No Way Out (1987)

Vandaag voor de tweede keer deze film gezien. De eerste keer moet ergens eind jaren 80 geweest zijn. In mijn herinnering best een spannende film. Dus wilde hem nog wel eens zien.

De eerste 45 minuten zijn niet best. Er wordt niet al te best geacteerd. Gelukkig komt alles in een stroomversnelling terecht. Wat de film goed doet. Natuurlijk is de setting zwaar verouderd en zijn er later veel betere films met een soortgelijk verhaal. Het blijft toch wel een vermakelijk kat en muis spel. Ik vind het wel 1 van de minste rollen van Gene Hackman.

Matig.

Verhalend loopt No Way Out niet bijster vloeiend. De achterliggende gedachte om het personage van Kevin Costner de boel te laten onderzoeken lijkt er nogal bij de haren bij gesleurd en het komt mijns inziens het verhaal niet ten goede. Echt spannend wordt het daardoor nooit, krampachtig des te meer. Costner is voor een keertje wel oké, van Gene Hackman's prestatie ben ik minder kapot. In z'n geheel iets te degelijk, en daardoor een tikkeltje te stroef en saai.

2,5

Na een langzame start kom de film wat op gang, wat ook resulteert in een best spannende afloop.

3.5 ***

Als Paasafsluiter dit tussendoortje in de vorm van No Way Out die ik ergens wel als titel meende te herkennen maar verder niets van wist. Sterker, eind jaren '80 begin jaren '90 tilt het mijn inziens op van dit soort films waar een advocaat voor rechercheur begint te spelen en een enorm complot ontrafelt met gevaar voor eigen leven, en niet altijd even interessant of goed. En tot die categorie behoorde No Way Out helaas ook wel een beetje.

En eigenlijk begint de film al superslecht met de zogenaamde heroïsche actie van Farrell, want waarom zou er in godsnaam iemand met zulk pokkenweer als uitkijk op de boeg van het schip staan? In hemelsnaam, wir bedenkt zo iets? Maar goed, dat daargelaten ontspint zich toch wel een redelijk plot rond een driehoeksverhouding die niet goed afloopt waar de minister van Defensie uiteindelijk het meeste te verliezen heeft. De politicus laat zich vlak na het gebeuren wel erg onpolitiek en dom uit over het incident want in plaats van een stonecold murder is het toch eerder een kwestie van dood door schuld en kan ik me niet voorstellen dat een snelle denker als een minister en politicus dat niet vanaf het eerste moment zal benadrukken gericht op zelfbehoud.

Na dat minpuntje ligt de focus andermaal weer op het plot met een fictieve Russische spion die de dame in kwestie vermoordt zou hebben waarop de jacht mag ontbranden met Tom Farrell in de voorste gelederen die notabene onderdeel is van de driehoeksverhouding wat opzich interessant te noemen is. Maar natuurlijk zit er wel weer een minpunt aan te komen, in dit geval met zo'n gedateerde overdreven jaren '80 achtervolging waar ontzettend agressief wordt gereden en meer schade wordt veroorzaakt dan dat dit nut heeft. Vervolgens heeft de film dan wel weer een goede fase en behoorlijke opbouw richting de finale in het Pentagon met Hackman die zich in alle bochten wringt en wel een andere 'patsy' zoekt.

En zo is No Way Out het gebruikelijke potje turven met het nodige aan matige en redelijke punten maar valt me vooral op dat we niets nieuws noch bijzonders zien de mooie Sean Young daargelaten. Hackman en Costner maken er het beste van maar eindresultaat is toch dat No Way Out weinig bijzonders is.

Redelijk, afgezien van die ongeloofwaardige kleffe jaren 80-romance dan