The Hoax (2006)

Het gegeven is erg geinig (had nog nooit van deze zaak gehoord) en daarom is het eerste uur van de film ook best vermakelijk, al ontstijgt het nooit het tv-film niveau.

Daarna gaat het vooral mis wat betreft de psychologische ontwikkeling van de hoofdpersoon. Hoe hij helemaal paranoide en schizofrene trekjes begint te vertonen is niet al te best en geloofwaardig uitgewerkt. Daardoor wordt het richting het einde ook steeds minder interessant.

Gere's List

Leugens blijven zelden ongestraft, en dat heeft ook regisseur Lasse Hallström goed opgemerkt. In 'The Hoax', Lasse's eerste echte degelijke prent, geeft hij die leugens vorm via een tegelijk humoristisch en rijk gedetailleerde constructie omtrent de zoektocht naar literair succes en de gevolgen die daarmee gepaard kunnen gaan.
De basis voor deze prent is een verzonnen biografie van eeuwig kluizenaar Howard Hughes, een man die sinds 'The Aviator' op toch wel plotse wijze terug in de belangstelling komt te staan.

Hallström zelf bezit nog steeds niet meteen de trekken van een begenadigd filmregisseur, maar zijn regie in 'The Hoax' is effectief en bij wijlen glamoureus.
Effectief in het vertoon van licht cartoonesk cameraebruik, uiteraard naar analogie met de droge humor, die haast geheel afkomstig is van de geweldige verschijning genaamd Molina.
Het glamoureuze aspect kan dan weer worden teruggevonden in de op film-noir geïnspireerde finale, meerbepaald in de typische vluchtscène en de 'Sunset Boulervard'-achtige zwembadscene..

De grote held in 'The Hoax' is echter Richard Gere, die zich het personage Irving helemaal eigen maakt; zelfs een komische Hughes imitatie vormt geen probleem. Een imitatie zich overigens snel meester maakt over het personage van Gere. Hoe een overdosis macht en een ongezonde drang naar succes, een psychologische ondergang tot gevolg kan hebben: Irving makes Hughes, and becomes Hughes...

Kleine 3.5*.

Jammer dat Hallstrom van een fascinerend gegeven geen fascinerende film kan maken. Het verhal kabbelt maar wat voort en is bij vlagen maar écht interessant. Gere werkt ook niet helemaal lekker als hoax-schrijver Irving, vond Molina persoonlijk beter. Het was dramatisch gezien natuurlijk mooier geweest als Irving net als Hughes (volkomen in isolement) geëindigd was. Was nu een beetje een vlees noch vis einde helaas. Wanneer gaat Haalstrom weer eens echt goeie films maken (zijn Zweedse werk Mit Liv Sum Hund en zijn begin werk in de VS: What's Eating Gilbert Grape en het zwaar onderschatte Once Arround), in plaats van zich bezig te houden met standaard Hollywood formulewerkjes (die overgens altijd nog beter zijn dan het gros, vooral door de regie van Hallstrom natuurlijk)?

3*

Sterke film met een interessant gegeven, prachtig gespeeld. Drama en humor gaan hand in hand, al wordt de film grimmiger en serieuzer naarmate hij vordert. Gere is uitstekend in de onsympathieke maar charismatische hoofdrol. Samen met Alfred Molina (voortreffelijk) vormt hij een geweldig duo. Ingenieus script, helder verfilmd door Hallstrom, die zijn beste film in jaren aflevert.

Vandaag gezien maar ik ben niet echt tevreden. Doordat er constant snel in wordt gepraat raakte ik de draad een beetje kwijt. Het einde is beter en duidelijk.

Met de acteerprestaties is verder niks mis mee.

Hoewel er best wel behoorlijk wat zwakke punten in deze film zitten, kon ik puur vanwege het enorme plezier dat ik had bij het kijken van deze film er niet onderuit om 4,5 ster te geven. Enkele wijzigingen in het script en de cast, en het had voor mij zelfs 5 sterren geweest. Vooral Gere vond ik ondanks dat ik hem sterk vond spelen, niet echt geschikt voor de rol.

The Hoax

Het waargebeurde verhaal over de valse autobiografie van Howard Hughes. Laatst was hij op tv. Toen heb ik hem helaas moeten missen wegens een drukke agenda. Nu toch weten op te zetten. Richard Gere vind ik een geweldig persoon. Mocht je het terug willen zien bij de Graham Norton show was hij geweldig! Daar gaat het alleen niet over.
Voordat ik de film begon heb ik een klein beetje research gedaan over Hughes en de valse biografie. Van deze film kon ik echt genieten.

De film begint gelijk erg sterk. De desperate situatie van Clifford wordt gelijk duidelijk gemaakt met één mislukte publicatie. Dit geeft gelijk het motief aan voor de rest van het verhaal. Met een kleine vooruitblik wordt daarvoor nog even wat nieuwsgierigheid gewekt en je zit er helemaal klaar voor.
De daarop volgende gebeurtenissen zijn zeer duidelijk en chronologisch verteld. Met wat humor en een eenzijdige rapportage van het verhaal wordt een ambiance gecreëerd waarin je het gevoel hebt dat het helemaal niet zo slecht is wat Clifford doet. De oplichterij en vooral de manier waarop is zeer vermakelijk en goed uitgewerkt. Misschien op een gegeven moment een tikkeltje langdradig, maar dan komt het zeer sterke einde.
Want het einde is prachtig! Cliffords daden komen aan het licht. Zelf raakt de man verdwaalt in zijn eigen paranoia en overvloedig drankgebruik. De rampen stapelen zich één voor één op. Clifford ziet iedereen tegen zich en maakt allemaal complottheorieën. Het is prachtig om te zien hoe hij alles verbeeldt.. Het uiteindelijke einde, waarin de paranoïde theorie over de relatie tussen Hughes en Nixon waarheid blijkt te zijn vond ik een zeer mooi en krachtig einde.

Richard Gere zet hier weer een memorabele prestatie neer. Over het algemeen presteert hij redelijk oppervlakkig in de film. Op het einde weet hij echter ver boven de rest in de film uit te stijgen. Zijn acterend vermogen ligt op een zeer hoog niveau. De paranoïde sfeer wordt grotendeels door hem neergezet. Het is zo weergegeven dat je niet meer wat wie nou de waarheid spreekt. (Uiteindelijk wordt het allemaal duidelijk verwerkt natuurlijk) Mijn complimenten!
Alfred Molina vond ik een beetje een drollige rol spelen. Zoals ik het zou noemen: de flapdrol/de pannenkoek van de film eigenlijk. Toch is zijn simplistische gedrag niet storend. Eigenlijk als je goed kijkt zie je er een geweldig intelligente man achter steken. Zo ervoer ik het tenminste.

Uiteindelijk is alles lekker los weergegeven. De luchtige vergaderruimtes, en de imaginaire scènes zien er zeer goed uit en creëren zeker een goede sfeer. Alles is niet te moeilijk gedaan en dat is wel prettig. Het gaat tenslotte om het verhaal.
Als laatste wil ik nog even het laatste nummer noemen wat er werd afgespeeld. You Can't Always Get What You Want van The Rolling Stones weet mij elke keer weer in beroering te brengen. De teksten passen natuurlijk perfect in het verhaal. Echter omdat ik het zo'n mooi nummer vind gaat de film alleen maar voor mij omhoog, maar dat is heel persoonlijk uiteraard.

The Hoax is gewoon een heerlijke film die vermakelijk wegkijkt. Een erg sterke film.

4*

Aanvankelijk geamuseerd toegekeken naar de grappige, anecdotische toestanden maar algauw verzuipt de film in een wirwar van verwarde verhaallijntjes, onduidelijke conversaties en wordt het moeilijk om volgen.

Eigenlijk niet zo interessant. Gere zit wel goed in zijn rol en dat is het meest positieve.

Deze ook eens meegepikt via tv en 'k vond hem wel te versmaden. Vooral het eerste deel was wel leuk gebracht, het tweede deel vond 'k wel iets minder, dan was de film meer dramatisch getint.

Qua cast mochten we zeker ook niet klagen en kwamen ze overtuigend over. Verder vond 'k de muziek ook wel het vermelden waard.

Toch wel eens het bekijken waard.

Prachtig verhaal, prima spel van Gere en Molina, en mooie momenten wanneer werkelijkheid en fantasie door elkaar gaan lopen (Gere die zich als Hughes verkleedt, zijn "kidnapping" naar Nassau). Voor Amerikanen vermoedelijk betekenisvoller omdat Clifford Irving voor velen misschien nog een "bekende Amerikaan" is en Howard Hughes een figuur van mythische proporties, maar als Nederlander heb ik hier toch ook met veel plezier naar gekeken, en het is altijd leuk om Eli Wallach weer eens te zien, ook al was zijn rol hier wel héél erg klein (éven dacht ik dat op het einde van de film misschien zou blijken dat hijzelf al die tijd eigenlijk Howard Hughes was geweest zonder dat Gere en Molina dat doorhadden). Naast The aviator is er trouwens ook nog Melvin and Howard (1980) van Jonathan Demme, met Jason Robards als (misschien) Hughes.

Toch wel een indrukwekkend verhaal in deze film.

het er deze tweede keer nog meer van kunnen genieten dan de eerste maal.

Toch wel een aanrader !!

Alweer een tijdje geleden dat ik deze film gezien heb. Het is ook typisch een film die ik 'even tussendoor' gekeken heb. Lasse Hallström zou enkele jaren na deze film met Gere het aangrijpende Hachi: A Dog's Tale maken, dus ik was op zich nog wel benieuwd naar deze eerdere samenwerking.

The Hoax is een rechttoe rechtaan speelfilm. Je kunt op basis van het plot goed van tevoren bepalen om wat voor een soort film het gaat en of je dit interessant gaat vinden. Klaarblijkelijk is het gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Met dit in mijn achterhoofd, waren er wel enkele scènes waar ik van stond te kijken ('kan dit echt op deze manier gebeurd zijn?'). Ik weet niet in hoeverre men uiteindelijk dicht bij de werkelijkheid is gebleven, maar het voornaamste probleem waar ik tegenaan liep, was dat de film er niet in slaagde om constant mijn aandacht vast te houden.

De film is interessant, zakt dan weer in en wordt vervolgens weer iets spannender (met name wanneer Irving tegenslagen te verwerken krijgt). Op deze manier gaat het eigenlijk continu door. In ieder geval vind ik dat de film iets had mogen worden ingekort, want het voelde uiteindelijk een beetje langdradig aan. Daartegenover staat wel een sterk spel van de cast. Richard Gere speelt zijn hoofdrol met gemak, maar ook de bijrolacteurs zijn overtuigend. Daarnaast is de aankleding van de film prima verzorgd. Het is geloofwaardig dat de acteurs zich in de jaren 70 wanen.

Benieuwd naar de uitkomst, heb ik de film zonder al te veel moeite uitgekeken. Het gaat hier zeker niet om een hoogvlieger, en er wordt keurig binnen de lijntjes gekleurd. Dit neemt niet weg dat The Hoax prima dienst doet als zondagavond 'vuller'.

3*