Mutual Appreciation (2005)

Een van de toonaangevende films van het Mumblecore-genre en daarom ook van grote interesse voor mij. Helaas beviel deze film mij niet zo goed als zijn opvolger Beeswax (2009). Hoewel dezelfde elementen in de films zitten, vielen die hier wat mij betreft nog niet op zijn plaats. Mutual Appreciation is een film met een langzame opbouw, die pas in de laatste 20 minuten tot ontbranding komt. Alles wat tot dan toe gebeurd is, krijgt dan opeens een nieuwe betekenis en zijn een duidelijke opbouw; dat is echter tot dan toe niet duidelijk. De gesprekken bestaan uit veel gemompel en vooral de scènes bij de platenbaas en het daaropvolgende feest slepen zich wel erg lang voort.

Uiteindelijk komt door de ‘Mutual Appreciation’-scène wel alles op zijn plek en weet dat op een interessante manier de verhoudingen en ook de emotionele toestand van de karakters bloot te leggen. Helaas te laat. Niet slecht dus, maar een vingeroefening, wanneer men dit vergelijkt met Beeswax. Daarbij helpt het niet dat Bujalski niet de meest fantastische acteur is, wat dat betreft kan hij dat in de toekomst ook beter laten.

Tja, als je besluit om als regisseur totaal niets te doen met beeld en geluid (sommige recensies spraken van mooie cinematografie, waaronder ik dan maar versta dat je kon zien wat er gebeurde) en je al het gewicht gooit op dialogen kun je maar beter zorgen dat de dialogen uitzonderlijk zijn en de acteurs geweldig. Mutual Appreciation was een zware zit, omdat het juist aan die twee dingen ontbrak.

Toegegeven, het was vooral het gebrek aan goede acteurs die het de nek omdraaide. Ik ben vooral benieuwd wiens idee het was om Seung-Min Lee te casten, want ik heb zelden zo'n wanprestatie gezien. Ze zat ook de hele tijd met zo'n glimlach op haar gezicht alsof ze het bijzonder leuk vond gefilmd te worden of zo. Waardeloos. Bujalski zelf is bijna net zo vreselijk en Justin Rice een lichtgewicht. Alleen Rachel Clift wist me nog enigszins te overtuigen.

Over de dialogen weet ik niet zo goed of het probleem nou was dat ze matig waren of gewoon slecht uitgesproken werden. Soms zat er een verrassend rake opmerking in en ook merkte ik wel op dat er echt een poging gedaan werd om het zo naturel mogelijk te houden. Maar als je opmerkt dat er geprobeerd wordt naturel te schrijven dan weet je eigenlijk al dat het niet naturel is en voor een deel komt dat zeker door de acteurs, die gewoon te slecht zijn om naturel over te komen. Vreemde pauzes in hun zinnen en een geregeld emotieloze toon maakt het vervelend om naar te luisteren.

En dan is er nog het probleem dat er weinig aan de hand is in het verhaal. Aangezien ik zelf in een soortgelijke situatie zit als de hoofdfiguren hoopte ik op wat herkenning, maar het bleef aan de oppervlakte. Uiteindelijk gaat het gewoon over mensen die nog nooit iets meegemaakt hebben en daar komt in de loop van deze film geen verandering in. Dat is de bedoeling van de maker, maar hij weet het niet op een boeiende manier te dramatiseren. Dat is ook lastig, maar Tiny Furniture wist met hetzelfde gegeven een vrij fris en komisch filmpje af te leveren. Mutual Appreciation mist humor en diepgang en net als alle mumblecore's die ik tot nu toe zag heeft het geen interesse in het zijn van een film. Dit is de slechtste tot nu toe. Het verbaast me enigszins hoeveel mensen hier iets in zien. Een nieuwe Cassavetes zelfs... Is het dan niemand opgevallen hoe hard en ruw de personages en bijbehorende films van Cassavetes zijn?
1,5*

Ik kon er ook weinig mee. Het gaat me allemaal net iets te langzaam en net iets te gezapig. Het acteerwerk (realisme my ass, het gros lacht te overduidelijk te veel in de camera en spreekt de ingestudeerde tekst hardop zonder enige schwung) is behoorlijk dramatisch. Alleen hoofdrolspeler (en anti-held) Alan komt er enigszins zonder kleerscheuren vanaf. Het speelt de film alleen maar parten dit amateurisme.

Geef mij dus meer tempo en acteerwerk dat onopvallend acteerwerk is. Zo iets als La Vie au Ranch (2009) bijvoorbeeld om nog maar een titel in de brij te gooien.

Desalniettemin een geinig verhaaltje. Ik geef de andere 2 films van Bujalski zeker nog een kans.