The Negotiator (1998)

En laat ik deze film net enige tijd geleden dan inderdaad voor de eerste keer volledig gezien hebben.

Met de grote lijnen van de film was ik al bekend, maar ik vond The Negotiator evengoed een vermakelijke zit. Er gaat dreiging uit van de situatie en het geheel is bij vlagen nogal beklemmend. Wat dat betreft zet Samuel L. Jackson zijn rol uitstekend neer. Je wacht constant op wat de volgende stap zal zijn en hoe hij zich eruit gaat redden. Tegenpool Kevin Spacey is ook erg sterk. Aangezien er zo'n prominente focus op de twee ligt, wordt de kwaliteit van de film in grote mate bepaald door hun spel. Dan is het fijn om te zien dat beide heren nergens steken laten vallen.

Wat dan wel weer een beetje jammer is dat naarmate de film vordert de geloofwaardigheid steeds meer afneemt. Niet alleen komen er (uiteraard) tientallen politieauto's en helikopters op de gijzeling af, maar Roman weet ook het gebouw zonder problemen te verlaten. Ik zeg niet dat een dergelijke film 100% realistisch moet zijn, maar hier werkte het afleidend. De spannende climax in het huis maakt dit dan wel weer deels goed. Ook hier valt opnieuw het sterke spel op.

Ik vond het een fijne thriller. De film is op genoeg momenten spannend en weet, ondanks het iets te lange speelduur, nergens echt te vervelen. Anno 2017 zijn er echter wel al veel soortgelijke films uitgebracht en ik kan niet zeggen dat deze zich wat dat betreft weet te onderscheiden. Dat gezegd hebbende, denk ik wel dat liefhebbers van dergelijke soortgelijke films The Negotiator heel erg zullen waarderen.

3,5*

The Negotiator was destijds een verrassende film toen ik hem op DVD bekeek waarbij ik spijt had hem niet in de bioscoop gezien te hebben.

Erg origineel verhaal van een man in uitzichtloze positie, met een mooi opgebouwd plot in een zorgvuldig sluimerende spanningsboog gedurende de hele film. Met ijzersterke karakterrollen van Spacey en Jackson.

Met recht 1 van de betere films eind jaren '90.

Geen al te bijzondere film, maar het kijkt wel aardig weg. De film moet het vooral hebben van het acteerwerk van Samuel L. Jackson en (in iets mindere mate) Kevin Spacey. Enkele aardige dialogen tussen deze twee. De film weet de aandacht goed vast te houden. Heel erg spannend wordt het echter niet, daarvoor is het achterliggende complot niet interessant genoeg en zijn de personages ook niet sterk genoeg.

Super toffe film met mooie dialogen en een hele goede cast en goede regisseur. Het verhaal an sich is niet opzienbarend, maar des te knapper dat het nog steeds een vreselijke goede film is.

Kijkt prima weg, spanning zit er goed in en Sam Jackson zet een overtuigende rol neer. Er worden ook wat leuke dialogen uitgewisseld, en het verhaal is wel oke, beetje een standaard verhaal. Verder is er eigenlijk weinig op aan te merken.

Leuke, spannende film die lekker wegkijkt, maar niks bijzonders verder, 0,5 ster erbij voor de nette acteerprestaties, 3,5!

“When your friends betray you, sometimes the only people you can trust are strangers.”

Ja dit was erg tof. De eerste ‘echte’ film die ik het nieuwe jaar en het nieuwe decennium heb gezien is wel een leuke zit. Ik heb genoten, van twee grote acteurs die samen de film tot leven wekken, de spanning die er eigenlijk constant aanwezig is van begin tot het einde en zelfs ook een beetje een psychologisch gedeelte waar je als kijker ook even moet wachten om te zien waar de acteurs tot toe in staat zijn. De film duurt nergens te lang, en wist mij van het begin tot het einde in zijn greep te houden.

Ik was zeer onder de indruk van de acteerkunsten van Spacey en Jackson die beiden zo goed in hun rol zaten dat het een waar genot was om naar te kijken. Dit soort onderwerpen daar houdt ik sowieso wel van, en met een toch wel leuk verhaal (soms wel erg simpel) is de film perfect uitgewerkt. Ook naast de twee grote namen waren er een paar leuke acteurs. Een Paul Giamatti vond ik ook erg leuk in de film spelen, een prima rol met hier en daar wat komedie stukjes er in verwerkt. J.T. Walsh en David Morse deden het ook wel leuk maar dat vond ik allemaal niet zulke bijzondere rollen. Je kunt zien dat de parels Spacey en Jackson waren en Gary Gary maakt hier zorgvuldig en heel voorzichtig gebruik van.

De film draait voornamelijk om het leven van Danny Roman. Roman werkt bij de politie en is onderhandelaar tijdens gijzelingen. Roman samen met zijn partner Nate krijgen naar weer een succesvolle taak een leuk feestje als Nate vervolgens met Roman wil praten. Ze spreken af bij een vijver waar Nate word vermoord. Roman komt dan op dat moment net aan kakken en vind zijn partner dood in de auto en word als hoofdschuldige genoemd in de zaak. Hij wil bewijzen dat hij niet heeft gedaan maar constant worden er dingen gevonden die gelinkt zijn aan hem. Hij wil zijn recht bewijzen en besluit Niebaum (die werd nog genoemd door Nate) en een paar mensen uit het kantoor (o.a. Frost) te gijzelen. De politiekorps rukt uit en nadat ze weten dat Roman de gijzelnemer is ontstaat er een nare situatie.

We zien nu wie er vrienden zijn en wie niet, wie er in het complot zitten en wie hij kan vertrouwen. Ook weten ze dat hij een prof is op dat gebied, dus met veel bluffen werken Roman als Sabien een weg naar buiten die na een tijdje samen gaan werken om de schuldigen te pakken.

Toch zeer vermakelijk actie film met heerlijke onderbuik spanning. Let wel op, je word dusdanig in het verhaal gezogen dat je er nauwelijks uit komt, de film blijft heerlijk aanwezig en kakt nergens echt in. Leuk.

4.0*

Adrenalinerush met op het lijf geschreven hoofdrol voor Samuel L. Jackson.

Dik 20 jaar later liggen de kaarten anders voor de 2 hoofdacteurs. Kevin Spacey is zo goed als afgeschreven en maakt het nog erger bij elke nieuwe videoboodschap. Samuel L. Jackson krijg je tegenwoordig gratis bij elke blockbuster. Maar we zijn hier nog in de jaren '90 en beide acteurs zaten op een beter niveau toen. Ze maken van deze doorsnee film een wat betere thriller, die toch wel vrij voorspelbaar is. Enige dat deels een mysterie blijft (gelukkig) is de vraag wie er nu corrupt is en wie niet. De film draait wat op clichés met een hapklaar verhaal, maar is best wel aangenaam om te zien. Geen hoogvlieger, maar ook nergens saai of vervelend.

Ok.

Degelijke film, wel eentje met mogelijk een wat misleidend hoge score. Het is entertainment ten top, maar een heel intelligent gebeuren of gaaf gebeuren vond ik het ook weer niet. Maar wellicht zijn films als deze al iets te vaak gedaan om nog origineel uit de hoek te komen.

Maar wat mij betreft doet Gray er ook niet veel moeite voor. Hij levert vooral een vermakelijke hostage-film af die goed wegkijkt maar nooit echt weg weet te blazen. Het heeft wel zo zijn momentjes, maar de twistjes en onthullingen. Tja, ze waren niet bijzonder slim of goed uitgewerkt.

Jackson is goed op dreef in ieder geval. Hij heeft het geloof ik altijd wel naar zijn zin als hij een beetje slechte rollen mag spelen. Hier springt in ieder geval het enthousiasme weer af van hem, al voelt het bij vlagen net wat te geforceerd aan. Maar voor de rest weinig op aan te merken.

Spacey viel me eigenlijk toch wat tegen. Het viel me regelmatig op dat hij nogal op de automatische piloot speelt. Maar zijn rol blijft dan ook redelijk beperkt en standaard. Veel uitdieping zal je ook niet vinden rondom de film, alhoewel Jackson in het begin wat inleiding en vorm krijgt.

Bijrollen doen het wel aardig. Maar er loopt eigenlijk geen personage bij dat memorabel of bijzonder is. Het zijn allemaal een beetje standaard rollen die weinig unieks uitstralen. In dat opzicht is The Negotiator ook geen uitzondering op andere hostage-films.

Gray weet wel spannende scenes neer te zetten die een goede opbouw kennen met degelijke pay-offs. Door regelmatig gebruik van een dosis gezonde spanning is de film makkelijk uit te kijken. Aangezien het eerste stuk van de film ook nog licht onvoorspelbaar is had het nog wat kunnen worden.

Richting de slotfase neemt de film toch echt Hollywood-taferelen aan die de film niet op een 3,5* voor het vermaak kunnen neertikken. Ik vind zo'n slotfase altijd nogal suf, maar die films krijgen meestal ruime onvoldoendes, dus dat deze een voldoende krijgt is wel een compliment waard.

Visueel een paar aardige beelden, maar wel nogal lomp opgezet. Ik mis wat stijlvol gebruik van de camera en wat minder bombast hier en daar was ook welkom geweest. Voor de rest wel een heel aardig filmpje.

Thriller met een snuifje actie zoals het hoort. Veel dialogen met onderhuidse spanning. Wie zijn verhaal moet je geloven? Er zijn wel behoorlijk wat films en series over corrupte agenten, maar dit is er duidelijk eentje van de besten in het genre. De film verveelt geen moment en zelfs Samuel L. Jackson is voor een keer niet constant 'motherfucker' aan het roepen. Het begin is noodzakelijk voor de achtergrond te geven die deze film verdient. Zonder dit begin staat de film veel wankeler en zal wellicht niemand ook maar 1 moment geloven in de onschuld van Jackson. Ze hebben het in de film tweemaal over westerns en ik vermoed dat het einde er min of meer op gebaseerd is op de film Shane die de meeste aandacht krijgt.

The Negotiator is op zich een degelijke film met goede dialogen en goed plot. Lijkt dus op het eerste oog niets op aan te merken. Toch vond ik het persoonlijk zo mee en dan wat saai. Saai omdat het allemaal zo gemaakt lijkt. De bombastische rol van Jackson is hier grotendeels ook de grondslag van mijns inziens. Je moet er van houden.

Blijft een zeer goede aktie thriller.

Met ijzer sterk acteer werk.

Een film waarbij je op het puntje van je stoel zit.

Ik vond de film ongeloofwaardig en dan op de verkeerde manier waardoor de film me weinig kon boeien. En dan duurt dit ding nog 140 minuten ook. Visueel wel oké, enkele losse scènes werken wel, het einde is wel prima en vooral Kevin Spacey overtuigt in elke scène en weet echt wel indruk achter te laten. Jackson vond ik dan weer wat kleurloos in deze rol. 2,0*.

Een film waar de opschepperige buurman van mijn vader voor altijd aan verbonden zal zijn, want buiten het feit dat ik zijn mening niet hoog aansla en zijn smaak betwist, zal de opmerking dat hier zo'n 'stuk actie in zit' altijd aan de film kleven. De vraag was achteraf of ik dit nu al eens gezien had of niet, genegeerd had ik de film altijd wel mede omdat de film uit een minder Hollywood tijdperk komt, iets dat dan wel weer een beetje een vooroordeel is maar wel ten dele uitkwam.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond politie onderhandelaar Danny die zich plots in een wespennest van aantijgingen en bewijsmateriaal bevindt en meer vijanden heeft dan gedacht. En op zich mag het verhaal met leugens, bedrog en een uitgebreid bedrog van zwendel er best zijn waarin heel wat betrokkenen aan de tand moeten worden gevoeld. Daarnaast is Jackson altijd goed en mag de rest van de cast er ook zijn met ondermeer Spacey. Uiteraard is het spel gespeeld tussen de onderhandelaars ook best oké en mag de ontknoping met dader er best zijn ook al is degene waar je het minst van verwacht de clou. Het is in ieder geval beter dan de usual suspects met JT Walsh en David Morse die nooit te vertrouwen zijn.

Maar dan toch de minpunten, en dat dingetje wat ik bedoel met de mindere jaren '90 in Hollywood. Mijn ervaring is dat veel films uit die tijd te flink, stoer en spectaculair willen zijn. Het kan niet gewoon een thriller zijn maar moet ook weer een bepaalde overdreven mate aan geweld en actie hebben en niet eens altijd even goed. Neem de twee agenten die aan hun abseilkoord door het raam komen, niet alleen is het totaal niet logisch, tevens hangt er zo'n veeg teken omheen van opgepompt spektakel omdat het kan. Dan is er Danny Roman zelf, een politie onderhandelaar, een prater. Maar nee, meneer moet ook meteen weer een expert in explosieven zijn en scherpschutter. En natuurlijk is hij de slimste en heeft hij iedere zet van de tegenpartij door. Waarom? Waarom moet daar meteen weer zo'n airness om heen hangen van the greatest man alive? Dit soort mannen, zo ook in het geval van Sabian, zijn halve psychologen, theoretisch onderlegt, mannen die aan de telefoon blijven en nooit en te nimmer een gijzelnemer face to face te woord zullen staan laat staan een flat in gaan met een gewapend iemand zoals in het begin.

Waar The Negotiator dan ook best een aardig complot bezit wordt dat wat mij betreft toch onderhevigd door het benoemde jaren '90 effect en beeld dat weer te flink, stoer en spectaculair wil zijn. Bovendien 'een stuk actie'? Kijk dan eens Face/of, dat is pas actie en een film die zichzelf een stuk minder serieus neemt. Afijn, slecht is het allemaal niet maar mij vang je er niet mee.