L'Abîme des Morts Vivants (1982)

Dit is geen memorabele zombie film van top niveau. Natuurlijk is dat te verwachten, vooral als je Jess Franco niet geweldig vind geeft je dat weinig vertrouwen. Maar dit is niet mis. Van mij krijgt het net geen voldoende omdat het middenstuk niet zo zeer geweldig was. De film is ook flauw te noemen maar toch is dit redelijk leuk voer van de productie EuroCine. Vooral naar het einde toe werd het goed. De film krijgt van mij 2,5.

"The living dead ! Zombies ! The sand ! They came out of the sand."

Afgelopen weekend had ik een "Franco" weekend, want na het zien van "Midnight Party (1976)" heb ik ook nog eens deze Horror film gekeken, waarin Lina Romay (de vriendin / vrouw van Jesús Franco, die vaak in zijn films te zien was) zogenaamd een kleine rol heeft als de vrouw / vriendin van kolonel Kurt Meitzell (Eduardo Fajardo). Maar eerlijk gezegd heb ik haar niet gezien en "IMDb" is daarin ook niet duidelijk, want daarin wordt vermeld dat de rol wordt gespeeld door twee vrouwen, namelijk Lina Romay en Myriam Landson, en volgens mij was het de laatste vrouw die je in beeld ziet. Dus dat er twee versie van deze film circuleren, geloof ik best (ik heb het dus waarschijnlijk moeten doen met de slechtste versie ervan, namelijk zonder Lina Romay en Jesús Franco).

In dit verhaal draait het om een expeditie in Afrika, waar men op zoek is naar nazi-goud ter waarde van 16 miljoen dollar bij een Oase, waar in 1943 een gevecht heeft plaats gevonden tussen de Duitsers en de Engelsen. Alles loopt echter op de klippen wanneer ze nazi-zombies tegenkomen die de schat bewaken.

Deze draak van van een Horror film is min of meer een prequel van het veel leukere "Død Snø (2009)". De film begint vrij traag (opent met twee jonge meiden in super korte broekjes, waarop ook wordt ingezoomd, die met een jeep aankomen bij de oase "Douer el Ousour" en daar worden gegrepen door zombies) en daarin wordt in eerste instantie kolonel Kurt Meitzell (die op zoek is naar het goud), kapitein Blabert (die weet waar het goud ligt en welke wordt gedood door Kurt), en diens zoon Robert Blabert (Manuel Gélin) geïntroduceerd.

Na het trage begint de film met een flashback naar 1943 en zien we enkele haastig toegelichte gevechten in de Afrikaanse woestijn (inclusief een fraaie Duitse pantserwagen / tank), met explosies en cliché gevechtsopnames. Daarbij weet kapitein Blabert het als enige te overleven en als hij vlucht valt hij flauw in de woestijn, waarna hij wordt gevonden door woestijnbewoners die hem verzorgen. Daarbij wordt hij verliefd op Aisha (Doris Regina), die na circa 30 minuten naakt te zien is in de woestijn, van wie hij een zoon krijgt, namelijk Robert Blabert.

Daarna keren we weer terug in de huidige tijd en begint het verhaal eigenlijk pas echt en krijgen we eindelijk ook wat nazi-zombies (meestal zijn het er maar vier) te zien, die er belachelijk goedkoop uitzagen en ook zwak lijken. Zo is één zombie gewoon een hoofd op een stok en de andere zombies zijn gewoon mensen met wat make-up en wormen op hun gezicht. Ze vergrijpen zich o.a. aan Kurt (die wordt gebeten, maar weet te vluchten) en zijn vrouw / vriendin en daarbij zien we wat naakt (schaamstreek en borst / tepel) en goor (ingewanden).

Wij zijn dan ongeveer halverwege het verhaal, waarbij Robert Blabert aankomt in Afrika samen met zijn vriendin Sylvie (Caroline Audret) en twee vrienden, te weten Ronald (Eric Viellard) en Ahmed (Miguel Ángel Aristu). Het verhaal wordt er dan niet beter op, maar wel leuker, want de zonet genoemde Ronald maakt dan kennis met de zekere Erika (France Lomay), die werkt voor professor Conrad Zaniken (Albino Graziani), en haar zien we dan een paar keer naakt (alleen haar borsten dan). Namelijk als ze samen met Ronald gaat zwemmen in de schemering en als ze met Ronald gaat vrijen in een tent.

Ook vergrijpen de belachelijke zombies (lossen ook opeens spontaan op in de lucht ) zich weer aan een aantal personen, waarbij alleen Robert en diens vriendin Sylvie het weten te overleven. Als ze dan op een gegeven moment worden opgepikt door sjeik Mohamed Al-Kafir (Antonio Mayans), die de vader is van Aisha, zegt deze tegen Robert:

"Did you find what you are looking for ?"

Waarop deze dan antwoord:

"I mainly found myself".

Daarna rijden ze met hem mee (de sjeik op een kameel en zij in een jeep) en is de film gelukkig afgelopen.

Regisseur Jesús Franco lijkt te hebben geprobeerd de karakterontwikkeling te accentueren, maar is daar niet in geslaagd, en heeft simpelweg wat vrij lange scènes in onbelangrijke dialogen gezet. Wanneer de nazi-zombies eindelijk verschijnen (na circa 35 minuten), zijn ze zoals al eerder gezegd niet indrukwekkend en dat geldt ook voor het camerawerk, wat grotendeels saai is. Wat overigens ook saai en vooral irritant is, is de vreselijke kerkorgelmuziek die regelmatig op de achtergrond te horen is. Het is wel het enige wat deze film nog een beetje spannend en dreigend maakt.

Deze Horror film is gewoon mislukt en is het aankijken ook niet waard. Had regisseur Jesús Franco er wat meer naakt ingestopt, dan had ik het misschien wat leuker gevonden.

Het is een Franco-film, dus het tempo ligt laag, anders moet ie ook veel te veel scenes draaien. Ondanks dat best een aardige zombiefilm. Paar zombies zien er toch wel fijn uit. Zelfs een paar aardige shots. Tempo is het minpunt, anderzijds vergelijkend met 11 seizoenen The Walking Dead is dit natuurlijk gewoon de 100 meter.

“Look at the size of them. Do you suppose they're Redwoods?”
“They're death trees. Come on.”

Mijn allereerste Franco film, misschien niet de beste keuze geweest om hier mee te starten overigens want het viel me toch allerminst wat tegen, zeker voor zo'n goede naam als Franco heeft (ik zie hem immers altijd voorbijkomen bij de menige horrorchallenge en met veel lof). Ik keur hem als regisseur dus nog zeker niet af maar, deze film kan ik al wel keuren en dat was niet al te best hé. Ik heb een hele berg aan zombie films gezien, en ook films die best goed vallen in hetzelfde thema als dit maar, dit valt toch wel op veel plekken achter hoor. Nergens een onwijs sterk verhaal, een vrij matig spanningslevel en toch wel een matig aantal zombies en kills.

De film is inderdaad heel traag, waar sommige scenes soms meermaals herhaald worden om toch de nodige tijd te vullen. De scenes met de zombies vond ik nochtans wel erg vermakelijk al is het gewoon niet gorey genoeg en dat is juist wel iets wat ik erg mis in de film. We zien eigenlijk maar zelden zombies en misschien dat nog niet eens, we zien in twee scenes wat zombies voorbijkomen waarvan ik wel moet zeggen dat ik de make-up er erg strak uit vind zien, althans voor die tijd. Je ziet wel duidelijk dat het nep is verder maar, ze doen hun best.

En daar blijft het wel bij. Echt deze film heeft voor de rest helemaal niks te maken met zogeheten “nazi-zombies”, want eigenlijk moet je dat afleiden van de poster, het plot en die eigengemaakte hakenkruis op wat een deur van een bepaald voortuig is en dan ook nog niet eens realistisch. Mochten de Duitsers nou ook herkenbare nazi-kleding dragen dan kwam het al toch weer een stukje realistischer over. Dus echt een WO2 thema vond ik er nou ook niet echt aan vast zitten om heel eerlijk te zijn.

Daarnaast is het verhaal gewoon best saai. Kent de film wel een hele leuke opening met twee prachtige dames en daarna zelfs nog een beetje naaktheid al is het (zoals de rest van de film) gewoon erg schaars en doet de film voor niks onder, een beetje meer spektakel had op zijn minst gemogen, al denk ik wel dat Franco er wat meer initiatief in had kunnen steken.