La Última Tierra (2016)

Ik vond hem erg mooi. Geen alledaagse cinema voor mij, en qua tempo vergeleken met wat ik normaal kijk, zelfs vrij uniek. Een bijzondere ervaring, eentje die je echt de tijd en ruimte geeft na te denken over wat je ziet, en soms even af te dwalen.

De meneer naast me sliep overigens na 10 minuten al, en werd pas wakker toen er een emmer in een put water plonste. Ik zat zelf overigens ook voor de film al wat te gapen, maar op een minuscule indommeling na kon ik makkelijk wakker blijven, ondanks de serene krekel- en vogelzang.

Toch is het voor mij nog wennen. Er is zoveel ruimte voor interpretatie dat het meer tot nadenken stemt en mogelijke uitleg van wat je ziet, dat het mij als kijker niet altijd volledig greep. De film poogt nergens het drama 'uit te melken', of op wat voor wijze dan ook versterken. Het geheel is nog steeds intrinsiek aangrijpend, maar die rustige matter of fact, statische real time shots creëerden voor mij een soort beschouwende afstand tot het persoonlijke drama van de rouwverwerking.

Ik twijfelde erg over 3,5*, maar doe er bij nader inzien toch een verdiend halfje bij. Als ik wat meer gewenning had wat dit soort cinema betreft, had ik daar wellicht niet over getwijfeld. Of was het zelfs nog hoger uitgevallen. Hoe dan ook is Lamar wat mij betreft een unieke stem, in wiens zorgvuldig gekadreerde shots je gedachten aangenaam kunnen ronddolen en verdwalen. De weg terugvinden bleek elke keer zeer eenvoudig. Een film die beter wordt hoe langer je erover denkt, lijkt het.

En dat Lamar een geluidsman is, lijdt geen enkele twijfel. Dat was echt fantastisch, zelfs in dat crappy zaaltje 2 van 't Hoogt. Een film die ik eigenlijk nog eens rustig thuis zou willen zien in mijn eentje met een goede koptelefoon op, zonder rochelende senioren om me heen die een eigen interpretatie van de openingsscène opvoeren.

4*

Die waterput is een 'spectaculair' hoogtepunt inderdaad, prachtig gedaan, naast de ook al fantastische sterfscène. Heel sterk, hoe herhaaldelijk het concrete overvloeit in haast abstracte beelden. Had overigens meerdere keren wat 'Russische' associaties (Sokurov, Tarkovsky).

Het was wat benauwd vanmiddag in EYE, bij het begin van de film, maar na de.. dood kon ik herademen, zo leek het wel. Een man of twintig in de zaal, en doodstil. Zo hoort het. En mooi, omdat geluid zo'n cruciale rol speelt in deze film.

Nadrukkelijke weergave van de vier elementen aarde, water, vuur en lucht, viel mij op. Misschien iets te? Wat dondert het, dit is een meeslepende audiovisuele ervaring, die nog wel wat langer had mogen duren.

Lamar houdt de shots langs vast en toont minutieus de barre realiteit van het menselijke bestaan – leven en dood. In dat naakte realisme doet La Última Tierra soms denken aan Cries and Whispers (1972, Bergman), een andere film die de dood laat zien zoals hij is: ongenadig, lelijk, wreed, pijnlijk.

La Última Tierra blinkt echter vooral uit in schoonheid. Esthetische cinematische schoonheid. Het gebruik van licht, schaduw, compositie, kadrering; het doet denken aan het werk van de Hollandse meesters als Vermeer en Rembrandt. De film van de 32-jarige Lamar heeft geen dialoog nodig, het is er een voor de zintuigen.

Lees verder: Cinema Interruptus