Atlantic (1929)

Als je de drie 'verfilmingen' uit 1912 - het jaar van de ramp - niet meetelt, is dit de eerste van in totaal 5 verfilmingen van de ramp met de Titanic. De film is gemaakt in de tijd dat de geluidsfilm net zijn intrede deed en er zijn maar liefst drie versies simultaan gefilmd: een zwijgende versie, een Engelse versie en een Duitse versie met een hele andere cast. Deze recensie betreft de Britse gesproken versie en die is eigenlijk het aanzien niet waard, maar als je je probeert te verplaatsen in de bioscoopbezoeker van toen, is dit wellicht een aardig curiosum. Het verhaal is mager, het tempo ligt laag en de vertolkingen zijn soms werkelijk tenenkrommend. De toch al weinig verheffende dialogen worden soms werkelijk overdreven gearticuleerd, alsof de cast niet zeker was of het publiek het anders zou verstaan. En er zijn ook scènes die volstrekt zinloos zijn. Zo is er een longshot waarbij drie mensen onderaan een trap staan. Iemand vraagt: "Weet je waar die-en-die is?" "Nee", luidt het antwoord en vervolgens loopt één van de drie links het beeld uit en lopen de andere twee de trap op, terwijl om één of andere opeens een orkest een vrolijk jazz-deuntje speelt. Het is derhalve bijzonder rommelig gemonteerd en van spanning is al helemaal geen sprake. Maar het moet voor veel bioscoopgangers in 1929 de eerste keer geweest zijn dat ze het geluid van de zee hoorden, evenals het scala aan - iets te dik aangezette - geluiden die op de Titanic te horen waren voor en tijdens de ondergang van het schip. De hele productie lijkt gehaast in elkaar te zijn gezet om de nieuwe markt van de geluidsfilm te bedienen, maar het resultaat is een rommelige curiositeit. Ik zou wel héél graag de zwijgende versie van deze film willen zien!