Stoned (2005)

Brain Jones wordt inderdaad als een zeer irritant persoon neergezet in deze film. Of hij dat in werkelijkheid ook was weet ik niet want hij werd niet voor niets vermoord (althans volgens deze film) door de nog irritantere Frank Thorogood. De film keek zich best goed weg (mede door het regelmatige bloot) maar was ook regelmatig saai. De familie van Brian Jones zal wel niet zo blij zijn geweest met deze film want het liet weinig positiefs van hem zien terwijl hij wel een geweldige musici en componist was.

een tegenvaller. de film ging meer over de bouwvakker dan over brian jones. de stones op zich blijven dan ook zéér op de achtergrond. de sfeer komt niet over en het verhaal kabbelt een beetje voort met hier en daar wat losstaande scenes. je zou haast zeggen dat de 60's dames nog het hoogtepunt waren en dat lijkt me in deze film niet de bedoeling. jammer.

Op zijn sterfbed bekende Frank Thorogood, één van de begeleiders van de Rolling Stones, dat hij verantwoordelijk was voor de dood van oprichter en gitarist Brian Jones tijdens een nachtelijke zwempartij. Deze biografische film neemt die bekentenis als uitgangspunt voor het verhaal van de laatste periode uit het leven van de briljante, maar onbeheersbare muzikant. Het resultaat geeft een sfeervol beeld van de tegencultuur waarvan de Stones deel uitmaakten, maar de karakteriseringen zijn matig. De film richt zich op de band tussen Jones [Leo Gregory] en Thorogood [Paddy Considine] en de experimenten met sex, drank en drugs. Wat opvalt is dat Mick Jagger [Luke de Woolfson], Keith Richards [Ben Wishaw] en Charlie Watts [James D. White] nauwelijks in het verhaal voorkomen, hoewel Jones zich toch regelmatig in de studio bevindt. Het is bovendien jammer dat de makers geen gebruik mochten maken van Stones-muziek, ook al probeert regisseur Stephen Wooley dat slim te verhullen door coverversies van de coverversies, die de Stones in het begin van hun carrière opnamen, te gebruiken, waaronder Little Red Rooster, Not Fade Away en niet te vergeten Time Is On My Side. Een vrij deprimerende biografie die weinig onthult over het enigma Brian Jones.

Best een prettige film, met een mooi sfeerbeeld van de jaren-70. Zolang je er maar niet iets over de Stones in wilt zien gaat het best - sowieso natuurlijk volstrekt onmogelijk om voor Jagger en Richards passende acteurs te vinden. En ook voor Jones, vanzelf, en daar gaat het nou juist om.

Niet dat Gregory het nou slecht doet, echt niet - en gedurende de film groeit hij duidelijk in zijn rol. Considine is ook welhaast perfect, en de setting in de erg fraaie boerderij, of moet ik zeggen, landhuis - mooier vind je het eigenlijk niet.

Waar de film dan wel volstrekt in faalt in het willen zoeken van een verhaal wat er niet is. Er is nooit ook maar enig bewijs gevonden dat Jones aan iets anders dan veel te veel drank en een zwembad is overleden. Laat het daar dan bij, als je daar niet genoeg film van kan maken, zoek dan een ander onderwerp.

Basta, en rust in vrede.

(en ja, een vol punt aftrek omdat de speculatie me gewoon echt verkeerd schiet)