How Many Roads (2006)

Schitterende documentaire!

How Many Roads is een documentaire in road-movie vorm waarin Jos de Putter 12 Amerikaanse Bob Dylan fans portretteert.

Dit is een documentaire met originele opzet waarin het meest voor de hand liggende element in het begin van de film zit; de beroemde videoclip van Subterranean Homesick Blues. De clip waarin Dylan bij een oude fabriek staat met tekstborden in zijn hand van de lyrics, die hij synchroon met de muziek, een voor een toont en laat vallen. Dit is meteen het enige beeld van Dylan in de film en ook de enige muziek die van hem te horen is in de film.

'How Many Roads' zijn de eerste drie woorden uit de Dylan klassieker Blowin' in the Wind. De teksten van Dylan lopen als een rode draad door de documentaire. Jos de Putter kiest ervoor om Dylan te portretteren via de fans en vraagt ze welke song hun het meest heeft geraakt. Ze citeren ieder een (deel van een) songtekst en wat die tekst betekent voor hun leven. Elke fan heeft een verhaal over hoe Dylan zijn of haar leven heeft veranderd en nog steeds in grote mate richting geeft. Voor de meesten van hen is het Dylan fanschap een soort van religie.

Jos de Putter volgt twee fans die soms dagen onderweg zijn naar optredens. Waaronder een onderwijzeres die reisangst heeft, die desondanks toch zelfs maximaal twee dagen met de auto op reis gaat naar optredens. Ze raakt wel eens verdwaald, maar wordt dan geraakt door het toeval dat opvallend vaak Dylan fans haar de weg wijzen.

De andere fan op reis is een gescheiden vrouw die dagenlang onderweg is, die in de auto slaapt om de kosten te sparen. Al die omzwervingen door Amerika hadden uiteindelijk een diepere betekenis voor haar; Dylan leidde haar naar het ouderlijk huis uit een vorig leven. In de film wijst de vrouw haar slaapkamer in dat huis aan en vertelt over haar man die niet terug kwam uit de oorlog. Ze vertelt het vol melancholie en is diep teleurgesteld als ze weer achter het net vist nu het huis verkocht blijkt te zijn.

Dylan blijkt alle generaties aan te spreken. Een jonge blanke rapper is lyrisch over zijn teksten. Naar Dylanvoorbeeld zijn zijn raps protestsongs tegen de oorlog. Een andere onverwachte Dylan fan is een jonge soldaat die een broer in het leger verloor die nu zelf naar de 'The land of the sand' wordt gezonden. Bloednerveus voor de uitzending naar Irak, vertelt hij over een vrolijke a-typische (?) Dylan song waar hij veel kracht uit put. Het meest opvallende in de film zijn twee twintigjarige meisjes die zittend op bed een zelfgeschreven lofsang op Dylan zingen, terwijl ze blozen alsof ze het over een jonge popgod hebben.

How Many Roads kent mooie en zonnige beelden van Amerika waarbij de filmmuziek van Vincent van Warmerdam de perfecte roadmovie muziek is. Grappige details in het landschap zijn de billboards met merkwaardige teksten, teksten die bijna net zo cryptisch zijn als die van Dylan.

Het is een erg afwisselende en boeiende film over een levende legende die door de fans als goeroe, wereldverbeteraar en profeet wordt gezien.

De versie die nu in de bioscoop is een compleet nieuwe film ten opzichte van de versie die op IDFA werd vertoond. Er werden twee delen bijgeschoten (in casu de rapper en de soldaat) en de film werd opnieuw gemonteerd.

De Putter schetst een integer beeld van Dylan fans, maar wat zou dat eigenlijk? Onder andere de vele''ik noem een stukje tekst en zeg wat het betekent' stukjes zijn vreselijk irritant. Dat doet mij de film zwaar afwaarderen, ondanks dat er echte mensen op een interessante manier worden laten zien. Ironisch genoeg raakt de score die Vincent van Warmerdam voor deze docu schreef mij enorm, wat ik niet kan zeggen van Dylan's muziek (uitgezonderd natuurlijk Pat Garrett & Billy the Kid). 2 sterren

Mooie documentaire die feitelijk in een aantal snapshots een beeld van een aantal heel verschillende mensen in de VS geeft. Dylan en de invloed op hun leven is hetgeen de mensen bindt, maar uiteindelijk boeit de film ook vooral door juist die kleine, rake schetsjes die je van de mensen te zien krijgt.

4.0*

Wat een flauwe documentaire

Is meer een verzameling van emotioneel instabiele mensen die (sommigen bijna ziekelijk) hun hebben en houden ophangen aan één artiest en soms aan een tekst.

Overal kun je mooie, pakkende teksten vinden.

Wat een karikaturen daar in Amerika.

Die soldaat deed me denken aan Jim Carrey, met z'n vreselijke neplach.

Maar verder wel mooi dat de wazige teksten van Dylan op zoveel manieren geïnterpreteerd worden.