The Rolling Stones Rock and Roll Circus (1996)

Werd juist nooit uitgezonden, Jagger en co vonden met name hun eigen optreden niet goed genoeg en waren bang dat ze weg waren gespeeld door the Who, omdat de Stones helemaal op het eind zaten en iedereen al moe en duf was.

Er circuleerden al wel jaren lang illegale opnamen van maar pas rond 1996 is het officieel uitgebracht op cd en video. Dat was nou net jaren lang het probleem: men had het er altijd over maar niemand had het ooit echt gezien.

You've heard of Oxford Circus, you've heard of Piccadilly Circus. This is the Rolling Stones Rock & Roll Circus

Het nieuwe jaar moet ingezet worden met een streepje muziek, dat is gewoon verplichte kost. De dag ervoor goed gevierd (het ene jaar een kater, het andere jaar niet) en sommige mensen kiezen dan voor bijvoorbeeld het traditionele nieuwjaarsconcert om hun eventuele hoofdpijn te verzachten. Ik daarentegen zocht het dit jaar in een iets andere richting met een concertregistratie van de Rolling Stones.

Al ben ik nooit zo'n fan geweest van de band op zich. Klinkt nogal vreemd eigenlijk van iemand die ondertussen al wel een paar concertregistraties en documentaires achter de kiezen heeft, maar het is en blijft een groep waar ik niets van in huis heb. Met uitzondering van The Stones Story LP, maar die heb ik zelf niet aangeschaft. Soit, de voornaamste reden waarom ik deze Rock and Roll Circus heb opgenomen is de aanwezigheid van Jethro Tull. Niet zo'n zeldzame groep om live te zien, maar deze concertregistratie is de enige keer dat Tony Iommi, van Black Sabbath faam, bij de groep te zien was. Hij verliet de band al snel en ze spelen überhaupt niet live, maar gewoon het zien vind ik al geweldig. Bovendien lijkt Anderson hier ook een eerste probeersel van zijn latere bekende pose (dwarsfluit spelen met een been in de lucht) te doen en dat alleen al maakt het een geweldig tijdsdocument.

Het valt echter op dat dit in het algemeen een unieke blik in de late jaren '60 is, want zo krijgen we ook het eenmalige optreden van The Dirty Mac, een knipoog naar Fleetwood Mac veronderstel ik, te zien. Een band bestaande uit John Lennon (The Beatles!), Eric Clapton (Cream!), Mitch Mitchell (Jimi Hendrix Experience!) en natuurlijk Keith Richards van de Stones. Jammer dat Yoko Ono zich komt moeien, maar ze is gelukkig de enige smet op de muziek. The Who levert een geweldige A Quick One, While He's Away en het optreden van de Stones zelf is uitstekend. Vreemd dat ze zelf vonden dat ze zo ondermaats presteerden ten opzichte van The Who, want de versie van Sympathy of the Devil is nu al zeker één van mijn favoriete live momenten van de band.

De setting van het circus werkt ook bijzonder goed. Het geeft het geheel een ietwat surrealistische sfeer met hier en daar nog eens een circusact tussendoor. Een blik uitstekende artiesten, al vond ik Marianne Faithfull wat uit de toon vallen, die gewoon erg veel plezier hebben in het spelen en dat merk je. Moet toch eens terug wat achter de Stones aangaan heb ik de indruk.

4*

Een concert van The Rolling Stones en muzikale vrienden in een tijd waarin creatief werd omgegaan met muziek. Op korte tijd ging pop en rock van een standaard podium met publiek naar festivals, stadions, conceptalbums en zelfs vreemde locaties als een circus. Als beeldmateriaal uit onze muziekgeschiedenis is dit wel leuk als je hier van houdt. Naast The Rolling Stones zien we ook andere artiesten als The Who, John Lennon, Eric Clapton, Jethro Tull, Marianne Faithfull, Taj Mahal en anderen. Als je het optreden zelf zou beoordelen, volg ik de mening van Mick Jagger wel over het resultaat. De grootste indruk maakte The Who, al was het ook leuk om de groep rond John Lennon bezig te zien. The Stones moesten wat opwarmen, en je zag duidelijk een Brian Jones (die het jaar erop zou overlijden) er maar stoned bijhangen. Ik heb The Rolling Stones in 2003 en 2014 gezien en daar hadden ze toch meer impact. Niet logisch voor een band die floreerde in de 60's.

Muzikaal was het wel genieten, maar verder toch niet bepaald onder de indruk. En meer dan een concertfilm is het ook niet. Tussendoor krijgen we enkele aankondigingen van vooral Mick Jagger, al wordt die meteen opzijgeschoven als John Lennon zijn typische humor gebruikt. En wat die in hemelsnaam in Yoko Ono zag is toch een groot vraagteken. Haar aandeel in de show mocht er gerust uitgeknipt worden.