Biloxi Blues (1988)

Wat een schitterend openingsshot. Die camera uitzoomend op de stoomtrein op die brug, magnifiek!

Het verhaal van Biloxi Blues is an sich niet spectaculair en wat voorspelbaar, maar de uitwerking is wel erg goed. Erg spitsvondige dialogen. Ik moest een aantal keer erg hard lachen.

Matthew Broderick is erg leuk, die is erg geschikt voor dit soort rollen.

Ruime 3,5 sterren, misschien nog eens een halve ster meer.

Biloxi Blues is een aangename film dat de nostalgische gevoelens weet op te roepen. Vooral de cast is erg fijn met als uitschieter een zeer bijzondere Christopher Walker als drill instructeur. Qua plot stelt het verder niet zoveel voor, maar de onderlinge band en ruzies komen dankzij de acteurs op een aanstekelijke manier naar voren.

3,5*

Weemoed met een glimlach. Een mijmering aan jonge legerjaren en als je daar in mee kunt gaan, moet dit een klein pareltje zijn. Zo sympathiek is het filmpje wel. Ik heb daar wat meer moeite mee, al is er iets dat me altijd zal bijblijven. En dat is de openingsscène.

Pat Suzuki's zwijmelende versie van de jazzstandard How High The Moon, terwijl de camera begint met een close up van Broderick in een trein, waarna steeds verder wordt uitgezoomd, de optiteling start en de voice over de tijd en de gedachten van Eugene uiteenzet.

De melancholie, nostalgie of hoe je het ook wilt noemen, druipt er van af. Wat dat aangaat is Because I was young dé quote van de film. Eentje die behalve Toomey mild is in bijna al z'n opzichten, maar ook net iets teveel aantrekkingskracht mist om echt te bekoren.

Goeie film waarin een aantal jonge mannen in een trainingskamp worden opgeleid tot soldaten. De film mist tijdens de eerste helft wel een beetje een richting. De scenes afzonderlijk zijn allemaal goed en de onderlinge verhoudingen tussen de personages zijn goed neergezet. Christopher Walken is uitstekend gecast.

Een amusante en vrolijke luchtige eighties komedie film.

Met enige vergelijking naar Stripes, maar verre van dat niveau.

Maar zeker een leuke sfeervolle film.

Met een prima spelende cast.

En Matthew Broderick is en blijft ook een van de grote jeugd film sterren uit de bijzondere eighties.

Een prima film, nog steeds.

Eindelijk nog eens herzien en wat een plezier opnieuw. Eén van die zwaar onderschatte films over de herinneringen van Neil Simon aan zijn militaire dienst. Het is geen leuke tijd al die zware driloefeningen, maar het blijft vreemd genoeg bij de meesten die het meemaakten een tijd van hechte camaraderie en sterke herinneringen. Enkele scènes maken nog steeds indruk, zeker die waarin Wykowski het intieme dagboek van Jerome voorleest en waarin staat wat hij over elk van hen denkt . De hele situatie is best een kleine analyse waard, en ze krijgt ook iedereen stil in de slaapzaal. Soms grappig, soms gênant maar met eerlijke personages.

Na lange tijd deze oorlogskomedie weer herzien op SkyShowtime.

We volgen jonge aspirant-schrijver Broderick die opgeroepen wordt voor militaire dienst in de Tweede Wereldoorlog. Hij en mede privates ondergaan een training in Biloxi, Mississippi onder leiding van de geschifte drill Sergeant Walken. Tijdens het weekendverlof komen twee van zijn dromen uit, hij wordt ontmaagd door een prostituee en raakt verliefd op een leuk meisje.

Hilarische film met scherpe dialogen, komische en nostalgische fragmenten. Goed spel van Broderick die een ontroerend portret neerzet. Eerste drie kwartier is veruit het best als ze gedrild worden door Walken, die fantastisch speelt. Fluister het maar in m’n oor. Wat? Wykowski weer? Wat heb je toch tegen die jongen? Elke keer kies je hem

Verder prachtig openingsshot uit vogelperspectief van de stoomtrein op de brug die langzaam uitzoomt.

Zou deze graag op een mooie bluray/4K uitgave willen zien.