A Guide to Recognizing Your Saints (2006)

Een niet onaardige film over ouder-kind relaties en opgroeien in een slechte buurt. De vertelstructuur werkt niet altijd even geweldig en maakt de film, zeker in het begin, wat hak-op-de-tak. En een groot talent is Montiel als regisseur ook niet echt. Maar het is best te kijken.

De titel zal ongetwijfeld in het boek wel duidelijk terugkomen, maar voor de film is hij nogal raar gekozen.

2.5*

Geweldige film die me soms aan once upon a time in America deed denken.

Chazz Palminteri komt met zijn rol weer in de buurt van zijn glansrol in A Bronx Tale.

Ook een paar leuke nieuwe gezichten waaronder Channing Tatum die na zijn doorbraak met Step Up beter en beter wordt.

Ook een kleine rol van Rosario Dawson die ook laat zien veel in haar mars te hebben.

Maar de echte nieuwe ster van Hollywood is toch Shia LaBeouf die in de ene na de andere blockbuster speelt, en ja dit op een geweldige manier doet , ik durf te zeggen a new star is born!

Op het einde van de film nog een aardige cameo van good-old Eric Roberts.

Zeker geen onaardige film, maar ook geen topper, zeker vergeleken met eerder genoemde genre-toppers als Once upon a time in America en A Bronx Tale. Met het verhaal zit het wel goed, en ook rollen als die van Palminteri werden goed gespeeld. Qua acteerwerk heb ik eigenlijk alleen problemen met Shia LaBeouf, wat van hem een aanstormend talent maakt is mij een raadsel. Lijkt mij eerder een speler voor romantische komedies.

En voor degene die de film hebben gezien: Waarom was Eric Roberts in deze film? In ieder geval niet voor zijn lengte, uiterlijk of postuur.

Levendig, sfeervol drama over het opgroeien in de armere wijken van New York. Niet erg origineel en de film is zeker niet vrij van cliché's, maar de cast is sterk en er zijn genoeg rauwe emoties om het geheel levensecht te houden. Vooral de rol van Chazz Palminteri (als de vader) viel in positieve zin op. Robert Downey Jr. speelde op zich goed, maar ik kon hem moeilijk rijmen met de jongere versie gespeeld door Shia LaBeouf. Dan was LaBeouf beter, vind ik. Origineel gebruik van montage, die wel wat druk en sporadisch verwarrend is.

Lekker rauw straatleven met geweldige acteurs. Indrukwekkende scenes, teveel om op te noemen, toch noem ik er 1:

C. Palminteri zwaar uit zijn dak tegen zijn zoon. Man, wat kan die vent schreeuwen terwijl hij bijna in de hemel is.

Jammer alleen van de overgangen op een gegeven moment. Je raakt niet de draad kwijt, maar toch loopt het ineens niet lekker.

Een tijdssprong met compleet andere acteurs, oef wat stom!

Ik vergeef de fouten bij het schrijven van dit bericht.

Meer van dit soort films!

Ohja, blijven zitten na de aftiteling!

Ik vind de film maar zo-zo... Ondanks de vast goede bedoelingen van de makers en het bij vlagen goede acteerwerk is het voor een dramafilm veel te fragmentarisch en te rommelig.

Vooral het eerste halfuur is zeer matig, hoop drukke en chaotische dialogen, veel stoere mannen/vrouwen praat, eigenlijk gewoon veel geblaat weinig wol. De film hervat zich hierna wel weer redelijk, al komt dat alleen maar omdat Robert Downey Jr een pak beter acteert dan LeBeouf. Die laatste doet het leuk in zo'n Indiana Jones, nonsens, actie gebeuren maar in deze toch wat zwaardere rol komt het er allemaal net niet lekker uit, hij mist gewoon een heel pak geloofwaardigheid en "street credibility".
Helaas blijft de film zijn fragmentarisch karakter houden en erger regelmatig wordt er gebruik gemaakt van rommelige en onduidelijke montagefoefjes. Het doet de film geen goed...

De meeste confrontaties van Dito met zijn oude buurtgenoten blijft in een eerste aanzet hangen en weet eigenlijk nergens echt de diepte in te gaan en kwalijker mij zelfs als kijker niet echt een gevoel van betrokkenheid te geven. Dieptepunt vond ik de confrontatie met zijn oude maatje Antonio in de gevangenis waar werkelijk helemaal niets boeiends uitgehaald wordt. Ook het neerschieten van zijn andere maatje, Mike, gebeurt erg tussen neus en lippen door en weet daarom totaal geen echte impact te maken. De film had ook makkelijk een ruim half uur langer moeten duren, nu voelt het geheel nogal gehaast aan.

Nou ja, echt heel slecht is het niet maar ik heb het gevoel dat in dit (ook al niet zo originele) verhaal gewoon meer had gezeten.

2.5* voor Robert Downey Jr en Chazz Palmintiri.

O, ja wat ik echt vreemd vind is dat deze film (tenminste de jeugd van Dito) speelt in 1986 maar dat het eerder lijkt op 1980

Tja, weet eigenlijk niet wat ik van deze film moet vinden. Het loopt allemaal wat stroef lijkt het. De film komt amper op gang en er zit ook totaal geen verhaal in. Film stond bij de 'actie' bij MovieMax, vandaar gehuurd, alleen miste ik dit in de film. Was totaal niet mijn genre.

Verder zijn een hoop details zoals al eerder genoemd hierboven niet goed uitgewerkt.

Pluspunt in de film is het sterke acteerwerk.

1,5*

Ik vond dit echt een hele mooie film. Het verhaal was heel indringend. Het werd, naar mijn gevoel, ook nergens overdreven of geromantiseerd. Het is een rauwe afbeelding van het straatleven van de jeugd in die tijd.

De mooiste en indringenste scene vond ik op het einde in de douche. Dat dramatisch moment tussen vader en zoon. Heel mooi neergezet ! Ik snap alleen niet helemaal waarom Dito nou eigenlijk precies is weggegaan. Was het vanwege het gevaar dat er loerde nu er al 2 van zijn vrienden zijn omgebracht of omdat zijn vader er laconiek op reageerde. En ik snap niet waarom hij zo kwaad op zijn vader was dat hij al die jaren weg is gebleven. Dat stuk kwam voor mij niet echt duidelijk naar voren in de film.

Maar verder echt een hele mooie film. Mooie dialogen en prachtig drama.

Prachtige titel, goede film.

Het begint allemaal iets te rommelig en fragmentarisch, maar na een tijdje kroop de film toch wel onder mijn huid. Tijdens die eerste scènes bouwt de film toch stiekem iets op. Dergelijke verhalen hebben we eerder gezien, maar het is effectief uitgewerkt. Daarnaast bevat de film een uitstekende rol van de ondergewaardeerde Palminteri. Wel is de casting van Rosario Dawson en Eric Roberts wat jammer. Ze moeten dezelfde leeftijd hebben als Downey Jr., maar Dawson is duidelijk te jong en Roberts duidelijk te oud.

Het was me een beetje onduidelijk of de film wilde aangeven dat Dito een slechte keuze maakte door te vertrekken of niet. Wellicht en waarschijnlijk is het bewust ambigu, wat op zich wel goed is, maar het is jammer dat het argument om in de plaats van zijn jeugd te blijven wonen compleet zwak. Criminaliteit, bedreigingen, moord, niemand die naar je luisterd, geen toekomstmogelijkheden... Je zou voor minder vertrekken. Toch kreeg ik op momenten het gevoel dat de film ons wilde wijsmaken dat het beter was als Dito daar gebleven was en dat vond ik een zwakkere kant van de film. Nou had ik ook wel enigzins medelijden met die vader, maar ik kon me moeilijk voorstellen dat die Dito iets had om zichzelf kwalijk te nemen. Als ik het goed begrijp is de film echter min of meer autobiografisch, dus wellicht dacht Montiel er anders over.

3,5*

Ik heb hem net bekeken en ik heb er gemengde gevoelens bij.
Het voelt ergens onafgemaakt. Had graag het gevecht op het laatst van Antonio en de dood van Martin Compston wat meer in beeld gebracht zien worden. Ik kreeg soms een beetje het gevoel in mijn maag wat ik bij requiem for a dream soms ook had. Ergens ook soort irritatie, omdat het geschreeuw naar elkaar soms echt geen functie meer leek te hebben. Shia LaBeouf speelde goed, maar het karakter dat hij neer moest zetten stoorde me wel. Hij kwam geen enkele keer echt goed voor zichzelf op. Hij wist geen moment wat hij moest met zijn leven. Die ongrijpbaarheid van de hele film en de soms irritante bewegende camera met zwart ,beeld ,zwart ,beeld etc. irriteerden me ook.
Het einde liet niet echt een blij gezicht bij me achter. Het eindelijk horen zeggen van zijn vader dat hij van hem hield kwam niet gemeend over. Überhaupt werd bijna geen enkele discussie eens een keer normaal afgemaakt. Het gesprek met Antonio in de gevangenis had ook best iets diepzinniger en wat langer in beeld gebracht mogen worden. De dingen die uitgesproken moesten worden werden dat niet. Jammer, want dat had de film wat meer diepgang kunnen geven. Ik raad iedereen aan om hem in ieder geval 1 keer te bekijken.

Mwah.

De opzet is redelijk saai. Vooral ook omdat het weer over Italiaanse Amerikanen gaat. Wordt vooral versterkt door het acteerwerk (en/of rol) van Palminteri. Irritant en cliché.

De rest doet het allemaal wel aardig, hoewel de film niet al te veel moeite doet om uit zijn bekende stramien te ontsnappen. Vertelstructuur vond ik wel aangenaam, het enige wat echt positief opviel was de soundtrack tijdens enkele van de meer dramatische scenes. Veel geschreeuw dat onderbroken wordt door stiltjes en rustige muziek. Gaf de film gelukkig wel iets eigens mee.

Jammer dat er verder maar weinig te beleven viel. Acteerwerk was aardig maar uiteindelijk wat onopvallend, verhaaltje dooft een beetje uit en de opzet is leuk voor genrefanaten maar heeft verder niet zoveel te bieden.

Ook nog even het einde teruggezien, eerder een half sterretje eraf dan erbij wat mij betreft. In de film is die vader al een uiterst onsympathiek persoon, beetje onleuk om hem dan daarna nog even in het echt te tonen.

2.5*, slecht was het niet, maar nogal grijs. Wél erg blij dat Montiel het geen drie uur heeft laten duren.

Prima film. Ik zat me echt af te vragen of de film toch niet in de jaren '80 gemaakt was. Die sfeer wordt goed weergegeven.

De film komt wat langzaam op gang, en heeft een wat ongebruikelijke, wat rommelige opbouw.

Geleidelijk aan komt het universele verhaal tot zijn recht. Ontsnappen aan je nest, je geboortegrond, je thuis, je omgeving familie en vrienden en hoe moeilijk dat kan zijn, als je omgeving een soort krabbenmand is, een soort zuigend zwart gat waaruit je maar moeilijk ontsnappen kunt. Hoe begrijpelijk het als kijker ook is, dat je uit die wereld ontsnappen wilt.. De protagonist lukt het fysiek te ontsnappen, maar van binnen ontsnapt hij niet. Zoals Dito het in de film zegt;

Goede titel ook.

Aardige film over een vriendengroep die opgroeien in een volksbuurt in New York, midden jaren '80. Goed geschreven personages, en ook de jonge acteurs die ze invullen doen het goed. De montage laat helaas wat te wensen over. Dit is vooral zichtbaar door de onnodig rommelige eerste helft. Daarna krijgt de film een wat meer lineair verhaallijn, maar is het eigenlijk al een beetje te laat.

Blijf dit een geweldig debuut vinden. Jammer dat Montiel die lijn niet meteen lijkt te kunnen doortrekken. Fighting was een redelijk plat filmpje en The Son Of No One ziet er ook weer niet echt bijzonder uit.

A Guide To Recognizing Your Saints is dat voor mij wel nog steeds (zag 'm gisteren voor de 3e of 4e keer). De broeierige energie in deze prent is wat mij betreft vergelijkbaar met die van de betere Spike Lee. Het zweet druipt van de muren en de melting pot van verschillende culturen staat op ontploffen. Vooral het gedeelte in de jaren '80 knéttert. Ontvlambare scènes worden afgewisseld met dromerige, ingetogen passages, en dat zie je ook in beeld en geluid. Werkt echt goed in mijn ogen.

Ook de cast overtuigt, met LaBeouf als centrale figuur. Hierna draafde hij vooral op in hersenloze nonsens, maar hier vind ik 'm erg naturel als gewone kerel. Daarnaast zeer genoten van Rosario Dawson. Ze komt hoop en al 5 minuten in beeld, toch genoeg om serieus indruk te maken.

Zeker geen perfecte film, maar wel één die een emotionele punch packs. Ruim 4*.

Autobiografisch debuut van Dito Montiel over zijn tienerjaren in Astoria (Queens). Het verhaal en de rauwe beelden van deze New Yorkse achterstandswijk zorgen voor een authentiek geheel. Niettemin komt de film door het warrige begin wat moeizaam op gang en wordt hij pas in het tweede deel echt interessant.

Over de hele linie goed geacteerd, waarbij ik vooral wil wijzen op de weer voortreffelijke Dianne Wiest als Dito’s moeder.

Een aardige film die zich halverwege de jaren '80 in New York afspeelt.

Geweld, relaties, emoties en foute keuzes zijn de rode draad in deze film onder leiding van Dito Montiel. Alvorens hij als regisseur aan de slag ging, was hij bandlid bij Major Conflict uit New York. In de film wordt naar deze bestaande band verwezen. De cast levert prima werk. Montiel vond Shia LaBeouf in het begin ongeschikt, omdat hij meer op zoek was naar een onbekendere acteur. LeBeouf sloeg tijdens zijn 2e auditie een gat in de muur om wat meer woede aan Dito's personage toe te voegen. Helaas was dit voor George DiCenzo zijn laatste film. De acteur overleed 4 jaar later op 70-jarige leeftijd. Ook Channing Tatum was in topvorm. Tijdens de scène waarin Monty een beroerte kreeg, liet Tatum zijn emoties de vrije loop door met een tafel het raam van een deur te sneuvelen. Gelukkig kreeg hij op tijd zijn emoties onder controle. Deze improvisatie bleef uiteindelijk in de film zitten.

Mijn aandacht dwaalde tijdens het 1e deel een beetje af. Het begint rommelig, maar weet zich uiteindelijk toch te ontpoppen tot een voldoende. Mede dankzij de sterke acteerprestaties. De film was goed genoeg voor 7 prijzen en 9 nominaties.

3,0 *

“My name is Dito... and I'm gonna leave everybody in this film.”

Indringend portret over een man die na 20 jaar terugkomt op de plek waar hij zijn jeugd heeft doorgebracht, en een aantal mensen uit zijn verleden onder ogen moet komen. Zijn zieke vader, zijn moeder, zijn jeugdvriendinnetje, zij vrienden etc. Allemaal heeft Dito ze achtergelaten op zoek naar een beter leven. Gezien de flashbacks kun je het hem niet kwalijk nemen (uitzichtloos bestaan, criminaliteit, een verstikkende vader, moorden), maar de film wil ook laten zien dat Dito misschien betere keuzes had kunnen maken.

Zeker de krachtige scènes tussen Downey Jr. en Rosario Dawson/Chazz Palminteri maken dat duidelijk. Regisseur Montiel laat het aan de kijker om hier een oordeel over te vellen. Ik zelf zou zeggen dat Dito er goed aan gedaan heeft om zijn oude leven achter zich te laten, maar om 20 jaar niets van je te laten horen is ook wat overdreven natuurlijk. Door de twee tijdslijnen en de korte speeluur maakt de film soms een gehaaste en fragmentarische indruk, maar het acteerwerk houdt de boel bij elkaar. Downey jr, LaBeouf, Palminteri, Tatum, Dawson, Diaz etc. Fantastisch.

Aardig geregisseerd, ietwat dromerig filmdebuut van Dito Montiel. A Guide to Recognizing Your Saints wordt gepromoot als "gebaseerd op het leven van de regisseur", maar met een kleine achtergrondcheck kom je erachter dat er behoorlijk wat echte feiten met fictie zijn vervangen. Zo is het incident met de trein helemaal nooit gebeurd en loopt de persoon waarop dit personage gebaseerd is nog levend rond en heeft ondertussen zelfs een familie gesticht. Als Montiel dit dus ziet als zijn persoonlijke verhaal, dan ben ik geneigd er niets van te geloven. Gelukkig is de film verder meer dan aardig en wordt voornamelijk versterkt door goed acteerwerk van LaBeouf, Tatum en Palminteri. De afwisseling van de kinderen naar diens volwassen versies had van mij niet gehoeven, maar de driftige scenes worden uitstekend geregisseerd en de situaties wisselen elkaar met een verdienstelijke flair af. Met name de tweede helft vond ik regelmatig sterk, vooral omdat de inhoud wat serieuzer wordt en iedere acteur eigenlijk wel capabel is om oprechte emotie te tonen. Het jeugdleven van deze film lijkt in geen enkel opzicht op die van mij, maar toch herkende ik weer bepaalde sfeerzettingen uit m'n eigen jeugd terug. Met 98 minuten duurt het tenslotte niet te kort of lang, dus wat mij betreft een meer dan aardig debuut van Montiel.

Goed beeld van hoe fucked up het leven in Amerika in sommige wijken kon zijn in de 80's. Dit gekoppeld aan ouders die elk gevoel van ondersteuning geven missen en getraumatiseerd hun opvoeding op basis van hun eigen waarheid als enige juiste macht ervaren. Niet vreemd dat de kinderen hiervan zich op een zelfde manier proberen overeind te houden. Dito, goed spel van Downey Jr., heeft het verstand en de inzicht dat hij hier uit moet. Parentificatie ten top in de momenten dat Dito met zijn vader communiceert. De uitvoering had nog wat beter gekund, meer diepgang. Diaz geeft goed partij als Dito's vriendin.