Nightmare Sisters (1988)

Volgens mij zo'n beetje de enige film uit die tijd waar Brinke Stevens, Linnea Quigley en Michelle Bauer alle drie in spelen.
Ze beginnen als 3 nerdy college meiden, waarbij Linnea Quigley fraai toegetakeld is met een nepgebit. Wanneer ze drie eveneen nogal nerdy college jongens uitnodige loopt het uit de klauwen. Ze proberen een soort seance te houden waarbij ze per ongeluk een succubus uit een glazen bol laten.
Hierdoor veranderen de dames in drie lustige demonen, uiteraard alle drie met enkel nog maar een slipje aan.
De dames maken een aantal mannelijke slachtoffers door hun geslachtsdeel af te bijten, maar de jongens halen er een exorcist bij om de dag te redden.
Ze verslaan de succubus door simpelweg de glazen bol te vernietigen en eindige in een happy end, waarbij ze het niet kunnen laten om een spelletje Twister te spelen.
Zoals in DeCoteau's andere jaren '80 werk is het humor van een flauw niveau met foute sound effects, expres overdreven gebruik van een rookmachine en meer van dat soort gekkigheid.
Omar steelt een beetje de show met zijn foute accent. Verder is het acteerwerk van huis- tuin en keukenniveau en krijgen we een uitgebreide badscene te zien met de drie dames.
Geen hoogstaande film dus, maar zij die zijn wat bekendere Sorority Babes in the Slime... ook wel te pruimen vinden zullen deze film ook wel redelijk kunnen waarderen.

Deze draak van een Komedie / Horror film heb ik alleen gekeken vanwege het meespelen van Linnea Quigley (de kleine blondine links op de filmposter), waar ik enigszins van in de ban ben geraakt sinds het zien van de Actie / Thriller film "Savage Streets (1984)".

In dit achterlijke verhaal draait het om de drie nerdy studenten, te weten de Melody (Linnea Quigley) met hazentanden, Marci (Brinke Stevens) met bril en de mollige Mickey (Michelle Bauer), van studentenvereniging "Tri Eta Pi", die sociaal onhandig zijn. Wanhopig op zoek naar plezier, nodigen ze een drietal even nerdy mannelijke broeders uit voor een feestje, te weten Kevin (Kevin), Freddy (Marcus Vaughter) en Duane (William Dristas ) met bril. Het feestje bruist niet en de jongens staan ​​op het punt te vertrekken, waarna de meiden de boel willen opfleuren door een seance te houden. De kristallen bol die ze tijdens de seance gebruiken is vervloekt en zorgt ervoor dat de meiden bezeten raken door een succubus.

De plotseling sexy (en meestal naakte) meiden gaan vervolgens op pad om hun gasten te verleiden en te vermoorden. De meiden nemen daarbij nieuwe personages aan om hen te helpen hun prooi te vangen. Melody verandert in een wilde rock-meid, Mickey wordt een in bikini geklede jungle-meid en Marci verandert zichzelf in een ondeugend en stoute jong meisje. De jongens vechten tegen de verleiding en proberen hulp te vinden voor de meiden. De situatie wordt echter gecompliceerder als andere jongens komen opdagen om te scoren.

De eerste 40 minuten van het verhaal zijn tenenkrommend slecht en gedurende die tijd heeft het verhaal ook wel wat weg van de flauwe komedie film "Revenge of the Nerds (1984)". Te genieten valt er dan helemaal niets en alleen bepaalde opmerkingen en liedjes (sowieso was de muziek in de film best apart met maffe liedjes van de horror punk / heavy metalband "Haunted Garage") zijn dan nog enigszins leuk zoals de opmerking van één van de nerdy jongens, te weten Duane, m.b.t. de bril van Marci:

"The glasses she wears make up half her body weight."

Ook het continue herhaaldelijk en steeds irritanter wordende zingen van het liedje "Row row row your boat gently down the stream. Merrily merrily merrily. Life is but a dream" door Melody achter de piano was nog wel leuk.

Daarna wordt ook de achterlijke seance gehouden met "I am Omar, Guardian of the Crystal, boogie boogie", waarna het verhaal gelukkig leuker wordt om naar te kijken, want door een transformatie zijn de meiden opeens enorm sexy (Melody heeft geen hazentanden meer, Marci draagt geen bril meer en Mickey is niet meer mollig) en zijn ze vrijwel ook alleen nog maar naakt (met name topless) te zien en dat o.a. tijdens langdurige scènes waarbij ze samen taart en een bad delen. Bij dat laatste wassen ze zich ook elkaar (inclusief de borsten) en zie je ook de schaamstreek van Michelle Bauer.

Daarbij zijn wederom bepaalde opmerkingen en liedjes leuk, want tijdens één van de liedjes wordt er gezongen:

"In Sweden we have no AIDS" (die ziekte was toen in opkomst en nu helaas dus het Coronavirus COVID-19)

Ook is het leuk om te zien hoe Mickey één van de jongens, te weten Freddy, probeert te verleiden in haar jungle achtig ingerichte slaapkamer, waarbij er dan gezegd wordt:

"Hey Mickey, where'd you go ? Here ! You Tarzan. Me Jane. Let's get primitive."

Ook het verleiden door Melody was wel leuk om te zien, want daarbij verandert ze in een wilde topless rock-meid en zingt ze het liedje "He's a Santa Monica Boulevard boy".

Zodra de meiden een jongen verleidt hebben, zie je zogenaamd wat horror want dan hebben de meiden opeens vlijmscherpe tanden waarmee ze de penis van de jongens afbijten (daar zie je overigens niets van) en de jongens verdwijnen dan ook, waarna je alleen nog hun kleding ziet liggen. Het zijn overigens niet de nerdy jongens die het slachtoffer worden, maar juist de jongens die komen om te scoren en één gevangen genomen (door de andere jongens) nerdy jongen, te weten Duane, zegt dan tegen de leider van de andere jongens:

"If it isn't the president of the Hitler youth."

Die leider is overigens de zekere Phil (Timothy Kauffman), die door de drie meiden wordt geslagen met een zweepje, waarna hem hetzelfde lot als de andere jongens zal overkomen. Het einde met de priester Perrin (Jeffrey Culver) die een exorcisme gaat uitvoeren en de demon (oftewel gewoon een pop) was gewoon belachelijk, maar wel was het grappig als de priester het onderstaande zegt tegen één van de jongens:

"I'm not your father, you little shit. I'm not even a priest !"

En ook was het grappig als één van de gevangen genomen (met een net) meiden tegen de priester zegt:

"Give me your throbbing python of love."

Na circa 80 minuten is het verhaal dan gelukkig afgelopen (de demon is dan verslagen door het kapot maken van de kristallen bol) en zijn de meiden ook weer nerdy geworden.

De cast in deze film is dramatisch slecht en het is alleen leuk om te zien dat na circa 40 minuten de drie meiden in het verhaal naakt zijn te bewonderen en vooral de kleine Linnea Quigley en de rondborstige Michelle Bauer (rechts op de filmposter) zijn dan leuk om naar te kijken.

Maar al met al is dit gewoon een draak van een komedie / Horror film, die het aankijken eigenlijk niet waard is en ik denk dat de meesten ook snel afhaken na het zien van de achterlijke opening met waarzegger Omar (Michael Sonye) en de vrouw (Sandy Brooke) die opzoek is naar haar man. De film is ook met minimale middelen gemaakt, want alles oogt zeer goedkoop.

Die DeCoteau toch... Na Sorrority Girls in the Slimeball-o-rama en Creepozoids wéér een knaller van de onderste plank. Nightmare Sisters is een facepalm van een film. Acteren kan niemand, het script (voor zover aanwezig) lijkt op de set te zijn geschreven en de special effects ... de special effects.. Erg genoten weer. Er zit een enthousiasme en trash gehalte in wat ik erg waardeer. En tetten, die zitten er ook in. En rare homofobe grappen, terwijl DeCoteau zelf een man vsn de herenliefde is. En een soundtrack die echt geknipt is voor de film. Wat dacht je van de klassieke sucky sucky sucky sucky succubes? Of incredible incredible incredible incredible incredible incredible two headed transplant? Rake tracks zeg ik je.

Tempo zit er ook in. Er gebeurd de hele tijd toch weer iets dat fascineerd, en voordat je je verveelt is de film weer afgelopen. Mooi.