The Ghost Ship (1943)

'The Ghost Ship' is de eerste film die Mark Robson maakte. Het is ook de eerste samenwerking met producent Val Lewton Die naam staat garant voor films waarin het gruwelijke steevast zijn oorsprong vond in de menselijke geest. En een schip en zijn kapitein lenen zich hier natuurlijk erg goed voor! Zoals wel vaker bij films van Lewton is de titel misleidend. Sprekende titels laten de kassa beter rinkelen.

Het is een psychologische thriller over een man van vlees en bloed, kapitein Will Stone (een rol van Oscar genomineerde Richard Dix) die geplaagd wordt door zijn persoonlijke demonen en dat maakt hem een gevaar voor iedereen rondom hem. Russell Wade speelt de nieuwbakken officier en doet dat verder prima. Mysterieus en cruciaal voor het verhaal is Finn de stille (Skelton Knaggs) die met zijn gedachten (uitgebeeld door een donkere voice-over) een soort gotische dimensie toevoegde. En ook al doet de poster vermoeden dat er een vrouw in meespeelt, is de enige vrouw Edith Barrett met een bijrol als Ellen Roberts. De oude vrijster die wacht op haar kapitein.De film hergebruikt de set van Pacific Liner (1939)

Het tweede gedeelte staat in teken van het kat-en-muis-spel tussen de kapitein en zijn officier. Waarbij de kalme buitenkant van de kapitein waarmee hij de rest van de bemanning voor de gek houdt, het isolement van de jonge nieuwkomer die hierdoor wanhopig werd, en de claustrofobische spanning die leidt tot een brute climax het beste van de film zijn. En daarmee levert producent Val Lewton wederom een heerlijke film, die net even anders is dan andere films, af.

IJzersterke psychologische thriller/mystery movie die mij gaandeweg meer en meer in zijn greep kreeg. Schitterende hoofdrollen voor de psychopathische kapitein Richard Dix en zijn antagonist Russell Wade. Het verhaal over autoriteit, in het extreme doorgetrokken, heeft een tijdloze kwaliteit. Er is een zekere herkenbaarheid voor de kijker die ooit al in een hiërarchisch gestructureerde organisatie aan de slag geweest is, toch als ik voor mezelf spreek

Mooi dat men dit verhaal weet te vertellen in amper 70 minuten, waar men vandaag 120 minuten zou overdoen. Goeie intro en parallelle outro, heel mooie schaduwrijke fotografie ... Naar verluidt was deze film het onderwerp van een rechtszaak i.v.m. copyright, verloor Val Lewton de zaak en werd de film daarop voor 50 jaar uit circulatie gehaald. Hoe het ook zij, deze film is wederom een stukje vakmanschap van het RKO productieteam, opnieuw ook een sterke prestatie van regisseur Mark Robson en zijn cinematograaf Nicholas Musuraca, beide heren bekend van betrokkenheid bij de meesterwerken van Orson Welles en Jacques Tourneur. Het eindshot waarin Russell Wade aan land gaat en een dame ontmoet is een pareltje en tekenend voor de visie die er toen heerste in de b&w fotografie.