menu

Cronaca di un Amore (1950)

Alternatieve titel: Story of a Love Affair

mijn stem
3,16 (52)
52 stemmen

Italië
Drama / Misdaad
98 minuten

geregisseerd door Michelangelo Antonioni
met Lucia Bosé, Massimo Girotti en Gino Rossi

Carloni (Gino Rossi), een detective van middelbare leeftijd, krijgt een nieuwe opdracht van een klant: zoveel mogelijk opsporen uit het verleden van een mooie jonge vrouw, genaamd Paola (Lucia Bosé). De opdrachtgever is een rijke directeur die nu een jaar met haar getrouwd is. Hij wordt jaloers als hij een stapeltje oude foto's vindt van zijn vrouw. Hij wil zeker weten of ze de ex-geliefden nog ontmoet.

zoeken in:
FisherKing
Debuutfilm van Antonioni.

avatar van Quentin
Er is inmiddels ook een 2-disc Special Edition uitgegeven door NoShame.

avatar van starbright boy
3,0
starbright boy (moderator)
Het begint me op te vallen dat veel Europese regisseurs juist in hun debuutfilms het hevigst beinvloed zijn door Amerikaanse films van die tijd. Ook Antonioni. Deze film is een relatie/misdaaddrama met een boel noir-achtige elementen. Minder dan verschillende Amerikaanse tegenhangers, maar best interessant. Het eigenzinnige zit 'm een beetje in de verhaalvorm, beginnen met de detective en steeds meer toespitsen op de relatie tussen Paula en Guido.

Geen grootse film, wel al wat doorschijnend talent, met name in de buitenscenes. En met Lucia Bosé, die een fraaie, wat theatrale, typische femme fatale neerzet. En debuutfilms van grote namen blijven interessant om te bekijken.

3.0*

4,0
starbright boy schreef:
Het begint me op te vallen dat veel Europese regisseurs juist in hun debuutfilms het hevigst beinvloed zijn door Amerikaanse films van die tijd. Ook Antonioni. Deze film is een relatie/misdaaddrama met een boel noir-achtige elementen. Minder dan verschillende Amerikaanse tegenhangers, maar best interessant. Het eigenzinnige zit 'm een beetje in de verhaalvorm, beginnen met de detective en steeds meer toespitsen op de relatie tussen Paula en Guido.


Een interessante theorie, ik zal er eens op letten. De vraag is wel of je in dit geval gelijk hebt.

Inderdaad, Cronaca heeft kenmerken van een film noir, maar waar ligt dat aan?
Volgens mij heeft het alles te maken met het feit dat het verhaal een variatie is op The postman always rings twice . Maar dat wil niet zeggen dat Antonioni persé is beïnvloed door de film noir in het algemeen of de Amerikaanse filmversie van deze roman in het bijzonder.
De roman van James M. Cain werd in 1934 gepubliceerd en was voor de Tweede Wereldoorlog al behoorlijk populair in Europa. Dit leidde tot twee verfilmingen, een Franse in 1939 en Ossesione van Visconti in 1943, dus nog voor de Amerikaanse versie.
Het is zeker dat Antonioni Ossesioni heeft gezien, want hij heeft de film gerecenseerd.
Ik denk dat je op grond van de verhaalstechnische overeenkomsten niet kunt concluderen, dat A. is beïnvloed door Amerikaanse films.

Wel heb ik ergens gelezen dat Antonioni een liefhebber was van Amerikaanse films uit die tijd, maar zelf kan ik in Cronaca niet zo gauw filmische film noir- kenmerken ontdekken. Het is gemakkelijker om niet-Amerikaanse elementen te vinden, zoals bijvoorbeeld de milieu-schildering, de lange scene bij de brug en het on-Amerikaanse einde.

Conclusie: op dit moment heb ik te weinig aanknopingspunten om het wat betreft A. eens te zijn met jouw stelling.

Altijd interessant,zo'n eersteling van een befaamd regisseur.Zeker hier,omdat opvalt hoeveel van A.'s bekende werk al in deze film doorschemert.Zeker vergeleken bij de films die hij hierna maakte zoals il grido of 2 amiche.
Voor argeloze kijkers doet deze film zich voor als een noir-mysterie,maar uiteindelijk wordt er niets ontraadseld.De personages,steeds helder weergegeven in verhouding tot het omringende(stads)landschap,lijden aan existentiële noia die niet wordt gecompenseerd door de hen omringende welvaart.Gepraat wordt er veel,gezegd niets.De neo-realistische inslag komt nog het meest van male lead Girotti,die een randfiguur speelt,goed vergelijkbaar met zijn rol in....Ossessione .
Wat wel opvallend afwijkt van andere A's is de opvallende soundtrack,half klassiek met piano,half jazzy met sax.Dermate opvallend zelfs dat ik vermoed dat er iets mankeert aan de geluidsopname.
De film was ook het debuut van Lucia Bose,toch wel een van de parels uit de verzameling Italiaanse filmschoonheden

avatar van Spetie
3,0
Een aardige debuutfilm van Antonioni met een verhaal dat inderdaad veel weg heeft van een film-noir. Het is best leuk uitgewerkt als een soort van detective, waarbij we als kijker langzaam maar zeker steeds meer te weten komen.

Het acteerwerk is behoorlijk. Vooral Lucia Bosé maakt op momenten zelfs indruk en heeft daarnaast ook nog eens een erg klassevolle en mooie uitstraling. De regie is niet slecht. Hier en daar ziet je al wat van zijn latere werk terug, maar nog niet zo heel veel. Er zitten goede momenten in, maar ook wel stukje dat het niveau iets inzakt.

In ieder geval leuk om zijn debuut een keer gezien te hebben. Groots is het allemaal niet, maar ook verre van slecht gelukkig.

3,0*

4,0
starbright boy schreef:
Het begint me op te vallen dat veel Europese regisseurs juist in hun debuutfilms het hevigst beinvloed zijn door Amerikaanse films van die tijd. Ook Antonioni. Deze film is een relatie/misdaaddrama met een boel noir-achtige elementen. Minder dan verschillende Amerikaanse tegenhangers, maar best interessant. Het eigenzinnige zit 'm een beetje in de verhaalvorm, beginnen met de detective en steeds meer toespitsen op de relatie tussen Paula en Guido.

Geen grootse film, wel al wat doorschijnend talent, met name in de buitenscenes. En met Lucia Bosé, die een fraaie, wat theatrale, typische femme fatale neerzet. En debuutfilms van grote namen blijven interessant om te bekijken.

Interessante post, met interessante reacties van cinema.rex en pippo il buffone, met name:

pippo il buffone schreef:

Voor argeloze kijkers doet deze film zich voor als een noir-mysterie,maar uiteindelijk wordt er niets ontraadseld.De personages,steeds helder weergegeven in verhouding tot het omringende(stads)landschap,lijden aan existentiële noia die niet wordt gecompenseerd door de hen omringende welvaart.Gepraat wordt er veel,gezegd niets.De neo-realistische inslag komt nog het meest van male lead Girotti,die een randfiguur speelt,goed vergelijkbaar met zijn rol in....Ossessione .

In een artikel over Antonioni op sensesofcinema.com las ik: "Cronaca is suggestive of film noir, but Antonioni sidesteps traditional plot conventions to focus on the interior feelings of the lovers."
Met andere woorden: dit is méér dan een "film noir". De kenmerken van de "film noir" vormen de achtergrond, maar ik zou Antonioni's film bv. géén misdaadfilm noemen! De detectieve-lijn leidt tot niets, en blijkt uiteindelijk een "valse bodem" in de film! (Zie ook de reactie van pippo il buffone.) En dàt aspect is volgens mij de voorbode van de latere Antonioni (bv. van L'Avventura)!
Terzijde wil ik nog opmerken dat deze film mij qua opbouw, verhaal en (deels) thematiek sterk deed denken aan een vroeg werk van Nabokov, nog uit zijn vóór-Amerikaanse periode (1928, dus in tempore non suspecto!), nl. King, Queen, Knave. Toeval?

avatar van 93.9
3,0
Duidelijk niet het beste van de man...
Langzaam op stoom komen dus, deze film is bij vlagen gewoon echt oninteressant te noemen...

4,0
Herzien. Ook als lust voor het oog - en dat in 1950! - een voorbode van de latere grootmeester!

avatar van mjk87
3,0
Mooie film, maar totaal niet boeiend. Het centrale koppel nam me niet mee, en dat hele verhaal rond hun twee kon me nergens interesseren. Nergens was ook chemie tussen de twee aanwezig en als geheel ook wat melodramatisch. Maar goed, het zag er wel mooi uit allemaal. Antonioni toont hier al aan vaak de juiste locaties goed te kunnen kiezen, maar ook zijn hoeken, kadreringen, camerabewegingen et cetera verraden wel enig talent. De muziek erbij is prima en vooral de sfeer is uitstekend net als de beelden van een naoorlogs Italië of de prachtige dure jurken van Bosé. Uiteindelijk wist ik me prima te vermaken met dat soort beelden. Denk aan die scène op de brug. Wat zich daar afspeelt tussen de minnaars deerde me niet, maar ik keek wel naar de mooie gietijzeren brug of de arbeiders op de achtergrond. 3,0*.

avatar van Roger Thornhill
5,0
Wat in het begin nog een variant op klassieke Amerikaanse noirs als Double indemnity en The postman always rings twice (of Visconti's nog eerdere Ossessione, ook al met Massimo Girotti) lijkt te worden, inclusief een mysterieus sterfgeval in het verleden, een privé-detective die iets (maar wat?) op het spoor is, en een jonge vrouw die zich heeft opgewerkt maar haar verleden niet van zich kan afschudden, ontwikkelt zich steeds meer tot een soort noodlotsdrama waarin de twee hoofdpersonen vechten tegen de verleiding, tegen elkaars moorddadige impulsen, tegen de maatschappelijke en daarmee financiële kloof die hen scheidt, en tegen de schaduw van de dode Giovanna die over beiden hangt. Mooi hoe Fontana het onheil over zichzelf afroept : als hij niet zo achterdochtig was geweest had hij Paola nooit opnieuw in de armen van Guido gedreven – of zou haar onrust en haar weerzin tegen de leegte van haar nieuwe leven haar anders wel voor een ándere man hebben laten bezwijken? In zijn debuutfilm gebruikt Antonioni handig alle melodramatische mogelijkheden van de vrij spannende plot om personages en milieus te onderzoeken, maar vooral is hierin al zijn superbe oog voor verlaten straten, gebouwen, kanalen, bomen en regenplassen te zien. Ook los van het historische belang (en los van de waarde als vingeroefening voor of voorstudie van bijvoorbeeld de latere trilogie) een prachtige film die onder de huid kruipt, niet in de laatste plaats doordat Lucia Bosé zo'n onwereldlijk mooie verschijning is.

avatar van Flavio
3,0
Interessante eersteling van Antonioni die de motieven onderzoekt van twee geliefden die een duister geheim met zich meedragen.

Antonioni experimenteert hier al met een vertelstructuur die hij later vaker zou toepassen: een mysterie of een moordzaak gebruiken als de trigger voor een zoektocht die uiteindelijk niet leidt tot een bevredigende afloop met closure; de externe zoektocht wordt een innerlijke (hier nog wel vertolkt door verschillende personages) en als er iets gevonden wordt is het vooral ontgoocheling. Antonioni was duidelijk geen crowdpleaser.

Hoewel de film sterke passages kent kan hij toch niet in de schaduw staan van latere films als La Notte of L'Avventura. Wel mooie fotografie van een regenachtig Milaan en de toen pas 19-jarige Bosé is een mooie verschijning.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:57 uur

geplaatst: vandaag om 02:57 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.