Angels over Broadway (1940)

Ben Hecht verwierf in zijn carrière tweemaal oscarfaam als scenarist binnen een output van tientallen succesvolle senario’s. Blijkbaar kon hij daar toch zijn ei nog niet volledig in kwijt want hij heeft ook nog een handvol films als regisseur op zijn naam staan, waaronder deze Angels Over Broadway. Intussen de derde film door hem geschreven, geregisseerd en geproduced die ik te zien krijg. Voor de regie wordt ook Lee Garmes vermeld als co-regisseur en director of photography. Het is maar de vraag in hoeverre Ben Hecht effectief als regisseur beschouwd kan worden, want het is toch wel geweten dat het aandeel van Lee Garmes, een echte veteraan, heel erg groot was. Maar goed, het bewijst wel de passie van Ben Hecht voor het medium film, en niet enkel voor het neerschrijven van prima scenario’s.

Niettemin heeft geen enkele van zijn films me tot nog toe helemaal over de streep getrokken. Ook deze Angels Over Broadway niet. Ik vind het een wat onevenwichtig geval. Om te beginnen is niet duidelijk wie nu eigenlijk de hoofdrollen zijn. Het start met de existentiële en financiële crisis van John Qualen, maar nadien komen Douglas Fairbanks Jr. en Rita Hayworth (haar debuut in een A-film) heel erg op de voorgrond te staan, hoewel de kern van het verhaal niet rond hen draait. De relatie tussen laatstgenoemden zorgt grotendeels voor de nodige pit, naast de inbreng van de aan lager wal geraakte sarcastische toneelschrijver gespeeld door Thomas Mitchell. Voor Ben Hecht was de toneelschrijver waarschijnlijk een manier om zich eens lekker te laten gaan in het citeren van klassieken en eigen ideeën omtrent het leven en theater.

De storylijn van Angels Over Broadway zwalpt de hele film lang een beetje heen en weer. Wel duidelijk is dat alle personages een existentiële en financiële crisis doormaken, de één al wat meer dan de ander. Qua sfeerschepping wordt de doemsfeer onderlijnd door de regen die met bakken uit de hemel valt, wat erg noir is.

Een groot deel van de film bestaat uit dialogen, die dikwijls tongue in cheek zijn, zoals ik Hecht heb leren kennen in zijn voorgaande film The Scoundrel, erg leuk op zich. De beste scene vond ik niettemin de pokerscene, waarin nauwelijks gepraat wordt. Ik vond het meesterlijk hoe deze scene een erg dreigende sfeer gegeven werd, enkel met behulp van blikken en lichaamshouding van de gangsters werd een geladen atmosfeer gecreëerd. En ook als cinema was dit het hoogtepunt waarin Lee Garmes eens wat meer deed dan louter dialogen registreren.

Verre van essentieel kijkvoer maar wel een niet onaardig tussendoortje dat niet te veel tijd in beslag neemt.