People I Know (2002)

Enigszins mislukt drama met de altijd prettige Pacino. Rommeligheid, tempovertragingen en een moeilijk lopend verhaaltje, de film heeft het helaas allemaal. De potentie was er echter wel. Maar ja, dat is niet genoeg.

De film weet niet goed welke kant hij uit moet gaan. Wat drama rond de pr-figuur Pacino, een thrillerverhaal rond Téa Leoni, wat melodrama met Kim Basinger, hier en daar een verdoken vleugje humor... Pacino is trouwens niet slecht hier, al is hij niet altijd even aangenaam om te zien als ziek filmkarakter. Eens het verhaal loopt valt het nog wel mee, maar je verwacht de hele tijd meer. Elke scène opnieuw hoop je dat er meer gaat komen en blijf je wat op je honger zitten. Beetje mislukt als film dus, maar dankzij enkele leuke elementen toch nog draagbaar om te zien. Zeker geen topper.

Voor mij de 2e ziening van People I Know.

Prachtig portret van een publiciteitshoer. Iemand die zijn ziel heeft verkocht aan de duivel en ja, waarom eigenlijk. Dat is hij met het verstrijken van de jaren vergeten. Nu is likken alles wat hij nog doet.
Al Pacino speelt deze verwarde man met verve.

In zijn radeloosheid heeft hij dan eindelijk een doel voor ogen waar hij zich met ziel en zaligheid in kan storten. Wat hij dan ook compromisloos doet.
Eigenlijk is dat best mooi.

Ook mooi vind ik het spel tussen Kim Basinger en Pacino. Lieflijk. Vol melancholie. Heel speciaal.

Opvallend dat de film vrij recent gemaakt is omdat zij stokoud overkomt.

Het einde vd f vind ik zeer passend. Zwartgallig, zeker. Maar helemaal goed als je de persoon Eli Wurman in ogenschouw neemt.

Al een geluk dat Pacino nog in deze film mee doet, want voor de rest ir er niet veel aan te zien... Pacino zet zijn rol dan ook goed neer en speelt met veel overtuiging. Voor de rest was het allemaal nogal matig. Het verhaal komt traag op gang, maar komt eigenlijk nooit in een goed tempo terecht. Vanaf dat het wat boeiender wordt, is de film eigenlijk gedaan. Dit wordt goed geïllustreerd door het einde, wat ik dan ook nogal aan de zwakke kant vond.

Jammer, ik ben wat op mijn honger blijven zitten.

I look like Dracula's Uncle Morty from Kiev

Al Pacino, hij heeft precies zijn gloriedagen wel achter de rug. Binnenkort zit er misschien nog wel een comeback in met The Irishman van Martin Scorsese, maar ik heb het gevoel dat de jaren 2000 en later niet echt zijn decennia waren. Ik ben me de laatste tijd echter meer en meer aan het interesseren voor zijn carrière en ik kon The People I Know nu niet laten liggen in een drie voor 1 euro actie. Meteen maar eens van het moment gebruik gemaakt om dit op te zetten.

Want eerlijk gezegd? Ik had hier nog nooit van gehoord en plot leek me wel wat. Het lijkt één van de minder bekende Pacino films te zijn en bovendien één met een niet al te uitnodigende gemiddelde score. Geen idee of ik daarom net wat minder verwachtte, maar de film is me uiteindelijk erg goed meegevallen. Ik ben altijd wel fan van dit soort personages die zich dieper en dieper in nesten werken en daar is Eli Wurman een schoolvoorbeeld van. Zijn mond staat geen moment stil en hij wekt op den duur de woede/interesse van een aantal belangrijke mensen op. Toegegeven, op narratief vlak oogt dit hier en daar wel wat pover. Je komt nooit echt goed te weten wat er nu juist allemaal gaande is geweest op dat feestje, al wordt er wel danig geïnsinueerd, en het einde voelt wat abrupt aan. Al is dat voor een groot stuk ook wel te wijten aan regisseur Daniel Algrant die opeens een idee had om zijn film op een arty farty manier (de camera draait rond waardoor het beeld op zijn kop staat) te laten eindigen. Dat sloeg echter nergens op.

Zo'n 3.5* lijkt dan ook wat veel als ik eerlijk moet zijn, maar het is toch Pacino zelf die voor een groot deel van die score verantwoordelijk is. Het blijft een degelijke acteur die zich in alle rollen wel weet in te leven en als Wurman kan hij zich goed laten gaan. Bij vlagen voelt zijn accent ietwat onnatuurlijk aan, maar op zich trekt hij het niveau van de film serieus naar omhoog. Kudos toch ook voor de make-up afdeling. Pacino ziet er bij vlagen wel erg beroerd uit, je zou bijna medelijden met hem krijgen. Aangenaam verrast ook door Kim Basinger met wie Pacino over een goede chemie blijkt te beschikken. Ze heeft weliswaar maar een klein bijrolletje, maar het gaat haar goed af. Sowieso eigenlijk weinig aan te merken op de cast.

Tof! Beetje onbegrijpbaar dat dit niet bekender is geworden (volgens de IMDB trivia pagina heeft de film een tijdje onder het stof gelegen vanwege de aanslag op de WTC torens, al begrijp ik de link niet helemaal) en het help natuurlijk ook niet dat je volgens Bol.com hier zo'n 12 euro voor moet gaan neerleggen. Vind je hem ergens goedkoper, ik zou hem niet laten liggen.

3.5*