National Velvet (1944)

Een op en top feel-good film met een prille Elizabeth Taylor —met gebitsbeugel!— als stralend middelpunt. Ik heb het door de bank genomen niet zo op Mickey Rooney, maar gelukkig laat hij in deze film zijn (vaak driftige) strapatsen goeddeels achterwege. Naast Donald Crisp, degelijk als altijd, krijgt Anne Revere de kans om te strooien met levenswijsheden. Revere, die eigenlijk nooit verzaakt als actrice, weet daarmee vrijwel elke scène naar zich toe te trekken.

Het verzorgde verhaal, de mooie cinematografie en het uitstekende acteerwerk van de hele cast maken dit al met al tot een charmante familiefilm, die niet of nauwelijks last heeft gehad van de tand des tijd. Erg mooi.

Qua aankleding allemaal een beetje Swiebertje. En van de grote wedstrijd krijgen we ongeveer net zoveel details mee als Mickey Rooney. Maar goed het is natuurlijk ook een beetje voor de paardenmeisjes. Film is een beetje verouderd, zelfs naar Penny-maatstaven, maar Elizabeth Taylor heeft al wel uitstraling. Zij het wat onschuldiger dan in de Richard Burton tijd. Angela Lansbury ook nog piepjong als de oudste zus die meer in jongens geïnteresseerd is. Niet de ultieme paardenfilm waar ik op gehoopt had, maar toch wel aardig om een keer gezien te hebben. En Elizabeth Taylor mocht het paard houden na de opnames.

Jonkies Elizabeth Taylor en Angela Lansbury. Grappig dat je ze ook allebei direct herkent, al vond ik dat bij Lansbury (die ik voornamelijk oud ken) meer een prestatie dan bij Taylor. Anne Revere won een Oscar, maar om eerlijk te zijn snap ik wel waarom er in de afgelopen tien jaar slechts drie berichten zijn geschreven. JM is ook niet heel erg van de Paardenfilm, op enkele uitzonderingen na.

Maar het is niet moeilijk te zien waarom Taylor doorbrak hiermee, als 12-jarig beugelbekkie. Haar acteertalent is duidelijk nog in ontwikkeling, maar het charisma is er absoluut al. Triest om te lezen dat ze hier met een val haar rug brak, waar ze erg veel last aan over heeft gehouden.

3*