Volver (2006)

Aardige film van Almodóvar, die een leuk kijkje biedt in het leven van de Spaanse gemeenschap.

Penélope Cruz is een mooie verschijning, maar laat in deze film ook nog eens zien uitstekend te kunnen acteren. In een Spaanstalige film voelt zij zich duidelijk meer thuis zo lijkt het, en dat komt haar prestatie ten goede. De rest van de cast is redelijk, maar valt in het niets bij Cruz.

Het script is goed en deze film is duidelijk wat luchtiger van toon dan de andere Almodóvars die ik tot nu toe zag, al zit er ook wel degelijk drama in de film. Het camerawerk is bij momenten best mooi, waarbij vooral de Spaanse dorpjes en het bijbehorende platteland er af en toe erg mooi opstaat. Verder gebruikt Almodóvar hier ook weer erg felle kleuren. Je moet er van houden, maar ik vind het zelf niet altijd even mooi. De overgang van grappig naar drama vond ik niet altijd even goed werken. Vooral het drama kwam bij mij niet altijd even goed uit de verf. Grappig is het sommige momenten dan weer wel.

Al met al zeker geen slechte film, daarvoor is de sfeer en Cruz en het cameragebruik gewoonweg te goed. Maar verder ben ik ook niet weggeblazen, zakte de film soms in en is het drama niet altijd even overtuigend.

3,0*

Mijn 2e Almodovar en wederom prima bevallen. De sfeer is duidelijk aanwezig en ondanks dat het allemaal een tikkeltje te luchtig is soms, komt het drama wel aan. Natuurlijk dankzij de geheel vrouwelijke cast, fier aangevoerd door Cruz waarvoor ik steeds meer respect te krijgen. Begin het eigenlijk ook een steeds mooiere vrouw te vinden. En ook Duenas met haar paniekerige ogen is goed gecast. Dus de 2e film is ook geslaagd, er kan een 3e bij.

Een teleurstelling voor mij. Heb al jaren de Spaanse DVD thuis liggen, ooit eens niet goed opgelet bij de winkel welke versie ik kocht. Toch laatst maar eens de Blu Ray van de Bieb geleend.

Het geheel kwam maar niet op gang. Door de redelijke score hier en Almodovar een beetje kennende 'zou het in de 2e helft wel gebeuren', maar helaas miste ieder schot doel en was de blessuretijd al helemaal niet aan mij besteed...

Buiten een formidabele Cruz hebben de andere personages vrijwel niets te bieden, vooral geen emotie of intiem karakter. Technisch is alles in orde; mooie plaatjes, geluid, muziek en aankleding, maar qua film voor mij simpelweg niet goed genoeg.

De nachtkaars die nooit een nachtkaars werd, doofde nog langzamer dan dat ie werd aangestoken....

Ik herinnerde me niet zoveel meer van Volver en vroeg me dan ook af waarom ik eerder al 5* uitdeelde. Eens de film liep was ik terug mee. Niet evident om zo hoog te score voor deze film, want het is een mix tussen een feelgoodfilm en een drama met de nodige tragiek. Maar Pedro Almodóvar maakt er een heerlijke film van. Waar hij gewoonlijk net over de lijn gaat, is de dosis hier veel beter. Vooral de heerlijke cast met vooral Penelope Cruz is een plezier om zien. Ik was ook verrast trouwens door Lola Dueñas die evengoed het scherm naar zich kan trekken op een heel andere manier dan Cruz. Ook de jonge Yohana Cobo (al was die toen al 21 jaar) is een mooie aanvulling. Verder veel kleurrijke figuren zonder in karikaturen te vervallen. Het idee van de filmcrew die blijft eten zorgt voor de nodige afleiding en een mooi tegengewicht voor de dramatische gebeurtenissen. Een film die misschien niet iedereen zal bekoren, maar kom... ik heb evengoed enkele top 250 filmpjes op mijn 'oh my god' list.

Ooit aangeraden door een vriendin. Ik begrijp wat zij erin ziet, maar helaas, het is niet mijn film. Dat ligt aan twee punten: audiovisueel brengt Almodóvar werkelijk niets. Het is alleen maar registreren, wat je alleen al merkt aan hoe sommige dialogen gefilmd zijn: na elke zin van een personage volgt een cut en een nieuw shot. Het enige dat visueel de moeite waard is, is Cruz. Leuk, maar daar kijk ik geen films voor.

Ten tweede wilt het plot maar niet op gang komen. Het eerste uur was een grote gaap. Pas halverwege het tweede uur raakte ik geboeid, en gezegd moet worden dat de verwikkelingen dan ook echt interessant worden. Maar meer compactheid in de eerste helft had zoveel meer geholpen.

De enige die die helft dus nog een beetje de moeite waard maakt is Cruz. Echt een prachtige vrouw, maar ook een prima actrice, want ze draagt de hele film. Wel jammer dat het duidelijk een playbackshow was toen ze zong, maar voor de rest is het echt prima. Voor haar een ster, alsmede één voor de ontknoping. 2*.

Een lichtvoetig drama met rare trekjes. Het geheel doet af en toe wat vreemdsoortig aan, hoe dat precies komt weet ik niet. Misschien het soms wat houterige acteerwerk, het gebrek aan sfeerschepping of het plot wat onrealistisch overkomt.
Wat betreft het laatste, door de loop van gebeurtenissen waar 'afwijkend' mee omgegaan wordt (je man is vermoord door je dochter/zus, maar gaat te werk als een doorgewinterde crimineel die iets te verduisteren heeft / in je eentje ineens profi een restaurant runnen voor 30 man) geeft je het gevoel van een (absurdische) komedie waar je geloofwaardigheid simpel loslaat. Maar op enkele geinige (zwarte) humor na is het zeker geen komedie te noemen.
Naar het einde toe wordt het ietsje sterker, maar pakken doet het je niet meer. Daarvoor is het allemaal gewoon te statisch, te afstandelijk. Het is zeker niet slecht, maar binnenkomen doet het niet. Jammer.

Aardig. De absurdistische humor is niet aan mij besteed, maar het stuk drama werkt al een stuk beter, mede door een sterke Cruz, zowel sensueel als hartverwarmend. Het slotstuk van de film is dan ook een stuk beter omdat het drama de overhand neemt en de hele flauw humor verdwijnt. Verder aardig geschoten hoewel het me te kleurrijk was soms, vooral op de kitscherig lelijke manier. Het sfeertje is wel leuk en het kijkt prima weg. 3,0*.

Een vermakelijke film. Het verhaal sprak mij aan, goed acteerwerk, ik vind Penélope Cruz een erg leuke vrouw, en ik bleef geboeid. Echt geweldig kan ik het niet noemen, maar wel fijn om een keer gezien te hebben. 3,5*

Nog maar mijn tweede Almodovar na Hable con Ella, maar er volgen er snel meer. Wederom erg geslaagde film van wellicht de beroemdste Spaanse regisseur met een fabuleuze en oogverblindende Penélope Cruz. Ik heb haar wat links laten liggen, maar ze geeft wel degelijk blijk van een grote actrice te zijn. Tussen al die pulpfilms zitten hier en daar wat uitdagende rollen zoals Abre los Ojos (1997) van Alejandro Amenábar.

Van Volver had ik al veel gehoord, maar dus nog nooit gezien. Een film ook met 2 losstaande plots, maar die uiteindelijk toch meer met elkaar gemeen hebben dan gedacht. Het is vooral het einde die voor mij de film zo sterk maakt en me een nipte 4,0* deed toekennen. De aanloop er naar toe is vrij monotoon en gaat zijn gewone gangetje. Er gebeurt weinig, maar het is vooral Cruz die het draaiende en boeiend houdt.

Ondanks enkele beladen thema's zeer luchtig en speels gebracht, misschien in dat opzicht té zodat het niet au sérieux genomen kan worden, want er zitten toch wel wat gaten en toevalligheden in het plot. Desalniettemin van genoten en in zijn geheel zeker een geslaagde film.

Omdat je nu bovenaan je checklist in rode letters 'mondmasker' moet aanvinken (net onder zwembroek en zonnecrème) hebben we beslist om deze keer het zonnige buitenland links te laten liggen. Maar niet getreurd want de eerste hittegolf is een feit. Onmiddellijk voeren we ons actieplan (omgedoopt tot 'operatie Viva Espania') uit. We bestellen Paella, we ontkurken plechtig een Cava fles (sangria is voor losers), iemand op gitaar zingt iets weemoedig en toch missen we iets. Almodovar ! What else ? Een film van de grote Almodovar mag niet ontbreken op deze zwoele avond. We zijn vertrokken. De felle kleuren spatten al van het scherm, de score van Alberto Iglesias vult ons met melancholie (de tijd dat knuffels niet werden beboet met gasboetes) en als Zuiders schone worden we rijkelijk getrakteerd op Penelope Cruz (sorry madame cinemanukerke maar dit is 'hors categorie' - let op het topschot wanneer Cruz de afwas doet !) dus de sfeer zit meteen goed. Maar ondanks de 30° graden wordt ik niet warm van Volver. Het (melo) drama is te abstract. Er is niet echt een dramatiek, de personages zijn vlak (niet meer die buitenissige personages want de prostitué van dienst is deze keer zeer modaal) – we leven niet mee, het raakt ons niet. Volver. Terugkeer van de moeder, terugkeer van Cruz naar de plek waar haar man begraven is, van haar jeugd, terugkeer naar geboortedorp. Maar ik begrijp niet waarom hij dit wil vertellen. Een lauwe Almodovar toch. Er komt nog een twist alla Almodovar maar zijn soepje kookt niet meer over. Teleurgesteld begraven we de DVD in onze collectie, zetten nog even de radio aan en horen de weerman morgen regen aankondigen. Heerlijk, even wat regen. Yep, net als in Spanje.

Een erg trage film over verlies, waarin sterke vrouwen hun eigen boontjes doppen en waarin vrijwel alle mannen totale nietsnutten zijn. Lange tijd wordt er spiritueel sausje gelegd over het hele verhaal, maar uiteindelijk blijkt de film een misdaadverhaal waarin de moordenares ondergedoken geleefd heeft. Tja. Het haalde voor mij het kleine beetje magie dat de film bezit helemaal weg.

Twee sterren, voor de fijne Spaanse sfeer en eentje voor Cruz.

2*

Een film die ik al zat vaak bij de kringloop aantrof en even zo vaak over twijfelde om me te nemen. De Spaanse cinema is niet vaak een voltreffer bij mij op enkele sterke films na, vaker viel het me toch zoals bijvoorbeeld Hable Con Ella van deze zelfde regisseur. En mijn terughoudendheid was niet zonder reden, want ook deze Almodovar worstelde ik met moeite door.

En laat ik meteen met de deur in huis vallen...waarom eigenlijk allemaal zo moeilijk? De dood van Paco is inderdaad lastig uit te leggen zonder bijkomende schade, maar dat gedoe met moeder? En dan al dat drukke en gekke gedoe van idiote kusjes tot al die mensen die op het kerkhof bezig zijn, de personages zijn vlak en meeleven lukt vanaf mijn kant niet, dan heerst er een bepaalde traagheid en begrijp ik maar niet waarom we dit te zien krijgen. Wat is de kern? Waar wil dit heen? Wat wil Almodovar nu eigenlijk vertellen behalve het het gebruikelijke pallet van Spaanse cultuur, saamhorigheid, gewoontes en muziek zoals dat ook te zien was in Hable Con Ella? De regisseur lijkt op zoek te zijn naar een bepaalde emotie maar kan die aan mij onmogelijk ontlokken.

Pluspunten zijn natuurlijk de altijd mooie Cruz, en Lola Duenas, niet bepaalde moeders mooiste is, betrap ik toch altijd op een bepaalde aantrekkingskracht, apart zijn de sprankelende kleuren die van het beeld lijken te spatten. Maar dat is het dan wel, en andermaal is de Spaanse cinema toch wel een teleurstelling voor me en wordt het gevoel bevestigd dat ik hier verder niet zoveel mee kan.

Vreemd.

Meer dan een jaar geleden schreef ik in een 'recensietje' bij mijn eerste van Pedro Almodóvar dat het een schande was dat dat mijn eerste nog maar was. Nu moet ik eigenlijk schrijven dat het een schande is dat dit nog maar mijn tweede Almodóvar is.

De cineast heeft, behalve naam en faam, toch ook een hele eigen stempel die ik op zich tot op zekere hoogte kan smaken. Het kleurenspel, om maar iets cliché te noemen. Zijn films, ook Volver, zien er kennelijk echt mooi uit. Heerlijk sfeertje ook, zuiders - terwijl dat dat niet per se mijn ding is.

Zijn films zijn inhoudelijk ook wel best vreemd. De humor is wel oké, maar wordt vaak abrupt onderbroken door een lading stevig drama - drama dat op het eerste gezicht nogal vergezocht lijkt. Deze film heeft daar ook wel een beetje last van. Het maakt het er niet gemakkelijker op een mening te vormen.

In ieder geval heb ik wel goesting in meer van Almodóvar's oeuvre. Er is op z'n minst iets te beleven in z'n films. En hij laat z'n acteurs erg goed acteren. Ik ken Penélope Cruz voornamelijk van Amerikaanse producties, maar dat is toch echt dag en nacht verschil met haar niveau als ze gewoon Spaans mag praten.

3

Niet echt zeker wat ik hier eigenlijk mee moet na de film gezien te hebben. Een film waar je eigenlijk continu een einde aan kan breien want uiteindelijk zou het ook gewoon maar door en door kunnen gaan. Zonder Penelope zou het helemaal niks geweest zijn, zij blijft je boeien dankzij haar Spaanse schoonheid.

Volver is Spaans voor "terugkeren", en dat motief is op vier verschillende manieren aanwezig.

Ten eerste betekent het terugkeren naar je geboortestreek. Dat geldt voor Pedro Almodóvar, die afkomstig is uit de provincie Ciudad Real in La Mancha. Het geldt ook voor de zussen Raimunda en Sola, die vanuit Madrid terugkeren naar hun geboortedorp.

Ten tweede betekent het terugkeren uit het dodenrijk. In zo'n dorpje is er veel bijgeloof. Men gelooft er in spoken, terwijl levenden hun toekomstige graf onderhouden.

Ten derde gaat het over problemen die terugkeren over de generaties. Raimunda is misbruikt door haar vader, en nu dreigt haar echtgenoot hetzelfde te doen met haar dochter. Drie generaties vrouwen verweren zich en nemen het heft in handen.

Ten vierde is Volver de titel van een tango van de Argentijn Carlos Gardel, die hier in een flamencoversie gebracht wordt. Gitaren en handgeklap begeleiden de zwoele altstem van Estrella Morente, die geplaybackt wordt door Penélope Cruz in een van haar meest memorabele rollen.

In de spannende intrige zit symboliek verwerkt. De diepvries en de grafkuilen staan voor het verdringen van een traumatisch verleden. Onvermijdelijk komt dat verleden toch weer opduiken, bijvoorbeeld in de vorm van een vermeend spook.

Zware onderwerpen als moord en incest worden met humor behandeld. De luchtige toon, sprankelende kleuren en zomerse kleding maken het pikant, net als de paprika's en chorizo's van de Spaanse keuken. De grens tussen leven en dood vervaagt in deze zwarte komedie.