La Grande Bouffe (1973)

Philippe Sarde - Theme from La grande bouffe

Thanks. .

Ik ben het eens met Erwinner en Kappeuter. Het is eigenlijk meer een geinig curiosum dan een boeiende film. Een raar idee, degelijk uitgewerkt, maar ook overlang en zonder de nodige diepgang in verhaal en personages. Die vrouw die bij de mannen bleef vond ik ook een vervelend personage. Dat de reden waarom die mannen zelfdmoord wilden plegen niet genoemd wordt is ook niet erg, maar men had op de minst de indruk kunnen wekken dat ze er werkelijk zo slecht aan toe waren dat ze een dergelijke actie ondernemen. Toch een gemiste kans.

2,5*

geweldige film!ik hou zelf ook erg veel van lekker eten dusss deze film is wel aan mij besteed!sterker nog:het liefst zou ik zo aan tafel aan willen schuiven!mooie rol van mastroianni als vrouwenversierder!4****

Ranzigheid zeer fraai verpakken.

Prachtige shots die keer op keer door de personages naar een grote banaliteit worden gebracht.

Bijzondere film, wel geslaagd denk ik.

Had gehoopt dat door het gegeven van zich dood eten er de nodige ranzigheid in de film zou zitten en hem zou kunnen toevoegen aan mijn 'gore' collectie maar wat viel dat tegen.

Langdradige film, eigenlijk niks gorigheid, belachelijke en totaal niet originele sterfscene's.

Zelfs de maaltijden waren niet speciaal.

In Amsterdam is "La grande bouffe" in première gegaan, een toneelstuk naar de gelijknamige schandaalfilm van Marco Ferreri uit de jaren 70. Het is het stuk waarmee regisseur Johan Simons afscheid neemt van het NTGent.

"La grande bouffe", met Wim Opbrouck in een ontluisterende hoofdrol, is een samenwerking tussen NTGent en Toneelgroep Amsterdam. Het stuk over vier mannen die zich vrijwillig doodvreten is volgende week te zien in Gent.

Op de planken blijft "La grande bouffe" even verbijsterend als de film. "Feel bad theatre", vindt Lieven Vandenhaute.

Absurde satire op het rijke leven in de consumptiemaatschappij

In 1973 veroorzaakte La grande bouffe grote consternatie en ophef in Frankrijk. De film werd zedenloos en smakeloos geacht en de minister van cultuur vroeg zich zelfs af of er voortaan geen filmcensuur en -keuring door de overheid diende plaats te vinden. Wie de film nu ziet, kan zich die reuring amper voorstellen, al is La grande bouffe ook nu nog steeds een film die onder je huid kruipt.

Vier welgestelde vrienden (een piloot, een rechter, een tv-maker en een kok) spreken af voor een gastronomisch weekend in een groot huis in de stad. Ze laten onnoemelijk veel eten aanvoeren, het beste van het beste. Maar de heren zijn er niet op uit om zich louter te vermaken met een goede maaltijd, ze zijn van plan zich dood te eten. Blijkbaar moe van het rijkelijke leven, maken ze de decadentie zelf tot zelfmoordwapen.

Voor de piloot is eten niet genoeg, hij wil al snel ook een paar hoeren bestellen. En zo loopt de culinaire orgie ook uit op een sexfeest. Een wonderlijke gast bij dit weekend is de rondborstige kinderjuf die zich gaandeweg tot de spil van de zelfmoordactie ontwikkelt. De hoertjes houden het niet uit bij het exorbitante vreetfestijn, maar de juf voelt zich steeds beter thuis tussen deze heren.

De film is bedoeld als satire op de consumptiemaatschappij, maar laat zich nu vooral als drama bekijken. Je zou de film als zwarte humor kunnen beschouwen, maar bijna nergens roept de film een lach op. Het hele verhaal is van een zwartgallige triestigheid. Terwijl het weekend nog enigszins hoogstaand begint, ontaardt de orgie al snel in een platte aangelegenheid. De enige humor die in de film voorkomt is poep- en scheethumor.

Hoogstaand drama kun je La grande bouffe niet noemen, maar de film raakt overduidelijk wel een snaar. Het uitgangspunt van het verhaal is natuurlijk al origineel en verrassend en de uitwerking is even ranzig en in your face als bij dit verhaal past. En hoewel de film nogal absurd en bizar is, blijft die moeiteloos de volle 130 minuten boeien.

In de tweede helft wordt de film pas echt schrijnend. Dat dit vreetfeest zelfs voor de hoertjes te ver gaat, zegt wel iets over hoe diep deze hoge heren gezonken zijn. Even lijkt er een sprankje licht als er liefde is gevonden door een van de mannen, maar dat zorgt juist voor een schisma in de vriendengroep in plaats van voor hoop en optimisme. Uiteindelijk zetten de vrienden hun zelfmoordactie door, nooit reppend van de reden die ze ervoor hebben. Heel veel leger kun je het rijke, hedendaagse leven niet neerzetten.

Ik had 130 minuten lang last van antiperistaltische bewegingen in mijn slokdarm.

De meesterlijke imitatie van Marlon Brando - in zijn onvolprezen rol als Don Corleone - maakte overigens veel goed!

Deze rolprent plaatsend in de tijdsgeest, kom ik toch uit op een meer dan verdiende ****.

Deze film vanavond voor de derde keer gezien. Nou ja, eigenlijk voor de 2½e keer, want bij de eerste keer ben ik er na een uur uitgelopen. Ik ging toen helemaal over mijn nek. Nu bij herziening maakte de film op mij niet zo veel indruk meer. Ik vond het eigenlijk maar een saaie vertoning die veel te lang duurde. De imitatie van Marlon Brando en het oponthoud van de hoeren vond ik eigenlijk nog de mooiste scènes. De film had ook best wel komische momenten zoals de scheten van Piccoli, de plee die van zijn plaats werd gerukt omdat die de hoeveelheid stront niet meer aankon. Erg overdreven was het allemaal wel. Geloofwaardigheid moet je in deze film daarom ook zeker niet zoeken want volgens mij is het onmogelijk volgens vooropgezet plan zelfmoord te plegen door je dood te vreten. Maar ik denk dat het bij de regisseur niet zo zeer om de geloofwaardigheid ging maar dat hij deze film maakte met als doel de consumptie maatschappij in die tijd, de jaren zeventig dmv een satire daarop aan de kaak te stellen. Behoorlijk achterhaald is deze film dus wel want vergeleken met nu stelde die consumptie maatschappij volgens mij niets voor en ach wat kan ons eigenlijk nog shockeren? Ik zie deze film daarom ook niet meer als een curiosum, een product van het jaren zestig/zeventig tijdperk van de 20e eeuw waarbij het er vooral om ging zo veel mogelijk taboes te doorbreken in een door christelijke normen en waarden overheerste maatschappij.

3,0* na herziening

De presentator van Zomergasten had uitgezocht of er iemand was die zich dood had gegeten en vond een medische publicatie over een fotomodel in de jaren '80 die dat inderdaad had gedaan. Of het zelfmoord was werd me niet duidelijk, maar je dood eten schijnt dus te kunnen. Net als dat je bijvoorbeeld dood kunt gaan aan het drinken van extreem veel water.

1 ster dan maar voor het originele concept en de acteerprestaties vielen niet tegen..anders kreeg ie een 0.5.

verder kreeg ik van deze film alleen maar honger , verder vond ik het echt een draak van een film.

1,5

Typische film uit het begin van de jaren '70 waarin het publiek geshockeerd moest worden. In veel reacties valt me steeds op dat we er ons nu over verbazen dat we dergelijke films destijds zo schokerend konden vinden. Blijkbaar zijn we gewend geraakt aan de expliciete seks en het geweld en daardoor afgestompt. Anno 2010 blijft er erg weinig over van 'La Grande Bouffe', of je moet de lange scheten van Picolet ontzettend leuk vinden.

Met een quasi-diepzinnige analyse over deze 'satire op de consumptiemaatschappij' wordt deze film ook niet gered. Om kritiek op iets te uiten, kun je beter met een alternatief komen in plaats van datgene dat je bekritiseert 'over the top' te tillen om het publiek 'een spiegel voor te houden'. Maar eigenlijk gaat het je om het veroorzaken van een schandaal of het bieden van het allerplatste vermaak. Lekker vreten, neuken en scheten laten dus...

De meeste filmcritici durven het nog steeds niet aan om films als 'La Grande Bouffe', 'Turks Fruits' of 'A Clockwork Orange' te ontmaskeren als kinderachtige 'schockfilms', die bijna 40 jaar na dato ver over hun houdsbaarheiddatum heen zijn.

"A Clockwork Orange" een kinderachtige shockfilm Daar zullen veel filmliefhebbers hier op MovieMeter het terecht niét mee eens zijn.

Inderdaad. Onovertroffen meesterwerk!

Het verhaal sprak me erg aan, het is een briljante kritiek op de consumeermaatschappij. Maar daar is eigenlijk alles ook wel meegezegd. Want ze draven het wel heel erg door. We krijgen een enorm vet gerecht van een genadeloze 130 minuten waar we alle smerigheden moeten toezien, de onovertroffen decadentie. Het is gewoon te smerig voor woorden. Zelfs de juffrouw gaat het hardst meedoen terwijl de prostituees al opgeven. Dan is het toezien hoe zij met vier geile beren (Marcello aan kop!) het bed deelt (om het even op een wat nettere manier te zeggen dan we te zien krijgen). Een film vol smerig- en vaagheid waar je gewoon misselijk van wordt. Af en toe werkte het wel op de lachspieren, maar over het algemeen was het gewoon een verschrikkelijke zit. Een verhaal dat je ook in 90 minuten kunt vertellen wordt gerekt en gestrekt en stelt de kijker enorm op de proef. Maar ik hoef geen neukpartijen terwijl je met je billen op een taart zit, of liggend gevoerd worden terwijl iemand je zit af te rukken totdat je dood (dat shot was voor mij wel het hoogtepunt, of dieptepunt, 't is maar hoe je het bekijkt), en ga zo maar door. Mijn tip voor alle gelukkige zielen wie deze film niet hebben gezien; lees het verhaal, zeg 'o wat een slim idee', en loop weg. Loop weg!

2,0*

Zo briljant vind ik de kritiek van deze film niet. De zgn. 'briljante kritiek' wordt als een intellectuele rechtvaardiging gebruikt voor het vertonen van onbeperkt vreten, zuipen, neuken en scheten laten.

Kritiek die ons een spiegel voor wil houden, ontaardt meestal in het zover overdrijven van dat het object van kritiek (in dit geval: de massa consumptie) dat het amusementswaarde krijgt.

Het is precies wat al die films doen die het geweld in films aan de kaak willen stellen door het geweld in het absurde door te trekken. Deze films moeten steeds verder doorslaan om het afgestompte publiek nog enigszins te prikkelen en zijn daarom stomvervelend.

Dus ook al wordt a Clockwork Orange door de critici en hier op moviemeter bejubeld, het is allemaal van hetzelfde laken een pak.

Eens met je kritiek op deze film, maar het valt niet te vergelijken met ACO. Daar heeft het een functie, bovendien bevat de film zoveel meer dan die geweldadige scènes.

Een curiosum, las ik hier al ergens en dat is het ook wel zo'n beetje. Ik kon er weinig bijzonders aan ontdekken behalve misschien de leuke muziek, prima acteerwerk (ook al kon ik nergens de redenen ontdekken waarom ze het leven nu zo zat waren, voelbaar was het in ieder geval niet) en natuurlijk de brutaliteit om bepaalde ranzigheden gewoon maar eens op film te zetten.

Goed te doen, maar ik betwijfel of ik de behoefte zal hebben om deze film ooit nog een tweede keer te zien.

3,0*.

Het is een kwestie van smaak, denk ik. ACO vind ik gewoon teveel op zinloos geweld drijven. Met 'Pulp Fiction' , een andere film die men over het algemeen briljant vindt, heb ik dat ook. Ondanks de humor die er is ingestopt, staat het grove geweld mij gewoon erg tegen. Als je het geweld uit ACO of Pulp Fiction zou verwijderen, dan hou je gewoon niet zoveel meer over. Zelfde geldt voor La Grande Bouffe, al gaat het hierin om het uitleven van andere dierlijke genoegens.

Ik keek toch met grote verbazing naar deze film. Vaak met afschuw door te zien hoeveel ze naar binnen werkte op een gegeven moment werd het ook wel lachwekkend. Mijn grootste vraag bleef toch hoe ze zouden sterven aan het teveel eten. Apart was hoe de vrouw zich liet gebruiken door iedereen en ze deed het nog met liefde ook en waarom er 1 met haar wou trouwen terwijl die al wist dat hij binnenkort doodging snap ik ook niet helemaal. Erg apart, maar toch grappig om eens gezien te hebben.

Akelige film die ik met veel moeite heb weten uit te kijken!

* - ster

Gedrocht van een film. Deze film heeft niks wat er aantrekkelijk is aan een film. Geen actie, geen spectaculaire beelden, geen drama, geen ontroering. Ik heb letterlijk emotieloos gekeken naar deze... om het een film te noemen is al te veel lof. Eerste maal viel ik in slaap en de tweede maal werd het er niet beter op. Waarom ik hem dan wel heb afgekeken? Mijn moeder en tante zeiden beiden dat het een goede film was. Elke keer heb ik de hoop gehad dat het beter zou worden. Op een gegeven moment ben je dan zo ver, dat je hem ook af wilt kijken.

Letterlijk emotieloos gekeken naar deze film. Geen glimlach, geen afschuwmomentje, geen enkele emotie. Snap ook niet wat mensen in een film als deze zien. Deze film heeft gewoon 0,0 te bieden... Een farce is nog een te aardig woord. Ik heb in totaal misschien 10 seconden 'genoten'.

0,5*

Meesterlijke film met een cast om van te "smullen". Heb er weer van genoten afgelopen week.

Decadentste film ooit gezien. Sterfscènes zijn weinig overtuigend.

"La Grande Bouffe" is duidelijk gebaseerd op Sade's "120 dagen van Sodom", maar waar dit boek er nog in slaagt een zekere filosofie over te brengen, schiet deze film hopeloos tekort. Zeer vlakke personages, zonder enig motief, redelijk zwak geacteerd en belachelijke sterfscènes.
Culinair heb ik er nog iets van opgestoken. En ik heb er honger van gekregen.

En vreten maar!

Ik was gisteren in het boek 'Binnenkort in deze Zaal' aan het zien (een boek over Belgische filmposters door Robbe de Hert en Rik Stallaerts) en de Hert maakte een verwijzing naar deze film. De titel deed een belletje rinkelen en ik realiseerde me dat ik deze een tijd geleden had opgenomen. Vandaag maar eens gezien.

La Grande Bouffe is een curieuze film. De personages dragen de naam van de acteurs zelf maar het is gewoon een film over sex en eten. Er is niets mis met één van de beide zaken maar Ferreri maakt gewoon een ontzettend saaie film. Maar dan echt een doodsaai. Op zich is het wel een interessant idee. We krijgen vier mannen te zien die het leven beu zijn, waarom krijgen we jammer genoeg niet te horen, en ze besluiten om zelfmoord te plegen door zichzelf vol te proppen met eten. Op zich nog altijd een interessant maar wansmakelijk gegeven en de film had even wansmakelijk kunnen zijn mocht het allemaal niet zo verschrikkelijk gedateerd zijn. Ik geloof best dat in '73 dit als een ware cultuurshock werd ervaren en ook de reactie om hierna films te laten keuren kan ik begrijpen maar anno 2010 is dit echt niet veel meer waard en het is ook nog eens dodelijk saai. De film kent nochtans hier en daar een paar leuke scènes (zoals de Marlon Brando imitatie scène) maar die worden overschaduwd door stomme 'moppen' zoals de langste scheet in de filmgeschiedenis. Mmmh, lekker boeiend dus. De film concentreert zich op het volvreten van de vier gentlemen maar het viel me dan ook wel hard tegen dat de sterfscènes zo knullig in beeld worden gebracht. De ene moment lopen ze nog en pats, opeens zijn ze dood. Wow, knipper 3x met je ogen en je bent de climax kwijt... Toch moet ik toegeven dat La Grande Bouffe een zekere aantrekkingskracht bezit. Hier en daar een tikkeltje wansmakelijk, niet qua eten maar eerder Andréa Ferréol die 3/4 van de film naakt rondloopt, maar toch heb ik het niet kunnen opbrengen om de film uit te zetten, al is het soms wel nipt geworden. Al was het natuurlijk niet echt al te snugger van mij om deze film op te zetten tijdens mijn eten maar ik wist dan ook niet waarover de film ging. Ik kon moeilijk weten dat de korte inhoud van de Belgacom tv waarin stond dat 4 vrienden een culinair weekend gingen houden, er zo naast ging zitten.

De regisseur zegt me niets, de korte inhoud heb ik destijds niet gelezen dus ik vroeg me in het begin af waarom ik de film eigenlijk had opgenomen. Maar dan verscheen de naam van Marcello Mastroiani op het scherm. De ster van Le Notti Bianche en Otto e Mezzo, dat kan nooit slecht zijn. Wel, ergens is het ook niet slecht maar Mastroiani kan de film overduidelijk niet redden. Het is trouwens wel de minste film die ik van hem tot nu toe heb gezien en het viel me ook op hoe oud hij eigenlijk is geworden in La Grande Bouffe. Het is wel logisch natuurlijk want ik ken hem alleen maar van bovengenoemde films en die zijn respectievelijk uit '57 en '63. De andere acteurs zijn van eenzelfde niveau maar zelfs de grootste klassebakken hadden dit niet kunnen redden volgens mij. Michel Piccoli laat zich verleiden tot een paar scheetgrappen, die trouwens niet geslaagd zijn, maar doet het voor de rest wel redelijk goed. De miscast van vandaag moet toch sowieso Andréa Ferréol zijn. Wat een irritant mens. Eigenlijk was heel de vrouwelijke cast niet echt noemenswaardig qua acteren, al deden de hoertjes het nog altijd wel beter dan Andréa Ferréol.

Ik wist niet wat ik moest verwachten maar dit is toch een teleurstelling geworden. De cast is niet slecht maar het verhaal heeft te weinig om handen om de volle tijd te boeien. Daar komt dan ook nog eens bij dat het effectieve verhaal ontzettend gedateerd is en niet echt denderend wordt uitgewerkt. Jammer.

1*

moeilijk om een cijfer aan deze film te geven. De (zwarte) humor kon ik wel waarderen, maar de film werd op het eind te langdradig en leek zelfs wat uitgesponnen. Krappe 3.5 sterren.

Jammer dat een herinnering zo uiteenspat bij het herzien van deze film. 25 Jaar geleden was dit een regelrechte hit tijdens de regelmatig terugkerende video-avonden met een een tiental vrienden. Bij deze film hielden de vriendinnen het na een half uur voor gezien en vertrokken richting de plaatselijke disco. Wij mannen (nou ja) vonden het vooral een lekker gore film met een unieke aanklacht richting de (consumptie)maatschappij.

Na herziening blijkt de film te weinig inhoud te hebben. Het is voornamelijk vreten, scheten en andere redelijk flauwe humor. Een paar grappige momenten, maar er wordt te weinig aandacht besteed (en uitleg gegeven) over het waarom van het zich proberen dood te eten.