Old Joy (2006)

Ga ik toch eens overwegen voor mijn IFFR-programma. Al is het alleen maar om Will Oldham eens te zien acteren.

Ik heb het gedaan en het was een mooie film. Vrij pretentieloos debuut over twee uit elkaar gegroeide vrienden. Erg observerend, veel mooie landschapsplaatjes en humoristische dialogen met een klein pijnlijk randje hier en daar. Leuk om Oldham te zien acteren en erg mooie muziek van Yo La Tengo. Niks groots of ècht indrukwekkends, wel erg prettig om naar te kijken.

3.5*

Inderdaad pretentieloos en aangenaam filmpje. Een verademing vergeleken met de films waar de festivalorganisatie de bezoekers doorgaans mee wil opschrikken.

Mooie kleine film over twee personen die op zich wel gelukkig zijn, maar er stiekum toch van dromen elkaars leven te leven. De één is een flierefluiter en de ander heeft zich enigzins gevestigd samen met zijn vrouw die in verwachting is. Vond de onderlinge chemie tussen de twee hoofdrolspelers sterk. Tijdens de gesprekken die ze hebben merk je toch wel dat ze elk met hun eigen problemen zitten, zonder dat ze die eigenlijk bewoorden. Vooral een erg mooi was één van de laatste scènes waar London in zijn auto zit met radio aan, waar de hele film even in 2 minuten wordt samengevat (vatte het ook op dat op de radio wordt gezegd, wat hij in die auto dacht.)

Zeker de moeite waard om naar te kijken...

3,5*

Tijdens de Q & A legde de regisseuse uit dat ze de radioberichten bewust heeft verwerkt, omdat ze afkomstig waren van het aartsconservatieve 'Air America' en ze de dwaaltocht van de twee ook als metafoor ziet voor een uitvlucht van twee verstokte idealisten in een steeds conservatiever wordend Amerika. Een politiek statement dus.

Old joy is een road movie en heeft "sideways" pretenties, maar dan humorloos en zonder wijn. Het is eigenlijk een behoorlijk treurig verhaal van twee veertigers die midden in een mid-life crisis zitten en gewoon een weekendje weg willen. De gesprekken die er volgen zijn Before sunrise/sunset achtig, maar te weinig doordringend.

3,0*

Ik moet toegeven dat ik enkel ben gaan kijken om Will Oldham (Bonnie 'Prince' Billy) eens aan het werk te zien als acteur. De film maakte op mij nauwelijks indruk.

2*

Ik was altijd verzot op die Amerikaanse indie-films met een klein verhaaltje, kleine omgeving. Hal Hartley era. En dan het liefst een soundtrack met desolate electrische gitaarmuziek. Zoals die van J. Mascis op Gas Food Lodging. Ik zie op een op andere manier weinig meer van dat soort films (al komt The Station Agent in de buurt). Old joy is dus een film voor mij. Soundtrack van Yo La Tengo. Klein verhaal over twee vrienden die elkaar weer eens zien en tijdens een hike in de bossen ontdekken hoezeer ze uit elkaar gegroeid zijn. Klein menselijk leed wordt mooi gecontrasteerd met het nationale leed dat we via de radio tot ons krijgen. De Amerikaanse pers is wat al te hysterisch over deze film, maar een mooie kleine film is het.

Een vreemd, mysterieus, lichtjes homofielgetinte en vooral magisch sfeerfilmpje. De personages waren nogal flat en een echte verhaallijn was er niet. Toch werd ik hier en daar betoverd door de mooie beelden, de leuke muziek en de minimale acteerprestaties van de twee mannen.

2.5*

Toegegeven hij heeft iets, maar beste film op het IFFR

Mooi gefotografeerd, mooie beelden van het Cascade-Gebergte in Oregon. Typisch zo'n film waarbij de stiltes vaak meer zeggen dan wanneer ze aan het praten zijn. Misschien wel zo goed, want de dialogen vond ik af en toe wel wat tegenvallen.

De film duurde trouwens wel érg kort; hij begon om 00.25 uur, en ik geloof dat de aftiteling al om 01.30 uur begon

Naar wat ik heb gelezen en begrepen is deze film wel erg de hemel in geprezen door de (Amerikaanse) pers, en dat is misschien wel een klein beetje overdreven. Maar ik vind het een prima klein arthouse-filmpje.

Kleine maar onzettende ontspannede film.

3,5

Super fijn ontspannende film, met mijn groots held Will Oldham.

Er wordt hier veel over de kleinheid van de film gepraat. Komt op mij over dat mensen het als iets negatiefs zien.

Zo klein vond ik de film niet, of beter gezegd, ik hou ontzettend van kleine films. Een film als deze zegt me eigenlijk meer dan een The Godfather. Intiem, oprecht en ontzettend sfeervol.

Cinematografisch ook dik in orde, muzikaal ook. Genieten dus

4/4,5*

Misschien heb je die verklaring niet helemaal goed begrepen? 'Air America' is juist een (voor Amerikaanse begrippen) progressief radiostation, dat bedoeld is als tegenwicht voor rechtse programmamakers als Russ Limbaugh en zo. Dat is ook de reden dat de hoofdpersoon ernaar luistert: hij komt zelfs duidelijk uit een alternatieve linksliberale hoek. Dat past ook wel bij de cultuur van de steden aan de Amerikaanse westkust, van Seattle tot aan San Francisco en verder zuidelijk. Daar zijn de mensen meestal veel minder conservatief dan in het Amerikaanse 'heartland'.

Sympathiek filmpje, subtiel gespeeld. Wat deze film voor mij vooral interessant maakte, was dat er onder de oude vriendschap van deze twee jongens een zekere onderlinge (en onuitgesproken) vijandigheid schuilging. Ze waren uit elkaar gegroeid en voor de één verliep het leven beter dan voor de ander. De één sticht een gezinnetje, de ander blijft achter. Toch durft geen van beiden dat onderwerp expliciet ter sprake te brengen.

Er waren een paar momenten (zoals in die boshut, als ze een bad nemen in het warme bronwater) dat ik het gevoel had alsof het personage van Oldham iets raars kon uithalen, een daad van agressie tegenover zijn oude vriend. Ook de dialogen hebben iets ongemakkelijks. Uiteindelijk blijft een (al dan niet gewelddadige) confrontatie achterwege, maar de regisseur lijkt te willen aangeven dat zoiets op de loer ligt.

Jammer dat ik deze film gemist heb op TV eigenlijk. Had dit wel willen herzien. Bij elk hier gepost bericht krijg ik daar meer zin in.

Opvallend. Dat had ik helemaal niet eerlijk gezegd.

Ik kan het ook absoluut niet bewijzen. Het was een gevoel dat ik had, en mijn meekijkende vriendin had het ook.

"Sorrow is nothing but worn-out joy"

(als ik de quote goed heb)

Ik was onder de indruk en hoop meer van Kelly Reichardt te zien.

***

Will Oldham speelt zichzelf?

Ja ja, ik weet dat de man OOK een acteercarriere er op na houdt, maar ik kan me er maar niks bij voorstellen.

Een excentrieke kop heeft ie wel, dat heeft ie alvast mee.

Plot heeft wel wat van Sideways.

Iets té ontspannend naar mijn mening, ik had moeite om mijn ogen open te houden...

Snap niet waarom deze film zo geprezen wordt door sommige hier, ik vond het echt een verschrikkelijk saaie film waarin niets tot nauwelijks iets gebeurde; een paar natuurshots met heel veel oeverloze stiltes tussen beiden...

Denk juist dat in die "oeverloze stiltes" de kracht zit. Een film die gebasseerd is op een bepaalde rust, is goud waard in mijn ogen.

Het saaie wat men in deze film kan zien, is iets wat ik totaal niet voel. Kan me goed inleven, voel veel connectie met de hoofdpersonages en shots van de prachtige natuur kunnen wat mij betreft nog veel langer duren. Contemplatie heet zoiets

Misschien een keer herzien, maar ik laat hem nu op 1.5 sterren staan...

Dat ik bijna in slaap viel kwam misschien ook doordat de film nogal laat op tv werd uitgezonden.

Met die oeverloze stiltes valt het trouwens best mee, ik vind er juist sterke dialogen in zitten waar de twee vrienden duidelijk een vorm zoeken voor hun uit elkaar gegroeide levens.

Heerlijk minimaal verhaal met een maximale uitwerking(Het weer contact zoeken, de trip, het ophalen van herinneringen, het uitwisselen van de nieuwtjes in hun levens en de uiteindelijke 'ontknoping' in dat natuurbad), goed geacteerd en het einde is dan een beetje een anti-climax waar je van moet houden... Voor mij werkt het helemaal.

O ja, en Yo La Tengo levert ook nog even een prachtig ingetogen soundtrack die helemaal past bij alle mooie sceneries.

WOW, nadat ik wendy and lucy had gezien, en daar vreselijk enthousiast over was, heb ik deze film gehuurd.

De verwachtingen waren hoog, een soundtrack van Yo La Tengo en een acterende Bonnie Prince Billie nodigen zowiezo al uit, maar het verhaal maakt het helemaal compleet.

Ik heb hem twee keer achter mekaar gekeken, de eerste keer liet voor mijn gevoel geen volledige indruk achter.

Daarom die tweede keer, en die deed dat wel, de simpliciteit waarmee deze film je prachtig weet te raken is fantastisch. Yo La Tengo bouwt hier ook nog een zeer sferische soundtrack bij, en Will Oldham en Daniel London acteren zeer overtuigend.

'Gewoon' een weekendje weg met twee oude vrienden die eigenlijk totaal uit elkaar zijn gegroeid, maar elkaar toch volkomen begrijpen.

Mark (die op het randje staat om vader te worden) en Kurt (die elke week wel een tripje door de bossen maakt)

Uiteindelijk komen ze terecht in een idyllisch vredig natuurbad, waar de blik van Mark voor mij het mooiste moment van de film was.

Voor de liefhebbers van deze film, bekijk de prachtige foto's van Justine Kurland eens, heeft ook meegewerkt aan deze film.

Ik lees dit nu pas en vrees dat je helemaal gelijk hebt. Het is aanstaande IFFR vier jaar geleden dat ik 'm zag en ik heb het inderdaad verkeerd geïnterpreteerd. Waarschijnlijk ben ik in slaap geflikkerd, zou zo maar kunnen tussen al die ellenlange bijzonder interessante Japanse drama's door...

Tjonge. Dit was wel heel saai. Niet mijn type film. Kan het minimalistische wel waarderen, maar dit pakte me TOTAAL niet. De dialogen niet, de personages niet. En de shots vond ik ook niet echt zo bijzonder te noemen. Voor sommige mensen werkt het misschien rustgevend, voor mij was het een slaapverwekkend product...

Hoofdrol van Will Oldham in een film met Yo La Tengo-soundtrack.
Enige andere keer dat ik Oldham zag acteren was in Matewan en toen was ie een jaar of zestien.
Ik stel me Oldham altijd voor als een hele stille jongen die af en toe een beetje te veeol drinkt, maar hij zou ook zomaar op zijn filmkarakter kunnen lijken.
Ietwat neurotisch zeg maar.
Filmverhaal doet er allemaal nauwelijks toe.
Een soort van Roadmovie gefilmd in een schitterende omgeving en twee personages die gesprekken voeren afgewisseld met pijnlijke stiltes die verraden dat hun vriendschap niet meer is wat het is geweest.
Vreemde scene als ze hun uiteindelijke doel bereiken en die zowel dreiging als (latente?) homoseksualiteit kan uitdrukken.

With friends you can share a comfortable silenceliet QT Uma zeggen in Pulp Fiction. En zo is het maar net. En daar schortte het hier aan: Het was en bleef oncomfortabel. Dat was wellicht ook de bedoeling, omdat de vrienden uit elkaar gegroeid waren, elkaar minder te zeggen hadden etc. Maar in een film an deze lengte wreekt dat zich. Ik moest me er 30 minuten over heen zetten dat deze überhaupt 'gezellig' samen weg gingen en vrienden waren (ooit).

Maar goed die comfortable silence dus. Ik ga zelf 2 maal per jaar een lang weekend met vrienden weg (4-6man, 1 maal in de twee jaar mogen onze dames en de kids mee) en herken verder de situatie wel heel erg. Ook wij gaan dan meestal ergens wandelen in de 'natuur' (Ardennen dat werk). Met mij aan boord is er met de navigatie nooit iets mis overigens. Wat wel grappig is is de tegenstelling tussen mensen. Er ligt hier op zolder waar ik dit zit te tikken een stapel werk van mijn vriendin en ook het boek 'beter communiceren met voelers, denkers en doeners', dat ze gebruikt in haar werk als procesbegeleider. Daar staan van die situaties in die je op het werk vaak hebt als je werkt met groepen en verschillende persoonlijkheden. Met vrienden heb je dat ook, maar dan niet op zijn therapeutische manier met een handboek. Gelukkig maar, maar verschillende personen hebben een verschillende aanpak en vragen een verschillende benadering. Fascinerend. Fascinerend ook hoe het kunnen switchen in stijlen om met iemand te praten helpen om soms verder te komen. Ik dwaal af...

Die comfortable silence dus dan maar weer. Hier bleef het te onuitgesproken. Alsof ze niet durfden door te vragen. mag ik concluderen dat de vriendschap hier dus geeindigd is, vanwege dat onvermogen.at punt bleef me te lang zweven, terwijl het politieke statement er wel prima in verweven was.

Yo La Tengo vind ik heerlijk (was het hier ook). Met Oldham heb ik niks en dat zal wel zo blijven. En de hond heet hier Lucy, is dat dezelfde als in haar volgende film?

Ja, de hond van Kelly Reichardt.

Deed mij weinig.

Het concept sprak me best wel aan; een oude vriendschap proberen op te pakken, maar het loopt niet meer. Dit is goed uitgewerkt, het loopt de hele tijd heel stroef. Best knap om zo'n sfeer te creeëren. Wat jammer is is dat dat alles is wat de film heeft te bieden. De plaatjes van de natuur waren aardig, maar zeker niet bijzonder, net zoals het doordeweekse acteerwerk. En om een hele (korte) film te vullen met oncomfort, werkte niet echt. De personages mochten wat mij wel wat interessanter worden, want echt uitgediept werden ze niet. Aan het eind weet je evenveel over ze als in het eerste kwartier: een oude hippie die betekenis zoekt en een aanstaande vader die druk is met werk. Tja, als je ze een interessant verleden geeft, of een boeiend toekomstbeeld dan kon het allemaal wat interessanter worden, maar het blijft steken bij de niet lopende relatie. Leuk, maar niet genoeg. Muziek was wel lekker rustgevend, maar de film heeft me niet heel erg geboeid.

2,5*

Filmpje dat veel rust uitstraalde mede ook door de zeer relaxte muziek maar dat verder toch ook niet zo bijzonder was. Ik was niet bijster geïnteresseerd in de twee mannelijke hoofdrolspelers. Hun probleempjes interesseerden mij gewoon niet. Mijn aandacht ging helemaal uit naar de hond Lucy die in deze film i.t.t. "Wendy en Lucy" weliswaar een onopvallende rol vervulde maar die mij niettemin een heerlijk gevoel gaf. Ook die hond straalde een enorme rust uit. Mooi vond ik de scène waarin 'Woef' haar kop uit het raam van de auto stak terwijl Mark en Kurt door het bosrijke landschap reden pratend over allerlei onbelangrijke dingen.

Kort samengevat; "Old Joy" is geen onaardig filmpje maar kan bij toch niet in de schaduw staan van zijn opvolger "Wendy and Lucy" die ik stukken beter vond mede ook door het mooie spel van Michelle Williams en uiteraard "Woef".

3,0*