menu

The Rolling Stones Rock and Roll Circus (1996)

mijn stem
3,54 (49)
49 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Documentaire / Muziek
65 minuten

geregisseerd door Michael Lindsay-Hogg
met The Rolling Stones, The Who en Jethro Tull

Een documentaire over The Rolling Stones. Voor het grootste gedeelte bestaat deze documentaire uit het optreden The Rock and Roll Circus, dat The Rolling Stones in december 1968 gaven, met medewerking van onder andere The Who en Jethro Tull. Een klein gedeelte van de documentaire bestaat uit interviews met de bandleden.

zoeken in:
avatar van argus
3,5
De optredens van The Who en Jethro Tull waren best nog wel goed. John Lennon speelde in een gelegenheids-formatie met Eric Clapton, Keith Richards en Mitch Mitchel het beatle-nummer Yer-Blues, wat voor mij het hoogtepunt was. 3,5*

avatar van Drs. DAJA
4,5
Dit is geen documontaire, dit is gewoon een concert registratie, simpelweg met aankondigingen tussen door. En een kort gesprek tussen Mick Jagger en John Lennon. Ik zou trouwens graag een afdeling zien voor muziek DVD's.

Dit concert werd op 11 December 1968 gehouden, en werd uitgezonden kerst, datzelfde jaar.

Het concert, is GEWELDIG. de ultieme belevenis van je jaren '60 (samen met Woodstock). Het optreden van The Who is erg goed, een nummer van 8 en een halve minuut (A Quick One While He's Away), een van de betere optredens. Geweldig optreden van John Lennon, met Keith Richards en Eric Clapton, waarom moet Yoko de act dan weer zo slecht afmaken? Jethro Tull geeft ook een geweldige act weg, en dan de hoofdattractie: De Rolling Stones, perfecte tracklist en in een geweldige uitvoering. De beste Hard Rock artiesten uit de jaren '60 in een groot circus .

Hoewel het concept en de kleren me wel erg doet denken aan The Beatle's Sergeant Pepper's Lonely Hearts Club Band. Maar ja dit is live, en iedere band doet z'n eigen zegje.

AANRADER

avatar van thunderball
3,0
Werd juist nooit uitgezonden, Jagger en co vonden met name hun eigen optreden niet goed genoeg en waren bang dat ze weg waren gespeeld door the Who, omdat de Stones helemaal op het eind zaten en iedereen al moe en duf was.

Er circuleerden al wel jaren lang illegale opnamen van maar pas rond 1996 is het officieel uitgebracht op cd en video. Dat was nou net jaren lang het probleem: men had het er altijd over maar niemand had het ooit echt gezien.

avatar van Drs. DAJA
4,5
inderdaad, ik las laatst dat het toen NIET werd uitgezonden want Jagger was niet tevreden.

Ik snapte er niks van.

avatar van dutchtuga
Waarom deze film wel toegevoegd mag worden en Blood Brothers van Springsteen niet is voor mij een raadsel. Blood Brothers is veel meer een documentaire dan deze registratie van een optreden.

avatar van erwku
2,5
Drs. DAJA schreef:
inderdaad, ik las laatst dat het toen NIET werd uitgezonden want Jagger was niet tevreden.

Ik snapte er niks van.


haha, werder ze door de overige act toch wel weer mooi op hun plaats gezet en met de neus op het feit gedrukt dat zo toch echt minder zijn dan The Who Clapton of Lennon.

Misschien als deze toen wel was uitgebracht, was de Rolling Stones al eerder ontmaskert als overschatte waardeloze rommel. ) Jagger wist het!!!!!

prik die zit,..

avatar van Drs. DAJA
4,5
Da's dan weer onzin. The Rolling Stones is één van de beste bands ter wereld, maar tot die categorie valt The Who in mijn ogen ook. Qua dat vind ik de Stones overschat en The Who onderschat.

avatar van thunderball
3,0
erwku schreef:
(quote)


haha, werder ze door de overige act toch wel weer mooi op hun plaats gezet en met de neus op het feit gedrukt dat zo toch echt minder zijn dan The Who Clapton of Lennon.

Misschien als deze toen wel was uitgebracht, was de Rolling Stones al eerder ontmaskert als overschatte waardeloze rommel. ) Jagger wist het!!!!!

prik die zit,..


Nou niet echt! Heb je deze docu eigenlijk wel gezien, dan zou je weten dat Jaggers ontevredenheid feitelijk onnodig was, want de Stones geven een puike vertolking weg en zijn zeker niet minder dan de rest. Bovendien waren ze 24 uur nonstop bezig geweest met de opnames en zat de Who er vrij in het begin in en kwamen de Stones helemaal op het einde.

Prik die zit bij je zelf.

Couch Potato
The Stones op hun best; Goede gastperformances van de andere attiesten. En dan die flink van paddestoelen voorziene Jagger en Lennon : "Yer Blues John, Yer Blues..." formidabel. En Jagger die zich op Sympathy For The Devil kompleet laat gaan en een show buiten categorie ten beste geeft... een must voor iedere rechtgeaarde Stonesfan.

Ik vind het wel raar dat deze "film" hier terug te vinden is op Movie Meter, strikt genomen is dit een soort concertregistratie natuurlijk, met wat clowneske aankondigingen en erg sixties natuurlijk.

****

avatar van jumpstylemovie
Ik ken eigenlijk niks van The Rolling Stones. Mijn vader vind ze goed en Paint It Black is zo goed als mijn lievelingsnummer. Voor de rest ken ik geen één van deze jongemannen.

AddictedToMovies
jumpstylemovie schreef:
Ik ken eigenlijk niks van The Rolling Stones. Mijn vader vind ze goed en Paint It Black is zo goed als mijn lievelingsnummer. Voor de rest ken ik geen één van deze jongemannen.


Tip: luister de albums Let it Bleed en Exile on Main St. en natuurlijk het nummer Satisfaction.

avatar van jumpstylemovie
Satisfaction heb ik volgens mij wel eens beluisterd. Maar goed, ik zal even kijken.

AddictedToMovies
Eindelijk heb ik deze fantastische Rock 'n' Roll film op DVD!

Fantastische performances van Jethro Tull en Taj Mahal, maar vooral van Dirty Mac (Lennon+Clapton+Richards+Mitchell) en The Who! De Stones zelf zijn ook weer erg goed. Alleen die Yoko Ono...wat zingt dat mens vals zeg...

ik heb toch een beetje een zwak voor muziekfilms... 4,5*

AddictedToMovies
Toch maar verlaagd naar 4*, voor de niet muziekstukjes en de afgrijselijke stem, moeilijk omdat een stem te noemen, van Yoko Ono.

avatar van Davidus
4,0
Mooi tijdsbeeld van de sixties.

De creativiteit en de energie spat van het scherm. The Who is geweldig (A quick one...), maar toch ook geweldig om de Stones te zien op hun creative hoogtepunt.

Mooie tijd de sixties, de commercie speelde nog geen rol, goeie muziek maken stond boven alles. Helaas was dit zo'n 4 jaar later al weer achterhaald....

Driello
In de weinige post die bij deze registratie werden geplaatst wordt vaak aangegeven dat dit geen documentaire maar een concert registratie is. Deels ben ik het daar wel mee eens. Echter, door het karakter van het concert geeft het wel een sterk, documentaire-acthtige beeld van de jaren 60. Dat vormt in mijn opinie afdoende reden om deze film op moviemeter te plaatsen.
De muziek is fantastisch. De creme de la creme van de toenmalige pop wereld, in vaste of gelegenheids formaties. The Who laat zien wat een fantastische en vakkundige live band het is, Taj Mahal blinkt uit door krachtige stem en dito persoonlijkheid en Jetro tull schuift hun totaal geschifte zanger / dwarsfluit speler weer eens naar voren. Zelfs Joko doet waar ze goed in is: iets moois ten gronde richten.
Als laatste komen dan de Rolling Stones zelf aan de beurt. Ondanks dat hun eigen optreden er de reden voor was dat Rock and roll circus nooit werd uitgezonden, ben ik van mening dat dit een van hun meest krachtige optredens ooit was van de band die toen wellicht op de top van hun kunnen was. Met een Mick Jagger die compleet uit het dak gaat en alles geeft, maar toch ook heel bewust en voorbereid zijn shirt uittrekt om zijn duivels-tattoo te tonen. Geen toetsenisten en tropmetters, geen special effects, geen achtergrond zangeressen, geen nodeloze toeters en bellen. Nee, dit waren de Rolling Stones op hun top: rauw, direct en in hun beste line-up. Inclusief de toen al langzaam afdwalende, maar geniale, Brian Jones, die toen niet lang meer te leven had. 'You can't always get what you want' en vooral 'Sympathy for the devil' worden hier op de meest fantastische wijze ooit ten tonele gevoerd. Top.
Al dat gedoe met die acrobaten en zo is natuurlijk flauwekul en vreemde aankleding, maar het draagt wel prachtig bij aan de super-relaxede sfeer van de jaren zestig, waarin iedereen lekker zijn ding kan doen en daar nog voor gewaardeerd wordt ook. Een grote groep jongelui, sommige getalenteerd en andere minder, kwamen tezamen en hadden twee ontzettend leuke dagen. Dit is dan op fraaie wijze in beeld gebracht.

Confusie
Ik kan de eindconclusie alvast verklappen.

The Who knalt iedereen eruit.

Let ook op de geinige cameo van opperiffbaas Tony Iommi tijdens zijn blauwe maandag bij Jethro Tull.

avatar van Metalfist
4,0
You've heard of Oxford Circus, you've heard of Piccadilly Circus. This is the Rolling Stones Rock & Roll Circus

Het nieuwe jaar moet ingezet worden met een streepje muziek, dat is gewoon verplichte kost. De dag ervoor goed gevierd (het ene jaar een kater, het andere jaar niet) en sommige mensen kiezen dan voor bijvoorbeeld het traditionele nieuwjaarsconcert om hun eventuele hoofdpijn te verzachten. Ik daarentegen zocht het dit jaar in een iets andere richting met een concertregistratie van de Rolling Stones.

Al ben ik nooit zo'n fan geweest van de band op zich. Klinkt nogal vreemd eigenlijk van iemand die ondertussen al wel een paar concertregistraties en documentaires achter de kiezen heeft, maar het is en blijft een groep waar ik niets van in huis heb. Met uitzondering van The Stones Story LP, maar die heb ik zelf niet aangeschaft. Soit, de voornaamste reden waarom ik deze Rock and Roll Circus heb opgenomen is de aanwezigheid van Jethro Tull. Niet zo'n zeldzame groep om live te zien, maar deze concertregistratie is de enige keer dat Tony Iommi, van Black Sabbath faam, bij de groep te zien was. Hij verliet de band al snel en ze spelen überhaupt niet live, maar gewoon het zien vind ik al geweldig. Bovendien lijkt Anderson hier ook een eerste probeersel van zijn latere bekende pose (dwarsfluit spelen met een been in de lucht) te doen en dat alleen al maakt het een geweldig tijdsdocument.

Het valt echter op dat dit in het algemeen een unieke blik in de late jaren '60 is, want zo krijgen we ook het eenmalige optreden van The Dirty Mac, een knipoog naar Fleetwood Mac veronderstel ik, te zien. Een band bestaande uit John Lennon (The Beatles!), Eric Clapton (Cream!), Mitch Mitchell (Jimi Hendrix Experience!) en natuurlijk Keith Richards van de Stones. Jammer dat Yoko Ono zich komt moeien, maar ze is gelukkig de enige smet op de muziek. The Who levert een geweldige A Quick One, While He's Away en het optreden van de Stones zelf is uitstekend. Vreemd dat ze zelf vonden dat ze zo ondermaats presteerden ten opzichte van The Who, want de versie van Sympathy of the Devil is nu al zeker één van mijn favoriete live momenten van de band.

De setting van het circus werkt ook bijzonder goed. Het geeft het geheel een ietwat surrealistische sfeer met hier en daar nog eens een circusact tussendoor. Een blik uitstekende artiesten, al vond ik Marianne Faithfull wat uit de toon vallen, die gewoon erg veel plezier hebben in het spelen en dat merk je. Moet toch eens terug wat achter de Stones aangaan heb ik de indruk.

4*

avatar van Film Pegasus
3,0
Film Pegasus (moderator)
Een concert van The Rolling Stones en muzikale vrienden in een tijd waarin creatief werd omgegaan met muziek. Op korte tijd ging pop en rock van een standaard podium met publiek naar festivals, stadions, conceptalbums en zelfs vreemde locaties als een circus. Als beeldmateriaal uit onze muziekgeschiedenis is dit wel leuk als je hier van houdt. Naast The Rolling Stones zien we ook andere artiesten als The Who, John Lennon, Eric Clapton, Jethro Tull, Marianne Faithfull, Taj Mahal en anderen. Als je het optreden zelf zou beoordelen, volg ik de mening van Mick Jagger wel over het resultaat. De grootste indruk maakte The Who, al was het ook leuk om de groep rond John Lennon bezig te zien. The Stones moesten wat opwarmen, en je zag duidelijk een Brian Jones (die het jaar erop zou overlijden) er maar stoned bijhangen. Ik heb The Rolling Stones in 2003 en 2014 gezien en daar hadden ze toch meer impact. Niet logisch voor een band die floreerde in de 60's.

Muzikaal was het wel genieten, maar verder toch niet bepaald onder de indruk. En meer dan een concertfilm is het ook niet. Tussendoor krijgen we enkele aankondigingen van vooral Mick Jagger, al wordt die meteen opzijgeschoven als John Lennon zijn typische humor gebruikt. En wat die in hemelsnaam in Yoko Ono zag is toch een groot vraagteken. Haar aandeel in de show mocht er gerust uitgeknipt worden.

avatar van devel-hunt
4,0
Lekkere weirdo circus met de grootheden van toen. Hoogtepunten zijn voor mij John Lennon en zijn gelegenheidsband Dirty Mac. Lennons uitvoering van Yer Blues ( The white album van The Beatles lag net in de winkels) komt uit zijn tenen. De Stones zijn goed op dreef, afgeleefde koppen, stijf van allerlei pado's en andere drugs, daar staat het hele circus bol van. Legendarisch dat Brian Jones er nog bij zit, zijn laatste openbare optreden. Hij voelde zich vervreemd van de band en was het niet eens met de muzikale richting. Een goede gitarist en oprichter van de Stones die samba ballen mag bespelen, drugs eiste zijn tol, een paar maanden later was hij dood. En zo'n beetje de eerste keer dat de wereld kennis maakte met de nieuwe vriendin van John Lennon. Een paar maanden daarvoor was de eerste John & Yoko LP Two virgins uitgekomen. Schaamteloos en zonder bescheidenheid eiste ze haar plek op tussen allemaal wereldsterren en krijste alles bij elkaar, Lennon ging uit zijn dak terwijl Clapton vol verbazing om zich heen keek. Bijzondere en leuke docu.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:50 uur

geplaatst: vandaag om 16:50 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.