The Vault of Horror (1973)

Vijf personen stappen in een lift die hen naar de kelderverdieping van een appartementsgebouw brengen, dat ze betreden en vaststellen dat er geen weg terug is. Dan blijkt dat een onbekende en onzichtbare gastheer hen daar heeft uitgenodigd. Ze vertellen elk hun eigen verhaal. En dat wordt een anthologie van vijf griezelverhalen. In het eerste segment arriveert een man om een erfeniskwestie te regelen in de mysterieuze stad waar zijn zus is gaan wonen. Ondanks het feit dat een bepaalde bewoner hem waarschuwt voor de gevaren die opduiken bij het vallen van de avond gaat hij tweemaal naar een restaurant. De eerste keer - om 19 uur - zegt de kelner dat het sluitenstijd is, de tweede keer, een uur later, wanneer het etablissement tot zijn verbazing weer open is, wordt het bevolkt door een totaal ander personeel en cliënteel. Dat laatste merkt hij echter te laat. Vervolgens is er een vertelling over een oudere man die een echte maniak is op gebied van netheid en orde. Hij treedt in het huwelijk met een onhandige vrouw en al vlug loopt alles in het honderd. Hij verliest zijn geduld maar zijn vrouw gaat nog een stapje verder. Daarop is er een verhaal van een goochelaar die met zijn vrouw op vakantie is in Indië, waar hij een truc van een betoverd touw aan zijn eigen show zou willen toevoegen, daarvoor een moord pleegt maar dat komt hem duur te staan. Het vierde luik gaat over een man die in geldproblemen zit, iets inneemt dat hem schijndood maakt en met een vriend afspreekt dat die na zijn begrafenis hem terug opgraaft. Zo kan hij het geld van een overlijdensverzekering opstrijken. Het geheel wordt afgesloten met het relaas van een berooid artist, die op vindingrijke wijze wraak neemt op een aantal critici die hem de grond hadden ingeboord.

Waar de voorganger “Tales from the Crypt” van Freddie Francis enkele echte juweeltjes bevatte, kun je gerust zeggen dat Roy Ward Baker’s vijf verhalen hier onderhoudend zijn, maar dat er geen enkele als uitschieter kan bestempeld worden.

Uitgebracht in de UK door Vipco, was deze Regio 2 release weliswaar “uncut” maar helaas fullscreen. MGM zorgde een paar jaar later voor de Regio 1 release. Het werd een double bill met het schitterende “Tales from the Crypt”. Pluspunt was dat “Vault of Horror” daar werd gepresenteerd in widescreen van heel goede kwaliteit. Helaas werd deze versie verknoeid door een aantal compleet nutteloze cuts om hem destijds PG-13 te laten raten voor het publiek. Waar was dit in godsnaam voor nodig? Vandaag de dag krijgt deze prent “uncut” zonder probleem een 12-jaar rating in de Benelux, want de weinige blood & gore is zeker gedateerd. Ondanks de tekortkomingen best vermakelijk, zeker voor wie van nostalgische horror houdt.

Een stuk beter dan zijn voorganger "Asylum" als je het mij vraagt. Al tijdens de opening credits word het duidelijk dat de soundtrack best goed en sfeervol is. Daarna krijgen we maar liefst 5 verhalen te horen. Daarvan zijn er een aantal (met name 1 en 5) lekker macaber (die laatste zelfs wat sadistisch).

De verhalen zitten ook een stuk inventiever in elkaar. Iets dat met name goed naar voren komt in het verhaal van de touwen bezweerster (erg origineel).

Ik kreeg op den duur al wel een vermoeden hoe de film zou gaan eindigen (het komt wat overeen met Dr. Terror's House of Horrors. Dat mocht de pret echter niet deren.

Weer een erg toffe portmanteau.

India en Haïti op z'n Brits

Officieus vervolg op 'Tales From The Crypt' (1972). Naar goed cinemagebruik is alles een tandje minder dan het eerste deel. Het begint al met de locatie van een sfeerloos flatgebouw in plaats van de gotische crypte van het oorspronkelijke deel. Ook geen aansprekend karakter als Ralph Richardson om de hoofdrolspelers uit de verhalen welkom te heten in de mysterieuze schemerwereld tussen hemel en hel. Openingsverhaal 'Midnight Mess' begint mysterieus met een psychotische broer die op zoek is naar zijn zus, maar de paranormale twist is voorspelbaar en niet subtiel. Dan weet 'The Neat Job' iets beter de onderhuidse psychologische terreur van zijn voorganger te benaderen. Komiek Terry-Thomas is hilarisch als de dominante echtgenoot met de dwangneurose dat alles in zijn leefomgeving spic-en-span moet zijn. Ook al gaat dat ten koste van het levensgeluk van zijn nieuwbakken echtgenote.

'This Trick'll Kill You' heeft een lachwekkend slechte paranormale twist rond de Indiase fluit van een fakir. Het helpt niet dat het zich afspeelt in India terwijl aan alles te zien is dat de karakters overduidelijk in een Engelse studio zijn. 'Bargain in Death' is een standaard verhaal over een verzekeringsoplichting die misloopt, maar het heeft nog wel een paar goede grappen en een amusante bijrol van Arthur Mullard als recalcitrante grafdelver. 'Drawn and Quartered' heeft een grappig ogende Tom Baker met een woeste kunstenaarsbaard waar Vincent Van Gogh jaloers op zou zijn. Hij wendt zich tot duistere voodoo om wraak te nemen op de critici en de kunstkopers die zijn gevoelige ego pijn hebben gedaan. Op zich werkt het verhaaltje naar een bevredigende climax toe, maar ook hier is het jammer dat het zich voor een groot deel afspeelt in een Engelse studio (bordkartonnen Haïti).

Wat mij betreft net heel ietsje minder dan Tales from the Crypt (1972). Het scheelt niet veel ... alleen kunnen we vanavond gewoon met de lichten uit slapen. Vier van de vijf verhaaltjes scoren gewoon volbloed scores met in volgorde van favoriet: 3, 2, 5 en 1. Verhaal 4 is aardig, maar niet meer dan dat.

Misschien wordt het wel weer eens hoog tijd om dit soort EC Comics weer eens als inspiratie te gebruiken als tegenwicht aan die enorme stapel van vervelende horrorprullen die we al weer jaren over ons heengestort krijgen.