Koroshiya 1 (2001)

Voor het verhaal dat op zich niet zo boeiend en daarbij ook nog erg chaotische bedoening was hoef je deze film niet te bekijken. Er is een Yakuza-baas vermoord en zoek. Echter doet regisseur Takashi Miike alles goed om een heerlijke exploitatiefilm ervan te maken. Hij weet als geen ander te choqueren met extreem geweld, seks (verkrachting), sensatie en (lichamelijke) vernielingen. Deze wreedheden zijn zo bizar, waardoor je ze domweg niet serieus kan nemen. Menigmaal zat ik met een dikke grijns op mijn gezicht de over-de-top gekheid te bekijken. Het is een twee uur durende wervelwind van geweld die vermoedelijk vooral weggelegd is voor de liefhebbers van een staaltje slechte smaak. Een prima filmpje dus!

Matige film waarin een verdwenen baas van een criminele bende voor veel ophef zorgt. Het simpele verhaal weet voornamelijk niet te boeien vanwege de wat rommelige montage (een meer gestructureerde opbouw was niet verkeerd geweest). Bovendien duurt de film ook te lang. Een aantal brute scenes (grotendeels martelingen) met goeie make-up effecten. Een kleine 2.5 sterren.

"Mijn inziens zijn er twee manieren om naar Ichi the Killer te kijken. Ofwel je neemt het allemaal bloedserieus, ofwel je beschouwt het als een cartooneske geweldskomedie. Ik zie Ichi the Killer als een titel uit de tweede categorie, een knetterenergieke achtbaanrit met veel bloed en krankzinnige bochten, om je op het eind ademloos achter te laten. Kakihara, de sadomasochistische rechterhand van maffiabaas Anjo, moet in actie komen als de gangster in kwestie is verdwenen. Hij komt op het spoor van ene Ichi, een verlegen jongeman met onverzadigbare bloeddorst.

De hele film draait om het conflict in spe tussen Kakihara en Ichi. Regisseur Takashi Miike gebruikt de opkomende climax als rode draad en grijpt de kans om subplotjes en bijpersonages te verkennen. Zo maken we kennis met een agent die worstelt met zijn verleden en tot overmaat van ramp zijn wapen heeft verloren, zijn er drie mannen die om onbekende reden wraak willen nemen op Anjo, en loopt er een prositituee rond met dezelfde seksuele voorkeuren als Kakihara. Hij leeft zich intussen uit met martelingen die zo nonchalant worden verbeeld dat ik het lastig vind een grinnik te onderdrukken. (...) De één zal er kotsneigingen van krijgen, de ander (zoals ik) zal er de gitzwarte humor van inzien.

Minder grappig zijn de acties van Ichi. Hij heeft een mes verborgen in zijn laars en is begiftigd met een soepel been. Zonder problemen hakt hij zijn slachtoffers in stukjes. Letterlijk. (...)

Het is zonder meer een smerige film met groteske bloedfonteinen, Miike brengt het allemaal wel met een vette knipoog. Het is horror, drama, komedie, wraak, vrijwel elk genre past er wel in. De montage en muziek geven de titel een onuitputtelijke energie mee, de plotwendingen volgen elkaar in hoog tempo op. Ichi the Killer is zeker een van de betere controversiële films uit de filmgeschiedenis."

Clash van extremen | Recensie | DVD | FilmBekeken

Aan mijn slecht geschreven berichten uit 2005 zie ik dat het alweer vijftien jaar geleden is dat ik deze had gezien, wat vliegt de tijd. Dit was toch één van mijn eerste Japanse films waarmee het allemaal is begonnen. Waar veel mensen in mijn omgeving toen, en nu nog steeds helaas, met een grote boog om alles wat 'Chinees' (en dus Japans, Koreaans etc.) is heenlopen was ik enorm geïnteresseerd in dit land en zijn films. Hoe ik met mijn stomme kop toen nog diverse videotheken ben binnengelopen om naar deze titel te vragen; uiteraard wisten die commerciële en inmiddels opgedoekte toko's in mijn buurt niet van het bestaan van deze film. Aangezien ik niet van een release wist had ik de stoute schoenen maar aangetrokken en de film via de illegale weg binnengehaald wat ook meteen mijn eerste illegale download ooit was *pinkt traantje weg*. Goed, niet iets om echt trots op te zijn, maar het mag duidelijk zijn dat Ichi veel voor me betekent op filmvlak. Het zorgde dat mijn liefde voor torture horror hartstochtelijker werd en het opende mijn deur voor het o zo fijne Yakuza-genre.

De film is in de basis een standaard Yakuza-verhaal waarin groepen tegen elkaar worden opgezet. Wat de film net wat specialer maakt is dat de moordenaar geen Yakuza is die de macht wilt grijpen, maar de instabiele Ichi die mensen weinig subtiel en met veel bombarie om het leven brengt. Wanneer de sado-masochistische Yakuza Kakihara hier lucht van krijgt zet hij met een grote glimlach de achtervolging in op zoek naar ultiem pijnlijk genot. Dit laatste is waar Ichi the Killer in uitblinkt; het in beeld brengen van ultieme martelpraktijken die het liefst met een knipoog bekeken moeten worden.

Ik ben inmiddels zelf al meerdere keren in Kabukicho geweest; de sfeer die er doorgaans hangt is nu ook goed voelbaar. De nauwe straatjes, de ongure types en de talloze kantoorpandjes die boven de illegale gokhuizen en seksclubs huisvesten. In het echt lopen er wel wat meer toeristen, maar dat het een buurt is waar je niet stoer moet gaan lopen doen moge duidelijk zijn. Dat de Yakuza vingers afhakken is ook bij het grote publiek wel een beetje bekend, maar Miike brengt het nog tien stappen verder. Deze film is één en al pijn met scenes waarin mensen doormidden worden gehakt, met kokende olie overgoten, met naalden worden gestoken of simpelweg in elkaar worden gebeukt. Ook wordt verkrachting en huiselijk geweld niet geschuwd waardoor deze film sinds zijn release in een aantal landen is geband. Dat dit gepaard gaat met een hele hoop ingewanden en enorme bloedsproeiers maakt het zo over de top dat het nauwelijks serieus te nemen is, gelukkig. Op een gegeven moment moest ik nog lachen om de zoveelste slachtpartij in Kakihara's kantoor, je zult het maar steeds moeten opruimen.

Grootste blikvanger van de film is ongetwijfeld Tadanobu Asano als Kakihara. Sinds zijn verschijning als Kakihara noem ik Asano vaak zonder twijfel als favoriete Japanse acteur. Hij doet het fenomenaal. De blonde lokken, de opvallende kledingstijl, de littekens in zijn gezicht die verraden dat hij al wat op zijn kerfstok heeft maar vooral de twee ringen in zijn vangen die zijn mond bij elkaar houdt is geniaal bedacht en verbeeld goed het angstaanjagend monster dat ie is. De subtiele lachjes wanneer hij iemand pijnigt of wanneer hij een nieuwtje over Ichi hoort, heerlijk. Elke scene met Kakihara is spannend omdat hij zo onvoorspelbaar is wat een aantal memorabele scenes oplevert. Dat kan ik van Ichi niet zeggen, een verschrikkelijk irritant en aanstellerig personage die gerust anders neergezet had mogen worden. Ik weet dat het van oorsprong een manga is, maar wat heb ik me zitten ergeren aan dat gejank van hem. Verder is de film doorspekt met grote namen als Terajima, Kunimura, Tsukamoto en SABU. Een clubje die elke film tot een hoger niveau brengt.

Qua beeld en geluid is het goed geschoten met hier en daar een uitspringer. Bij sommige shots had ik zelfs het idee dat Tsukamoto misschien wel iets in het hoor van Miike heeft gefluisterd. De CGI was toen, maar zeker ook nu, nooit echt mooi maar dat is de insteek ook niet. De film is compleet over de top, al snap ik dat mensen zoveel geweld sowieso niks vinden. Ik ben hier jaren geleden via mijn liefde voor horror op gestuit toen ik een trailer zag, toen Youtube er nog niet eens was. Achteraf kan ik zeggen dat die overstap naar de Japanse cinema me veel goed heeft gedaan.

Derde Miike.

En ik denk ook voorlopig weer de laatste die ik van hem hoef te zien. Vroeger vond ik wel meerdere films van hem interessant, maar vooral omdat ik toen afkwam op extreem geweld en veel bloed. Na het zien van Ichi the Killer denk ik dat ik enkel nog een film van hem hoef te zien als deze ooit eens gratis voorbijkomt ofzo.

Ichi the Killer begint wel heerlijk apart en direct als een soort ADHD-film waar ik even behoorlijk van schrok. Hier hou ik namelijk ontzettend van, maar na de opening daalt het tempo helaas al snel. De film wordt voor mij dan ook direct minder interessant ondanks de vele aardig gestoorde sequenties die best snel achter elkaar voorbij schieten.

Deze film kwam vroeger op mijn lijstje te staan vanwege de status, maar daar kijk ik tegenwoordig meer mee uit omdat de film dan vaak tegenvallend is, en zeker uit dit continent. Maar ook met neutrale verwachtingen vond ik Ichi toch een aardig taaie zit die behoorlijk lang duurt met een speelduur van 129 minuten.

Ook het genre blijft me niet erg liggen, vooral niet uit het Aziatische continent. Horror/komedie is ook redelijk misplaatst, ik zou er eerder misdaad/komedie van maken. De humor is in ieder geval niet aan mij besteed, al houdt Miike zich gelukkig nog een beetje in qua drukte. Ik vond Ichi als personage best leuk, en dat is zeldzaam voor een Japanse film.

Het geweld wordt redelijk cartoonish gebracht, de karakters zijn zeer gestoord en het verhaal heeft zowaar nog wat in z'n mars. Waarom vond ik het dan toch niks? Vooral omdat het me allemaal niet zo wil boeien. Ōmori vond ik een heerlijk personage spelen, en alle scenes met hem zijn raak, alle andere scenes veel minder.

Buiten Ichi zelf wil namelijk geen enkel personage me boeien, inclusief de gestoorde personages zoals die van Asano, die prominent op de posters staat. Actiescenes vond ik allemaal maar matig in beeld gebracht en het algemene acteerwerk slecht. De kale inrichting van de buitenscenes deed me ook niet bepaald springen.

Verhaaltje zelf heeft redelijk wat te vertellen maar ik geloofde het allemaal wel. Finale was wel weer lekker apart, maar daarbuiten is er weinig in deze film waar ik van kan genieten. Zat voor mij regelmatig tegen het saaie aan, maar Miike is dan ook gewoon niet mijn regisseur denk ik zo. Audition vond ik nog best te doen, maar de rest weet me niet echt meer te overtuigen tot zover.

Langzaamaan de Aziatische cinema aan het ontdekken en dit met films die de ene keer meteen goed vallen, maar soms ook ronduit bevreemdend zijn en waar ik helemaal niets mee heb of kan. En het zal vast niet verbazen dat Itchy The Killer onder de laatste valt.

Het moge bekend zijn, een vermiste/ vermoordde maffiabaas, een ronduit doorgedraaide enforcer opzoek naar antwoorden en Itchy de mysterieuze hitman. Nou, laat maar komen dacht ik met deze film waar de kernwoorden marteling, sadisme en manga zijn. En ik moet zeggen dat de film me het eerste uur redelijk tot aardig bevalt met al zijn smerigheid, kolder, kleurrijkheid en hysterische muziek. Op dat moment stevent de film met de dwaze Kakihara, de mysterieuze killer en de gebeurtenissen die ik eerder zie als een horror komedie toch aan op een voldoende. Komisch is dan op zijn minst de slachting waarbij de drek soms van het plafond druipt en de onrust binnen de yakuza zelf die ook niet precies weten hoe om te gaan met Kakihara.

Het is toch op de helft wanneer de klad erin komt en de film steeds verder afzakt en mijn interesse begin te verliezen. Op een bepaald moment is de leuk af van alle smerigheid en sadistische martelingen en zit ik tevergeefs op een mooie showdown te wachten tussen tegenpolen Kakihara en Ichy. Over Ichy gesproken, de tegenstellingen tussen zij karakter en daden zullen ongetwijfeld als grap bedoel zijn maar ik kan hier helemaal niets mee. De nerdy hitman wekt al even weinig sympathie als de sadistische enforcer. Vooral wanneer Ichy het padje helemaal kwijt raakt tegenover Karen en de confrontatie met Kakihara helemaal niets wordt. Een andere gebruiker rept over de martial arts kunsten van Ichy, ik heb vooralsnog weinig actie gezien van deze huilebalk. Vooral het laatste half uur is een rare en totaal niet meer boeiende opeenstapeling van rare, absurde, sadistische en onnozele dingen waarin de film zich zelf verliest. Alsof de maker zich ieder scene weer wil overtreffen met iets raars of baars.

En zo eindigt het bevreemdende, absurde en soms hysterische Ichy the killer erg onbevredigend. Met alsof men zelf het pad volledig kwijt raakte in alle martelingen en onzin om na het film zich nog te realiseren dat er misschien nog iets anders in de film gemoeten had. Iets meer verhaal, logica, een boodschap of een aansprekend personage. Nog wel te benoemen is het camerawerk en bepaalde sfeer aspecten, vooral de korrelige scene waar Ichy na een slachtpartij door de gangen dwaalt met verschillende overpeinzingen is erg fraai.

Afijn, het moge duidelijk zijn, niet echt mijn ding.

Ichi the Killer was zo'n film waar je via via over hoorde in 2001-2002, en ik had hem ooit op DVD lang geleden. Die dvd kwam echter pas jaren nadat deze befaamde film op mijn radar verscheen in mijn collectie, en nadat ik Ôdishon (1999) toen hij uitkwam behoorlijk fascinerend had gevonden. Je zou verwachten dat ik als filmliefhebber deze gewelddadige cultfilm over de yakuzawereld in mijn studententijd dan toch vrij snel zou hebben verorberd. En toch, had ik hem toen al mijn dvd's een jaar of wat geleden naar Tonypulp gingen, nog steeds niet gezien. Daar moest natuurlijk hoognodig wat aan gedaan worden, en de horrorchallenge en Theunissen zijn Gore thema waren een prima excuus om hem nu eindelijk eens op te zetten. In de door L'immagine Ritrovata gerestaureerde en door Takashi Miike goedgekeurde versie uiteraard.

Koroshiya 1 is gebaseerd op een manga van auteur Hideo Yamamoto, die ook nauw meewerkte aan de film. Hoewel het misschien niet je de eerste gedachte is bij deze film, heeft Yamamoto het plot beschreven als "een liefdesverhaal". Kakihara en Ichi vertegenwoordigen de complete uitersten van hun rollen in de BDSM-wereld; Kakihara is de masochist en Ichi is de sadist. Eigenlijk al voor de titel uit een vers gedrapeerd kwakje tevoorschijn komt, heeft Miike reeds duidelijk gemaakt dat Ichi geen film gaat worden voor de tere zieltjes, mocht daar na de poster nog twijfel over bestaan.

Bij het twintigjarig jubileum van Miike's gewelddadige hit, verschenen er uiteraard de nodige artikelen, bijvoorbeeld over hoe Ichi ultra-violence naar de mainstream media bracht. Ik ben wel benieuwd in hoeverre de nieuwe generatie filmkijkers een film als deze nog gaat ontdekken. In 2022 is er nog geen enkel bericht op de pagina van de film geschreven. Zonde. Net zoals het zonde is dat ik deze niet ben gaan kijken destijds; ik neem aan dat hij in Groningen wel gedraaid heeft bij Forum Images. Maar zou ik Ichi écht goed hebben gevonden? Ik betwijfel het wel een beetje. Er zitten toffe scènes in, en memorabel zou ik het zeker hebben gevonden. Maar wat verontrusting betreft en fascinatie, blijf ik Audition toch de meer biologerende film vinden. Ik rond desondanks wel af naar boven.

3,3*

"Kakihara! What the fuck do you think you are doing?”
"Just a little torture.”

Best tof! Ik ben zelf nog niet heel bekend met het werk van Takashi Miike, ik heb er nog maar drie (met deze dus vier) gezien maar, ik weet al best wel dat het een heftige bedoeling kan zijn. Miike houdt zich niet snel in, en dat was hier ook echt niet het geval. Eigenlijk altijd een beetje vergeten bij mij, ik ben nou ook niet zo snel iemand die iets van de Aziatische cinema aanzet maar, misschien moet ik dat maar eens wat vaker gaan doen. Dit was in ieder geval wel weer een heerlijke binnenkomer, wist ook totaal niet wat ik van deze film kon en mocht verwachten dus dat beviel me wel.

Misschien kan ik ook wel met een gerust hart zeggen dat ik Kakihara één van de vetste villains ooit vind. Zeker met het moment dat hij zijn rook uitadement via zijn littekens. Voor mijn gevoel is het duidelijk niet de bedoeling dat Miike dit heeft beschouwd als horrorfilm maar, het extreme geweld is wel echt een waanzinnig vette toevoegen, daar kon ik wel wat mee.

De torture in deze film s wel echt onwijs ziek, en dat maakt de film echt. Waanzinnig lomp, heel vet maar ook behoorlijk smerig. Misschien wel één van de betere films die ik in de oktober maand heb gezien. Ik begin Miike te loeven, en kon dit ook wel echt waarderen. Ik ga zeker meer van zijn werken zoeken.