“Eat the dog dick of Anubis, you ass-wipe!”

Hier heb ik wel een beetje om gegniffeld. Maar voor de rest moet dit je liggen, mij lag het overigens niet. De film begint leuk maar houdt dit niet stand. Ik denk ook wel als je een echte Campbell fan bent dat de film je sowieso wat beter ligt, ik heb nog niet veel van de beste man gezien dus ik kan daar niet mee instemmen. Dankzij de spoelbeurten, en het inkakken duurde de film gelukkig niet ellenlang.

1.5*

Afgaande op de namen Bruce Campbell en (in mindere mate) Don Cascarelli zou je waarschijnlijk een sappig horrorwerkje verwachten. Bubba Ho-Tep is echter geen sappige horrorfilm. De film is eerder een karakterschets met bovennatuurlijke elementen.

Rustig en ongehaast geënsceneerd legt de film de focus op twee hoofdpersonages. De belangrijkste heet Elvis. Hij houdt innerlijke monologen die hij op lethargische en melancholieke wijze aan de kijker presenteert. Het zijn overpeinzingen over merkwaardige gebeurtenissen in het rusthuis waar hij zich in het heden tamelijk armoedig laat verzorgen. Verder zwelgt hij nogal in zelfmedelijden als hij zich bezig houdt met herinneringen uit de vervlogen tijden van het succes.

Het andere personage is zwart en pretendeert John F. Kennedy te zijn.

Elvis: No offense, Jack, but President Kennedy was a white man.

JFK: They dyed me this color! That's how clever they are!

De belachelijke invulling van de personages zegt natuurlijk iets over de toon van de film. Die is losjes, mild spottend en absurd. Het verhaal over een mummie die zich in het rusthuis manifesteert, is dan ook onzinnig maar wel humoristisch en heeft net genoeg nieuwsgierig makende inhoud om redelijk geamuseerd te blijven kijken.

Elvis’ levensfilosofie typeert het onzinnige gehalte van de film uitstekend: „Everything you do is either worthless or sadly amusing“.

En zo ervoer ik de film ook. Als nonchalante onzin die op tragikomische wijze redelijk amuseert.

Vreselijk.....een draak van een film !

Het gevecht met de kakkerlak was de enige leuke scène in de film.

De film is gewoon heel saai waarbij vaak flauwe en vervelende dialogen passeren.

De personages zijn niet interessant en ook qua horror is het heel mak.

De hoge score hier is voor mij althans een raadsel. 2/10