Old Joy (2006)

Ik heb het gedaan en het was een mooie film. Vrij pretentieloos debuut over twee uit elkaar gegroeide vrienden. Erg observerend, veel mooie landschapsplaatjes en humoristische dialogen met een klein pijnlijk randje hier en daar. Leuk om Oldham te zien acteren en erg mooie muziek van Yo La Tengo. Niks groots of ècht indrukwekkends, wel erg prettig om naar te kijken.

3.5*

Mooie kleine film over twee personen die op zich wel gelukkig zijn, maar er stiekum toch van dromen elkaars leven te leven. De één is een flierefluiter en de ander heeft zich enigzins gevestigd samen met zijn vrouw die in verwachting is. Vond de onderlinge chemie tussen de twee hoofdrolspelers sterk. Tijdens de gesprekken die ze hebben merk je toch wel dat ze elk met hun eigen problemen zitten, zonder dat ze die eigenlijk bewoorden. Vooral een erg mooi was één van de laatste scènes waar London in zijn auto zit met radio aan, waar de hele film even in 2 minuten wordt samengevat (vatte het ook op dat op de radio wordt gezegd, wat hij in die auto dacht.)

Zeker de moeite waard om naar te kijken...

3,5*

WOW, nadat ik wendy and lucy had gezien, en daar vreselijk enthousiast over was, heb ik deze film gehuurd.

De verwachtingen waren hoog, een soundtrack van Yo La Tengo en een acterende Bonnie Prince Billie nodigen zowiezo al uit, maar het verhaal maakt het helemaal compleet.

Ik heb hem twee keer achter mekaar gekeken, de eerste keer liet voor mijn gevoel geen volledige indruk achter.

Daarom die tweede keer, en die deed dat wel, de simpliciteit waarmee deze film je prachtig weet te raken is fantastisch. Yo La Tengo bouwt hier ook nog een zeer sferische soundtrack bij, en Will Oldham en Daniel London acteren zeer overtuigend.

'Gewoon' een weekendje weg met twee oude vrienden die eigenlijk totaal uit elkaar zijn gegroeid, maar elkaar toch volkomen begrijpen.

Mark (die op het randje staat om vader te worden) en Kurt (die elke week wel een tripje door de bossen maakt)

Uiteindelijk komen ze terecht in een idyllisch vredig natuurbad, waar de blik van Mark voor mij het mooiste moment van de film was.

Voor de liefhebbers van deze film, bekijk de prachtige foto's van Justine Kurland eens, heeft ook meegewerkt aan deze film.

Hoofdrol van Will Oldham in een film met Yo La Tengo-soundtrack.
Enige andere keer dat ik Oldham zag acteren was in Matewan en toen was ie een jaar of zestien.
Ik stel me Oldham altijd voor als een hele stille jongen die af en toe een beetje te veeol drinkt, maar hij zou ook zomaar op zijn filmkarakter kunnen lijken.
Ietwat neurotisch zeg maar.
Filmverhaal doet er allemaal nauwelijks toe.
Een soort van Roadmovie gefilmd in een schitterende omgeving en twee personages die gesprekken voeren afgewisseld met pijnlijke stiltes die verraden dat hun vriendschap niet meer is wat het is geweest.
Vreemde scene als ze hun uiteindelijke doel bereiken en die zowel dreiging als (latente?) homoseksualiteit kan uitdrukken.

Mijn probleem met "dit soort films" is vaak dat scènes, dialogen en personages onnodig worden uitgerekt en daarnaast nog eens doorzichtig zijn met een compleet gebrek aan diepgang (terwijl natuurlijk zowat altijd het tegendeel beweerd). En dat is nu ook het geval bij Old Joy.

Aan de positieve kant, heeft de film een prima tempo en doordat er van alles te beleven is, doet deze geen seconde traag aan. Een andere kleine plus zijn de locaties welke langskomen gedurende de reis. En dat was het wel.

Voorspelbaar, boring en Oldham en London maken zich het er wel heel gemakkelijk mee af. Beiden (en anderen) vallen ongelooflijk tegen en acteren dramatisch slecht.

Wat mijn tweede van Kelly Reichardt wel heeft bereikt, is een ontzettend hoog irritatiegehalte.

Old Joy is een rustgevend filmpje wat grotendeels de toon legt op mooie beelden en bijpassende muziek.

Toen ik deze film aanzette dacht ik eerst dat er aardig wat dialogen zouden zijn, dit viel een beetje tegen maar omdat de film mooi en rustig geschoten was blijft het toch goed genoeg boeien.

De karakters zijn interessant genoeg om te volgen en zeggen dingen vaak niet met woorden maar duidelijk wel met bepaalde gezichtsuitdrukkingen.

Old Joy is een ontspannend, kort filmpje die niet veel met knallende dialogen doet maar daarin tegen wel veel met erg mooie en rustgevende natuurshots.

3*

De film werkt juist wel wat mij betreft. Er sluimert iets tussen de twee (wat Oldham op een gegeven moment ook aangeeft) en Reichardt benadert dat op een zeer ongemakkelijke, rustige manier. Juist de dialogen versterken dat. Mijn grootste probleem met de film is dat hij juist wat te kort duurt, een langere film had het geheel een stuk meer bezwerend en confronterend gemaakt. Daarom vond ik haar twee latere films toch ietsje beter. 3.5*

Oh jee.

De wat duffe plotomschrijving hierboven doet de film nog veel spannender voorkomen dan hij eigenlijk is. Veel meer dan "twee oude vrienden gaan een nachtje in de natuur zitten" is het niet. De "ongemakkelijke stiltes" die blijkbaar de kern vormen zijn moeilijk te vatten. Ik vond het vooral erg slecht en ongemakkelijk geacteerd, waardoor dat gepoogd stukje drama nooit echt voet aan grond krijgt.

De twee personages konden absoluut niet boeien, het contrast tussen de twee is er eentje om langzaam bij in slaap te sukkelen. Dat zou misschien gelukt zijn zonder de vreselijke score, de pijnlijk mislukte pogingen tot enige cinematografische opleving en de duffe dialogen en monologen, het zou de film nog wat draaglijk gemaakt hebben. Vooral het stukje over het Indisch mevrouwtje in de supermarkt in een hoogvlieger in al z'n idiotie.

Lelijke close-ups, levenloze kadrage, kleurloze natuur, onbeholpen acteerwerk, geforceerd slice-of-life gebeuren en vooral twee onnoemelijke losers die ik zo uit m'n auto zou gegooid hebben. En dan één of andere oeverloos tokkelsoundtrackje, zoals het hoort natuurlijk.

Reichardt gaat weer de schuif in.

0.5*