Material Girls (2006)

Onbenullige tienerfilm compleet met slechte humor, dramatische moralen, en de gezusters Duff op hoge hakjes.

Opmerkelijke zaken. Haylie speelt non-talent Hilary compleet van het scherm. Kinderster Lukas Haas zien we de laatste tijd weer opduiken in allerlei films (maar waarom in godsnaam hier?). De scene in de gevangenis, waar er gesproken wordt over loempia's en zand is de enige geslaagde grap van de film. En de 1* waardering is er voor de enige ster van de film: Anjelica Huston. Zelfs in zo'n miskleun van een film straalt zij klasse uit.

Ik vond deze echt tegenvallen. Ik had al niet hoge verwachtingen maar dit sloeg toch echt alles. Verhaal is ontzettend saai, en ik vond Haylie erg slecht acteren waardoor naar mijn mening Hilary ook niet op haar best presteerde. Sommige scene's waren dan nog wel te doen, en als verwende meiden kwamen ze erg realistisch over, maar goed dat was geen redding voor de film.

2*

Echt goed is ie niet. Er zaten paar echt irritante momenten in zoals met die rode Mercedes SLK. Verder was ie opzich wel kijkbaar en daarom verdient ie niet hoger dan een 4.

leuk kijkvoer voor een avondje, niks dat er uitspringt, maar leuk voor een avondje

Lol.. ik was deze film aan het kijken, en halverwege dacht ik: Ik ken dit ergens van. Mja, ik had hem dus allang gezien. Maar het duurde lang voordat er een belletje ging rinkelen.

Normaal ben ik geen fan van films over domme, arrogante maar stinkend rijke meiden, maar Hilary is gewoon te mooi. Het is dan ook geen straf om haar zovaak in beeld te zien. De film is natuurlijk geen hoogvlieger, maar er zitten genoeg grappige dialogen in waardoor je hem af kijkt.

Ik ben geen fan van Hilary Duff maar echt tenenkrommend vind ik haar ook niet. Toch vond ik dat in deze film wel. De gehele film is supersaai en Duff geeft haar personage zo neer als een leeghoofdige dombo dat ik er helemaal niets mee kon. Het had op zich wel een grappig verhaal kunnen zijn. Van die rijke meisjes die zich moeten gaan redden in de "echte" wereld en werken voor hun kost. Maar door de leegheid van de personages was het super, super flauw. Niet leuk !!

Dertien in een dozijn. Meisjesfilm waar nauwelijks moeite in gestoken lijkt. Alle clichés op een rijtje, een onlogisch en weinig boeiend verhaal, een paar halve levenslessen, bekende meisjesactrice erin en klaar. De dommigheid van de stinkend rijke meisjes levert af en toe wat flauw-grappige momenten op, maar het verhaal zelf stelt erg weinig voor. De hele moeite is wel heel snel verholpen. Zo moet Hillary Duff de eerste dag na haar verval tot armoede zich nog kleden in haar pyjamajurkje, daarna kost het de beide zusjes geen enkele moeite zich op en top te kleden en op te maken. In het eind komt eigenlijk alles goed, en hoewel de meisjes allebei een niet-rijkeluis-vriendje aan de haak hebben geslagen zijn ze eigenlijk nauwelijks minder materialistisch dan eerst. Niet een film waar ik veel van verwacht had, maar desalniettemin viel Material Girls tegen.

Ah.

Een hoop gegiechel, wat traantjes, een hoop sentimentele dialogen en een verloop dat je moeiteloos aan talloze soortgelijke films kan plakken en er precies dezelfde film mee krijgt. Material Girls is een film die ik maar wat gauw ga vergeten, en niet perse omdat ik dat graag wil, maar omdat het gewoon zo weinig doet.

Ik kan niet zeggen dat ik het echt slecht vond. Het acteerwerk is aardig, de omgeving is redelijk shiny en het verloop veilig maar passend. Het is een erg typerende film die gewoon te braaf is. De emotie slaat ook nauwelijks aan, dus op dat vlak heb je weinig om echt in mee te gaan. Het zijn ook niet mijn favoriete typetjes die hier worden gevolgd, dus dan houdt het snel op met de pret.

Veel meer hoef ik er niet over kwijt. Je kan het kijken om snel vermaak te verkrijgen, maar ik ben bang dat niemand een jaar na deze film gezien te hebben nog kan uitleggen waar het precies over ging. Ik ben daar dus eentje van, en juist omdat deze film de kaarten zo bijzonder veilig speelt landt het op het exacte cijfer dat ik gewoonlijk geef aan films die mijn geest nagenoeg direct verlaten.

De film is gemaakt onder regie van Martha Coolidge, een vrouwelijke regisseur. Hilary (blond, 1987) en Haylie (brunette, 1985) de titelsong, door hen beide gezongen maar al in 1985 een hit voor Madonna.

Nog net geen Disney film dit. Al aan het begin voorspelbaar, hoogstens als dwaalspoor de concurrent. De eerste 20 minuten was nog wel even afwachten of het hem zou worden maar daarna werd de film alsmaar beter, ook al stelt het niet zo veel voor. Haylie is duidelijk wel de oudere van de twee, al komt Hilary in het verhaal juist over als de meer serieuze, die het werk van haar vader wil voortzetten.

Het gaat over twee zussen die het cosmeticabedrijf van hun vader hebben geërfd nadat deze is overleden maar ze zijn nog te jong om dit te leiden daarom neemt een belangenbehartiger, de zaken tijdelijk waar. Hun moeder, een mannequin heeft hun verlaten en is vertrokken naar Europa. Een concurrerend bedrijf o.l,v Fabiella toont interesse in overname. De zussen weigeren. Ondanks natuurlijke ingrediënten, ontstaat een schandaal als de crème ernstige bijwerkingen vertoond. Vervolgens wordt het van kwaad tot erger want de meiden raken alles kwijt, hun huis vliegt in de fik, hun creditcards geblokkeerd, hun auto gestolen, gelukkig kunnen ze bij hun voormalige huishoudster terecht. Ze besluiten toch op onderzoek uit te gaan omdat ze twijfels hebben over de gang van zaken en krijgen daarbij hulp van een advocaat.

Het verhaal van oorsprong niet voor hun maar voor de Olsen twins geschreven en gebaseerd op een novel (staat bij IMDb). Oppervlakkig en eigenlijk een gemeen verhaal, van het ene moment van top naar dal maar ze brengen het leuk en de film is ook best lief. 4.0