Paha Maa (2005)

Interessante film. Het begint als een film over de mensen die achtereenvolgens een vals briefje van 500 euro in handen krijgen en gaat vervolgens qua verhaalvorm over in iets dat het midden houdt tussen Magnolia en Pulp Fiction. Verschillende mensen die met elkaar verbonden zijn en gespeel met tijd en gezichtspunten van dezelfde gebeurtenissen. De film hield je met gemak dik twee uur bezig, is vaak grappig, maar vooral erg grimmig. Zo erg dat de film een beetje een opeenstapeling van ellende begon te worden. Soms kan ik dat hebben, soms niet en deze film kwam gevaarlijk dicht bij het tweede.

Mooie muziek en vaak ook mooi gebruik van geluid, dat geeft de film iets extra's mee. Ik heb me niet verveeld, maar aan de andere kant ontbrak de echte vonk tussen mij en deze film en leefde ik niet ècht mee. Interessant, maar een beetje net niet.

Vandaar 3.0*

Indrukwekkend, grimmige film. Eigenlijk het enige wat mij nog net weerhoudt van 5 sterren is de manier van vertelling. Hoe goed het ook werkt, na de zoveelste keer in een film te zien, wordt het toch wel een tikkel vervelend. Grandioos camerawerk en heel slim sound design en score. Geluiden van buitenaf worde veelal gefilterd en gemix om zo helemaal op te gaan in een wereld van een karakter, vaak nog met muziek erbij ook. En dat dan nog eens samen met de prachtige beelden... Weer helemaal in de grote ellende gezogen. Wellicht gepast om het een loodzwaar broertje van Kaurismäki films te noemen? 4.5 sterren

Een sombere Finse film, een pleonasme, want veel vrolijke Finse films heb ik nog niet mogen ontdekken. In Paha Maa zat al meer humor dan ik van Finse films gewend ben. Geen wonder ook dat de meerderheid van de Finnen zwaar depressief is. Finland is donker, koud en volgens mij is Helsinki de saaiste stad van de wereld. Daarnaast kampt de stad met veel werkloosheid, drank- en drugsproblemen.

Wat mij nog het meest aanspreekt in Frozen Land is de hele kettingreactie van gebeurtenissen. Ik denk er zelf ook wel eens aan. Niet lang geleden nog.

Ik moest een medicijn ophalen bij de apotheek, en was de enige klant. Toen de apotheker mijn medicijn aan het klaarmaken was, kwam de ene na de andere klant binnen die allemaal moesten wachten tot mijn bestelling klaar was. Het duurde erg lang, zeker een kwartier, en ik begon me schuldig te voelen dat iedereen zo lang moest wachten op mij. Toen ik later weg was dacht ik er zelfs aan dat er misschien wel ernstig zieke mensen op hun medicijn moesten wachten door mijn schuld, met misschien wel nare gevolgen. Als ik twee minuten later binnen was gekomen was ik degene die achteraan in de rij stond.

In deze film gebeuren ook kleine dingen met grote gevolgen, en met nog grotere gevolgen. Ik weet zeker dat de meeste ernstige ongelukken en moorden voorkomen konden worden als er hele kleine dingen anders waren gelopen.
Een goed voorbeeld vond ik de agente die struikelt over de spoorrails. Als ze niet zojuist in een ongeluk betrokken was geweest was ze wat helderder geweest en niet gestruikeld, had ze nog geleefd en was haar man niet zwaar depressief geworden, en had hij uiteindelijk geen moord begaan.

Ik vond de film erg indrukwekkend, en zeer realistisch ook. Ik twijfel nog tussen 4.5* en de maximale score. Ik zet hem voorlopig op 4.5 en als de film me volgende week nog bezig houdt dan maak ik er 5 van.

Mooie tragische film, die inderdaad erg somber oogt. Film doet een heel klein beetje aan Crash denken, omdat ook daar een aantal mensen, die in eerste instantie los van elkaar lijken te staan door een onaangename wending met elkaar te maken krijgen.

Het butterfly effect principe geldt ook zeker voor deze film. Een kleine gebeurtenis in het leven van iemand heeft grote gevolgen voor het leven van een ander persoon. Dan blijkt ook maar weer eens een keer dat niemand zijn eigen leven totaal in de hand heeft, hoe goed hij of zij ook leeft. Het acteerwerk is naast het goede verhaal ook erg goed en zorgt ervoor dat de film realistisch overkomt, waardoor de film in feite nog harder aankomt. Ook aan de personages is voldoende aandacht besteed en eigenlijk bijna allemaal goed uitgewerkt. Een fijne rauwe film dus, maar niet eentje die je moet gaan kijken als je in een sombere bui bent, want je wordt er niet bepaald vrolijk van. Maar goed daar zijn andere films voor.

4,0*

"Moeder, waarom leven wij ?"

Nooit zoveel ongeluk en droefenis in één film verzameld gezien.

Niet dat dit een slechte film is, integendeel (als filmatografisch product wel te verstaan), maar een opbeurende tik zit er niet in en daar is toch meer behoefte aan.

Bovendien vond ik het einde zowat melodramatisch en met eigenlijk een superpessimistische toets als slot totaal overbodig.

Tenslotte nog dit : Waarom zo'n film ? Geografische en klimatologische factoren bepalen in de wereld nog veel meer onmenselijk leed...dan deze op een fantasierijke novelle gebaseerde toevalligheden

Zo aangenaam verrast door deze Finse kaskraker, tevens inderdaad ook het Finse antwoord op Crash en ook een beetje Pulp Fiction. Het vind plaats in het uiterst grauwe en sombere uitziende saaiste buurtjes van Helsinki. Dan zou je eigenlijk zeggen dat dit een sombere film is maar toch integendeel: Frozen Land lijkt voor mij nogal een heerlijke zwarte komedie met keiharde grappen en vlijmscherpe humor. We krijgen van het begin tot het middenstuk een aaneenschakeling van personages die door dat valse biljet een beetje aan elkaar gekoppelt worden. We beginnen bij die alcoholistische leraar en vervolgens gaan we door naar zijn uit huis geschopte zoon die met zijn valse biljet zaken gaat doen, zo komt het valse biljet ook in handen van Tueka de stofzuiger verkoper. En zo krijgen we ook te maken met Isto. Isto vond ik toch wel zo geweldig. Wat kon ik toch lachen om die gast zeg. Vooral bij die scene waarbij Hij ziet dat zijn auto is vernield en dat ie wel op een heel klunzige wijze een auto gaat jatten bij de garage. Ook Tueka vond ik geweldig en bleef ook lekker relaxt en probeerde maar bij iedereen een stofzuiger te verkopen om zo aan wat centen te komen. Welke scene al helemaal onvergetelijk is is die scene met Isto en Tueka die elkaar gaan bezatten in het cafe van het hotel. En vervolgens word Tueka door Isto onder de grond geschopt waarbij Tukka Isto en de prostituee vermoord met een.... Stofzuiger Hahahahahahaha

En zo maken we ook kennis met de stoere agente Elina die ik toch ook wel heel ijzersterk vond acteren. En zo komen we ook een beetje bij haar gezinsleven Wel jammer is dat haar rol zo kort was en dat ze al gouw door een ongeluk het loodje legde, en ondank de voortvluchtige crimineel waar ze achteraan zat er niks aan kon doen, zweert de man wraak. En zo komen we bij de thema wraak. Wat de einde recht voor zijn raap maakt.

Een film waar je zeker geen spijt van zal krijgen maar waar je wel goed over moet nadenken omdat het weer vele moaziekale verhaallijnen heeft dat plaats vind tegen de indrukwekkende achtergronden van de buitenwijken maar ook de bruizende nachtelijke binnenstad en de drugs en technowereld van Helsinki. Het heeft ook denk een beetje aanleiding op dat de mensen gek worden van de ellenlange donkere winter daar. En ook het feit waarbij je een wapen schietklaar daar gewoon mag opbergen. Doet me denken aan die schietpartij in die Finse school 3 jaar na de film.

Verder parel van de europese cinema die van mij zeker 5 sterren krijgt.

Mooi opgebouwde, soms aangrijpende film met uitstekende acteurs. In het begin van de film heb ik nauwelijks het idee gehad dat er een echte hoofdrolspeler zou zijn...dat doet dan even vreemd aan, maar tegelijkertijd groeit de niewsgierigheid naar het verloop van de film. De verschillende verhalen en hoofdpersonen worden dan komisch in beeld gebracht. Het is dan ook geen "uitsluitend deprimerende film". Verrassend hoe de film bijna van genre lijkt te veranderen. Het deed wat mij betreft geen afbreuk aan het drama in de film.

Het begint met een vervalst briefje, en vervolgens is het een estafette van ellende, menselijke zwakheid, kwade gevolgen en gitzwarte humor die zich een weg door Finland baant. Het is wel een beetje vergelijkbaar met Crash, in de zin van dat er vele verschillende (groepjes) mensen worden gevolgd die allerlei dwarsverbanden met elkaar hebben, maar toch in essentie los van elkaar leven. In Paha Maa is er dan ook een heel panorama van problemen en menselijke slechtheid en zwakte te zien: verslaving, alcohol en drugs in het algemeen, eenzaamheid, frustratie, moord, prostitutie, misdaden van verschillende gradaties, en meerdere malen ook gewoon ongelukken en botte pech. Vrolijke jongens zijn het niet, die Finnen, maar dat had ik dan ook niet verwacht. Het is verder goed gefilmd, prima acteerwerk ook, maar hoewel het allemaal goed in elkaar stak werd de negativiteit me af en toe wel een beetje teveel. Het eerst uur bracht best nog wel wat luchtigheid, zwarte humor en grappige figuren (die malloot met z'n matje bijvoorbeeld). Maar daarna lag de nadruk toch wel heel erg op het kwaad en de zwakte in de mens en in de samenleving, en escaleerde alles wel extreem. Word je uit huis getrapt? Dan word je broodpoot en drugsverslaafd. Gebruik je drugs? Overdoses en prostitueren gegarandeerd. Inbraak? Ja, dan gaan er onschuldige mensen dood, en de weduwnaar zal ook gegarandeerd zijn gezin en leven verder verzieken. Het gebeurt me niet vaak, maar deze verder fraaie film werd me af en toe toch wel een beetje te zwartgallig. Alsnog: 4.0*.

Knap geconstrueerd psychologisch drama, dat wel enige overeenkomsten vertoont met Louhimies’ latere Vuosaari (2012). Ziet er uit als een mozaïekvertelling. Bij momenten best zware kost. Naar mijn smaak een van de betere Finse films.

Meeslepende, overwegend tragische mozaïek van levens, met elkaar verbonden door een reeks toevallige gebeurtenissen. Hier en daar behoorlijk expliciet qua geweld en op emotioneel niveau hakt de boel er herhaaldelijk flink in. Goed gemaakt en gespeeld, met het naargeestige winterse finse landschap alom aanwezig op de achtergrond.

Altman meets Kaurismaki, maar met een flinke snuf burgernihilisme a la Seidl. Het levert een boeiende film op, en het scenario zit slim in elkaar, maar de personages gedragen zich iets te veel plotgestuurd en komen niet echt tot leven. Voorbeeld: een politieagent die net betrokken is bij een zwaar, wellicht dodelijk verkeersongeluk laat je niet alleen naar huis rijden. Of wat te denken van die knul wiens vader wordt ontslagen is, daarna nogal hardhandig uit huis wordt gezet en zich daarna prostitueert- leek me nogal drastisch. Ook die hele inbraak, met name de aanloop daarnaartoe, vond ik niet erg geloofwaardig.

Een film die het dus vooral moet hebben van het scenario, met de personages die als figuranten optreden in een hun opgedrongen rol. De uitzondering is de handelaar in stofzuigers, diens lusteloze blik verraadt een immens leeg en treurig leven, niet voor niets was zijn segment verreweg het best. Het was het enige moment dat ik de onderdompeling in alle ellende voelde: de dronken avond met die lompe kerel met zijn legendarische mat (die is wel erg cartoonesk, het zou een typetje van Michiel Romeyn kunnen zijn) eindigend met die nogal brute scène in het motel.

Lekkere grauwe boel. Het uitgaanspunt dat het focus om de zoveel tijd van karakter veranderd, is leuk. Verhaallijnen kruisen elkaar, maar niet op een al te moeilijke of geforceerde manier. Er zit (donkere) humor is en het beeldwerk is prima in orde. Toch sleept de film wat te lang door en is het meer van 'hetzelfde', raakt het wat teveel in de eigen ellende verstrikt. Wat filmische klunzigheid (de editing met het auto-ongeluk of het struikelen over een spoor) helpt niet mee.

Ik was gewaarschuwd

Toch nieuwsgierig genoeg om deze uit te zitten, misschien omdat ik Finland een paar keer heb bezocht, heb kennisgemaakt met de goede kant van 't land en de mensen maar ook de verhalen gehoord van Finlands meer sombere kant.

Een aaneenschakeling van ellende en pech door en voor figuren die al op de rand leven, vrolijk gebundeld in 2 uur cinema. Voor de liefhebber.