Metal: A Headbanger's Journey (2005)

Als liefhebber van het genre moest ik deze docu natuurlijk zien. Het is allemaal overzichtelijk en leuk gedaan en het is ook prima om al mijn helden voorbij te zien komen. Het is een oprecht en interessant document maar voegt weinig toe. Het is als het ware een encyclopedie op beeld. Neemt niet weg dat deze docu zeker zijn charmes heeft en vakkundig is gemaakt

Leuke documentaire; niet echt diepgravend maar wel zeer informatief en vermakelijk. Natuurlijk mis je altijd wel een persoon of band, maar het is knap hoeveel info men in anderhalf uur heeft weten te proppen zonder dat het een chaos wordt. Uitstekend gemonteerd en in de interviews worden zinnige dingen gezegd. Het grappigst van iedereen is Ronnie James Dio, met zijn hilarische uitspraken over Gene Simmons.

Vooral erg vermakelijke docu over de metalscene en de muziekstroming in het algemeen. Erg goed is het nu ook weer niet, nogal simplistisch.

De makers hebben nogal kritiek op wat de buitenwereld allemaal voor vreemde bedenkingen heeft over metal en gaan vervolgens juist over al dat soort randverschijnselen uitweiden, tja.

Leuk om Children of Bodom effe live te horen.

Hopelijk komt er ook eens een dergelijke docu over hip-hop. Vooral voor leken zijn dit wel aardige films.

Aardige documentaire en zeker het eerste uur is best goed, het laatste gedeelte met al die Noorse Black Metal bands vond ik niet echt boeiend. Het interview met Mayhem was het meest hilarische, die waren echt totaal niet geïnteresseerd in de interviewer (men zeikte hem min of meer af) en kraamde alleen maar onzin eruit Ook leuk om wijlen Ronnie James Dio (geweldig persoon) nog eens terug te zien. Hij zag er toen eerlijk gezegd niet best uit.

Het is jammer dat deze documentaire maar iets van 90 minuten duurt want dat is gewoon veel te kort om de metalscene uit te leggen. Het indelen van bands in deze documentaire vond ik zeer goed maar het nadeel was dat maar steeds één band van een bepaald genre aan het woord kwam. Men had beter aan iedere genre 20 minuten kunnen besteden. Dan was het wel geen documentaire van 90 minuten geworden maar 900 minuten. Maar al met al vond ik het een goede documentaire die me weer terug in de tijd bracht en me ook 15-25 jaar jonger liet voelen

Aardige documenataire waarbij een levenslange metal-fan (Sam Dunn) op zoek gaat naar de wereld rondom en achter de metal-muziek. Een duidelijke opbouw en genoeg leuk materiaal bestaande uit concertopnames en veel interviewstukjes met veel verschillende mensen. Maar het blijft allemaal een beetje aan de oppervlakte, naar mijn mening. Voor de echte die-hard-metal-fan waarschijnlijk nog leuker en interessanter.

“I’m a metalhead and I’m proud”

De documentaire voor metalheads door een metalhead. Leuk om deze toch vrij snel gezien te hebben. Tijdens een verdwaalde avond op ‘MovieMeter’ drukte ik in de zoekbalk het woord ‘Metal’ in en ik was erg benieuwd wat daaruit zou komen, en toen stuitte ik vrij snel op deze documentaire. Gelijk opgezocht en aangezet, nu we toch in een quarantaine leven en ik niet naar mijn sport kan, heb ik tijd zat deze dagen.

Kijkend naar de documentaire deed mij eigenlijk best veel plezier. Sommige weten het misschien hier al wel een beetje, misschien wat van mijn ‘volgers’ maar ik ben ook een metalhead in hart en nieren dus mijn interesse was al gauw geschept na een documentaire van mijn muzieksmaak. Genietend van de leuke beelden van festivals en feestjes (wat dit jaar waarschijnlijk allemaal de soep in loopt) en van de leuke interviews werd al snel één ding erg duidelijk; ‘Sam Dunn’ houdt het allemaal erg bescheiden, de geschiedenis van metal wordt naar voren gehaald en zijn conclusie word op het einde een beetje snel tussen neus en lippen door verteld. Voor de rest krijgen we standaard dingen te horen, en dan wel hoe geweldig de community vaak is, maar dieper op de muziek word er niet echt in gegaan.

Ik ben persoonlijk wel blij dat we hier niet de standaard gezicht aan het woord zien, zoals een ‘James Hetfield’ die bijna iedereen wel kent. Ik vond het juist tof dat een ‘Bruce Dickinson’ in deze documentaire werd gebruikt, en ook de oude legende ‘Ronnie James Dio’. Beiden mijn favoriete zangers in de metalscene.

Maar door het save spelen van ‘Sam Dunn’ krijgen we keurig antwoord op de vraag waarvoor hij op pad is gegaan. Veel geschiedenis van de muziek en leuke sfeerportretten. Zelf mistte ik wel een band als ‘Megadeth’ afijn. Er zijn genoeg dingen in de metalwereld om over te praten en ik vond dat ‘Sam Dunn’ het over het algemeen erg netjes heeft gedaan. Het duurt nergens overdreven lang en het was interessant om naar te kijken.

4.0*